De mensen achter… Prinsenstichting

Aan de Seevancksweg in Oosthuizen heeft Prinsenstichting begin dit voorjaar een nieuwe locatie geopend. Een plek waar mensen met een verstandelijke beperking onder begeleiding kunnen wonen. In september is hier tevens een dagbesteding bijgekomen en die is in handen van Jeanet Janssen en Sjen Olijhoek. Foto Cor Kes www.luxphotography.nl.

Wat doen jullie precies bij de dagbesteding?

Jeanet vertelt: “We zijn begonnen in september en nog volop in ontwikkeling en doen dit samen met twee andere collega’s Thijs en Mariëlla. We kijken naar de cliënt, wat willen ze en wat kunnen wij bieden. Omdat we nog in de beginfase zitten, zijn we begonnen met acht cliënten die hier op het terrein wonen, maar in principe is de dagopvang voor iedereen.”

Hoe ziet een gemiddelde dag eruit?

Jeanet: “We beginnen meestal met een groep die boodschappen gaat doen. Een andere groep gaat aan de slag met een creativiteit. Tussendoor drinken we thee en koffie en gaan we lunchen, we proberen echt een stukje huiselijkheid mee te geven.” Sjen: “Als het gaat om activiteiten vinden we vooral zwemmen, bewegen en muziek belangrijk. Verder moet er niets, het is zoveel mogelijk de eigen keuze, met wat voor materiaal ze ook willen werken.”

Wat zijn de verdere plannen?

Sjen: “Buiten zijn we bezig met het aanleggen van een groentetuin. Ook hebben we wat kleinvee, zoals kippen en een konijn. We hebben heel veel ideeën en het is nu uitzoeken waar de potentie ligt.” Jeanet: ”Vanuit de cliënten horen we dat er behoefte is om meer met koken te doen, dus taartjes bakken of soep koken. Als we straks verse groente uit de eigen tuin hebben is dat natuurlijk helemaal leuk.”

Sjen: “De cliënten vinden het leuk om zichtbaar te zijn in de maatschappij en ze willen betrokken zijn. We zouden hier bijvoorbeeld een Rustpunt kunnen maken zodat mensen hier naar toe kunnen komen voor een kopje thee en een taartje. De groenten uit de tuin, zelfgemaakte jam of eieren van de kippen kunnen we verkopen langs de weg. De mogelijkheden van deze locatie zijn eindeloos.”

Wat is een sociowoning?

Sjen: “Dat is een plek waar mensen met een verstandelijke beperking onder begeleiding wonen. We bieden 24 uur per dag zorg die naar behoefte ingevuld kan worden. Hier wonen nu 25 cliënten, bij de dagbesteding hebben we een diverse groep van niveaus bij elkaar. De een is iets meer gericht op beleven en iemand anders is juist weer bezig met een bezorgdienst per bakfiets. Dat werkt eigenlijk heel goed omdat ze dingen van elkaar kunnen leren.”

Wat moet ik me voorstellen bij een bakfietsproject?

Sjen: "Bij de lokale supermarkt kunnen mensen boodschappen bestellen, die worden ingepakt en dan door een bewoner met de bakfiets opgehaald en thuis afgeleverd.” Jeanet: “Als je ziet hoeveel de cliënt nu al gegroeid is, gewoon door het feit dat hij dat mag gaan doen. De afgelopen weken heeft hij een opleiding gekregen en hij is ontzettend trots: op de fiets, de jas en vooral het vertrouwen dat hij krijgt.”

Wat is er met deze locatie verder veranderd?

Sjen: “In de woning heeft nu ieder een eigen slaapkamer met badkamer, voorheen werd die gedeeld. Natuurlijk is de omgeving ook beter, niet meer in een woonwijk. Eigenlijk is het hier een kleine gemeenschap. De cliënten voelen zich daardoor veilig en ontspannen.” Jeanet vult aan: “En de taxiritten zijn eruit, dat is een verademing.” Sjen: “Voorheen moest je iedereen klaar hebben voordat de taxi voor de deur staat. Dat betekent wassen, douchen, aankleden en ontbijten, allemaal voor half 9, dat is soms gewoon haasten en daarvoor heb ik de zorg niet gekozen. Ze kunnen nu gewoon zelfstandig hier naar toe lopen als ze klaar zijn, als dat een kwartier of een half uur later is, is geen probleem. Voor de cliënten is dat fijn, maar ook voor de collega’s in de woning.”

Waarom hebben jullie voor dit vak gekozen?

Jeanet: “Het klinkt misschien cliché, maar als zij een leuke dag hebben, hebben wij dat ook. Ik kwam hier als vrijwilliger, maar ik vond het zo leuk om te doen dat ik de opleiding ben gaan volgen.” Sjen: “Mijn ouders werken ook in de zorg, dus daar groei je mee op. In de pubertijd wil je er dan niets van weten, maar later begon ik het toch wel heel interessant te vinden en heb ik me erin verdiept. Het is zo leuk, het is toch een roeping. Het is dierbaar en waardevol om ervoor te zorgen dat mensen een leuke dag hebben.”

Is er nog plek voor meer mensen?

Sjen: “Bij de dagbesteding is nog plek, voor de woning is inmiddels een wachtlijst. Vrijwilligers zijn altijd welkom. Het is niet zo dat wij de vrijwilligers vertellen wat ze moeten doen. Het is juist leuk als iemand daar zelf mee komt. Als je bijvoorbeeld wilt fietsen met een cliënt, een taart baken of helpen in de groentetuin, kan dat! Het karakter is hier open, dus als mensen een keer willen komen kijken, stap gerust binnen. Als je bijvoorbeeld met het opruimen van de zolder een doos spullen bent tegengekomen waar we hier nog iets mee kunnen, graag. Iedereen is welkom.”