Symfonie Uitvaarten – Kwetsbaar betekent niet onmachtig
“De dood hoort nog steeds niet bij het leven”, legt Carla Bleesing-van der Hulst uit, “en dat terwijl het er zo onlosmakelijk mee verbonden is.” Samen met Fleur van Duin vormen ze Symfonie Uitvaarten en bieden ze “vrijheid in afscheid”, omdat een goed afscheid echt verschil kan maken.
Een kleine vier jaar geleden hebben Fleur en Carla Symfonie Uitvaarten opgericht. Vanuit het kantoor, in de woning van Fleur aan de Lingerzijde in Edam opereert de kleine uitvaartonderneming in heel Waterland en ook daarbuiten.
Weinig mensen laten vooraf hun wensen omtrent het afscheid vastleggen. Carla: “De dood hoort nog steeds niet bij het leven. We regelen van alles, maar de gedachte dat we doodgaan, wordt nogal eens vooruit geschoven. Vaak weet men nog net of iemand begraven of gecremeerd wil worden, de rest is niet besproken. Daarom is het belangrijk dat we goed luisteren en afstemmen op wat de mensen willen. Omdat we klein zijn, kunnen we daar de tijd voor nemen.”
Fleur vervolgt: “Wij denken mee en gaan op zoek naar de juiste vorm. Omdat we veel ervaring hebben, kunnen we soms dingen aandragen die de nabestaanden niet weten. Zo was er eens een vrouw overleden die heel sterk iets met rood had en wij wisten dat er een donkerrode rouwwagen bestaat. De familie had daar geen weet van. Toen op de dag van de uitvaart de rode auto bij het huis vertrok, reageerde iedereen daar zo positief op. Ook op deze manier kan schoonheid troost bieden.”
Tradities horen bij begrafenissen, maar toch zijn er ook trends. Carla: “Het afscheid is nu meer een samenzijn waar ook het leven gevierd mag worden.” Fleur: “Als ik de familie vraag of ze het fijn vinden om in een rij te condoleren is het antwoord vaak: nee, maar dat hoort toch zo? Dan is het heel prettig om te zeggen dat het niet uitmaakt, je kunt bijvoorbeeld ook rondwandelen want de mensen komen toch wel naar je toe. Je moet niet in je hoofd blijven zitten met wat wel of niet hoort, je mag zelf bepalen wat goed voelt.”
“Als we ergens binnenkomen, gaan we eerst luisteren en praten,” vertelt Carla. “We komen niet binnen met een boek om een kist uit te zoeken, we vragen eerst wat er is gebeurd en hoe is het met jullie?” Fleur vult aan: “Mensen zijn op zoek naar houvast, dat merk je en dan helpt het om over de overledene te praten en herinneringen op te halen. We komen elke dag langs, om de conditie van het lichaam van de overledene in de gaten te houden en voor het contact met de familie. Elke dag zijn er dan weer nieuwe gesprekken. Zo werken we samen met de familie toe naar de invulling van de dag van het afscheid.”
“Het is intens en intiem, mensen zijn in deze tijd natuurlijk kwetsbaar, maar de nabestaanden weten wel heel goed wat ze willen en of iets goed aanvoelt. Het gaat nooit over onzin, dat vind ik juist zo mooi.” Carla: “ Kwetsbaar betekent niet onmachtig. Het vergt moed om bepaalde beslissingen te nemen. Het is heel mooi om te zien dat nabestaanden de kracht weten te vinden om dat te doen.”
“Waarin wij ons onderscheiden, zit denk ik gewoon in wie wij zijn,” legt Fleur uit. “Ik kan wel zeggen dat we zorgvuldig zijn, sociaal, liefdevol of deskundig, maar ik vind eigenlijk dat dat voor zichzelf spreekt. Ik kan me niet voorstellen dat je dit werk doet, als je dat niet bent. Het gaat er uiteindelijk om of een goed gevoel heeft bij ons. Het is bijzonder als je voor iemand een mooi, warm en persoonlijk afscheid kunt verzorgen, een waardig afscheid is voor de nabestaanden absoluut belangrijk. Dat maakt dit werk ook zo mooi, dat je een verschil kunt maken juist als het er zo toe doet.”