Het leven

Van de zomer werden we opgeschrikt door drie vreselijke berichten in de topsport. Allereerst de dood van de 32 jarige ex international van het Nederlands vrouwenvoetbal Sylvia Nooij, die alleen in een tentje op een camping overleed aan hartritme stoornissen. Dit bericht werd enigszins overschaduwd door het grote talent van Ajax, Abdelhak Nouri, die de rest van zijn nog jonge leven eigenlijk geen toekomst meer heeft.

Mijn gedachte gingen meteen terug naar mijn maatje Rob de Wit, waar ik nog regelmatig contact mee heb, die op 22 jarige leeftijd getroffen werd door een hersens bloeding. Ik weet nog goed dat ik twee weken na het gebeuren hem opzocht in het AMC in Amsterdam. Die ontmoeting heeft veel impact gehad op mij, omdat hij totaal zijn oriëntatie kwijt was maar gelukkig niet zijn humor, hoe erg de situatie ook was en nog steeds ondervind hij de naweeën daarvan. Hij woont nu in Utrecht waar hij gelukkig is en samen woont met een vrouw die goed voor hem zorgt.

En dan was er in Volendam, de 25 jarige Stéphanie Tuijp, die keepster was bij het eerste elftal van de handbal vrouwen in Volendam. Zij had een bloedprop en die voelde ze omhoog schieten vanuit haar enkel, terwijl ze aan het les geven was bij Basic Fit in Purmerend. Door adequaat optreden van haar collega’s en het daardoor snel ter plekke zijn van alle hulpdiensten is nog erger voorkomen en mocht ze na een aantal dagen het ziekenhuis alweer verlaten met een lijst aan pillen en steunkousen. Nu zit ze nog in het revalidatie proces en probeert ze weer de oude Stéphany te worden en dat gaat goed. Enig smetje op deze tragische gebeurtenis is dat ze heeft doen besluiten, om persoonlijke redenen, haar keepers outfit in het net van het doel te hangen.

Met deze drie voorbeelden geef ik maar aan dat wij als mensen eigenlijk niet zoveel voorstellen, maar des te meer geeft het ook aan dat je nu leeft want je kunt zo wat krijgen met alle gevolgen van dien.

Ik ben, samen met Netty, vanaf mijn vakantieadres begin augustus een dagje naar Sevilla geweest en ook bij de oude club van mijn overleden broer Gerrit, Real Betis. Geweldig zoals wij daar zijn ontvangen en echt alles van het stadion hebben gezien.

Ze waren Gerrit daar zeker niet vergeten, prachtig om mee te maken!

Het voetbalseizoen is ook weer in volle gang en ik verwacht, zoals elk seizoen, iets meer van onze plaatselijke trots. Laten we hopen dat we aan het eind van het seizoen weer een keer mogen promoveren.

Want…….. dit spelletje blijft voor mij de belangrijkste bijzaak in het leven.