Vrijheid, van onschatbare waarde

We leven dit jaar 75 jaar in vrijheid. Yvonne Jonkman bezoekt de komende weken diverse inwoners uit Edam-Volendam. Aan de huiskamertafel omschrijven de geïnterviewden wat vrijheid voor hen inhoudt. Hoe ze omgaan met deze vrijheid en welke gevaren onze vrijheid bedreigen. In deel 2 komt Admir Ceman aan het woord.

Met Admir Ceman aan tafel, 36 jaar, uit Oosthuizen. Houdt van karpervissen, voetbal en is in zijn vrije tijd instructeur bootcamp. Hoe kom je als gevlucht jochie uit Bosnië tot beroepsmilitair bij de Luchtmobiele Brigade in Arnhem?

Oorlogsgebied

“Ik ben geboren in Banja Luka. Als negenjarig kind kon ons gezin, vader, moeder en zusje, met het allerlaatste Rode Kruis konvooi weg uit het oorlogsgebied. Met de meest noodzakelijke persoonlijke spullen kwamen wij terecht in het azc in Nijmegen, daarna naar Wijk aan Zee. In 1994 gingen wij wonen in Oosthuizen. Ik ging door naar groep 7, mijn zusje naar groep 5, mijn moeder ging vrijwilligerswerk doen, mijn vader vond een baan. Het leven herpakte zich! Na Tabor D’Ampte in Hoorn rondde ik de vierjarige opleiding Bouwkunde af op het Horizon College. Vervolgens ging ik in de bouw werken, maar er bleef nieuwsgierigheid naar méér!”

Militaire opleiding

Admir komt to the point als het gaat om de keuze voor een militaire opleiding: “Toen ik 16 was, had ik al een sterke belangstelling voor een functie bij het leger. Maar mijn ouders vonden mij veel te jong. Het mocht niet, punt uit. Na een aantal jaren in de bouw, ik was inmiddels 22, heb ik definitief gekozen. Mijn ouders waren niet blij, maar ik heb doorgezet. Ik wil mijn kinderen een toekomst zonder oorlog geven, een betere toekomst, juist een oorlog verhinderen!”

Rode baretten

Hij vervolgt over zijn militaire leven: “Na de opleiding in Schaarsbergen ben ik bij de rode baretten en dus bij de Luchtmobiele Brigade gegaan. In de jaren 2006, 2007 en 2008 werd ik uitgezonden naar Afghanistan. Ook dat hoort bij het werk. Vorig jaar ben ik binnen Defensie van baan veranderd. Schaarsbergen werd Amsterdam, 5 uur autorijden per dag en inmiddels thuis een jong gezin lieten zich moeilijk combineren.

Niet meer bang zijn

Ons gesprek gaat verder over vrijheid. “Als ik het woord vrijheid hoor, dan denk ik direct aan niet meer bang hoeven te zijn. Als kind was er de permanente angst voor verdwaalde kogels. Nu kunnen we ons normaal bewegen, kunnen gaan en staan waar we willen, zonder belemmeringen. Maar niet alleen dat: vrijheid is ook vrijheid van godsdienst, iedereen heeft z’n eigen overtuiging. Het gaat vooral om wederzijds respect! Respect voor de mening van een ander. Laat iedereen in z’n waarde, dat moet het uitgangspunt zijn. Zo ben ik opgevoed!”

Admir antwoordt op mijn vraag naar bedreigde vrijheid: “Als dat zich voordoet, de ga ik zeker de confrontatie aan, mondeling natuurlijk. Ik vraag tekst en uitleg om er samen uit te komen. Als iemand mij ‘buitenlander’ noemt als scheldwoord of als ik onrecht ervaar.”

Boodschap aan jongeren

Aan jongeren wil hij de volgende woorden meegeven: “Wees open en eerlijk en wees vooral blij met wat je hebt, waardeer dat! Besef dat wij het in Nederland heel goed hebben Realiseer je dat zoveel mensen hun leven hebben moeten geven. Vrijheid is ongeloof kostbaar!”

Tenslotte vertelt hij enthousiast over Operatie Market Garden, over zijn Memorial Jump als parachutist met de oude veteranen, over de herdenking in augustus. Nu in de beveiliging bij Defensie, maar in zijn hart is Admir eigenlijk nog de man met rode baret.

Tekst en foto: Yvonne Jonkman