Don Bosco College einde oefening?
Op 18 juni 2019 schreef ik een noodkreet over de teloorgang van het Don Bosco College, een school waar ik ooit mijn ziel in zaligheid in legde.
In het betreffende schrijven, gepubliceerd in de NIVO en op Groot-Waterland, uitte ik mijn vrees voor een slecht einde van deze unieke school voor Voortgezet Onderwijs in Volendam. Met zeer veel moeite ooit verkregen, met zeer veel moeite tot niveau gebracht, opgewerkt tot school van eminente prestaties, die gestaag groeide.
Door de grote aandacht die de school tijdens en na de Nieuwjaarsramp kreeg diende zich de ‘wet van het onbedoelde effect’ aan: de toestroom van leerlingen werd groter en groter, mijns inziens te groot met als bijkomend nadeel dat het te massaal en te moeilijk te organiseren werd. Ooit met ca 800 leerlingen een goed draaiend bedrijf maar met ca 1800 leerlingen, zeker qua orde, lastig in de hand te houden.
Daar kwam nog bij dat het meer en meer een regionale school werd met een wat andere mentaliteit dan voorheen die van de Volendamse, Edamse en Monnickendamse sfeer. In die massaliteit liepen ook de onderwijsresultaten terug. Er werd onder het landelijk niveau gepresteerd.
Ik schreef destijds dat in noodgevallen zelfs gepensioneerde docenten werden teruggehaald om de schade te beperken. De redding moest komen met de komst van Margareth Runderkamp als bestuurder met onbeperkte macht. Ik moet nog steeds aan haar eigen introductie denken: ‘ik zie wel eens leerkrachten die huiverig zijn wanneer ik binnenkom’.
Inderdaad heeft zij deze woorden waargemaakt. In plaats van het DBC uit het slop te trekken, heeft zij de afgelopen jaren een schrikbewind gevoerd waarin zij niet terugdeinsde voor ontslagen op staande voet, wegpesten van goed personeel, afserveren en demoveren van een toenmalige rector.
Ook op financieel gebied wist zij het beter dan haar omgeving. Mis-investeringen, veel te dure krachten van buiten inhuren die grote sommen geld hebben opgemaakt.
Waarom nu toch nog een schrijven van mijn kant over dingen die ik in feite drie jaar terug al publiceerde?
Om de verschrikkelijke reden dat Margareth enkele weken geleden op een plenaire zitting met het voltallig personeel aankondigde dat het schip de wal heeft gekeerd: het Don Bosco College heeft volgens haar als zelfstandige school met iets minder dan 1200 leerlingen geen bestaansrecht meer.
Conclusie: fuseren met de PSG (Purmerendse Scholen Groep) en/of het Atlas College.
Met deze bevinding gaf Margareth met haar unieke bestuursmacht de school weg, personeel in vertwijfeling achterlatend. Zelf al 14 jaar met pensioen zat ik met dat bericht in dezelfde vertwijfeling: hoe heeft het zover kunnen komen? Waar was de Raad van Toezicht, waar waren de mondige leden van de MR en de kritische docenten?
Drs. Jos Koenen / joskoenen@hotmail.com.