Naar de inhoud

Geen vlees meer te koop in Artis: horeca-aanbod volledig vegetarisch

Bron: Loopings

Bezoekers van Artis kunnen nergens meer vleesgerechten bestellen. Het horeca-aanbod van de Amsterdamse dierentuin was al geruime tijd grotendeels vegetarisch, maar inmiddels is ook de laatste vleessnack verdwenen. In Artis staan tegenwoordig geen frikandellen meer op het menu.

Dat laat het dierenpark weten in een jaaroverzicht. "De horeca in Artis is sinds begin 2022 volledig vleesvrij, nadat de frikandel als laatste vleesproduct van de menukaart werd geschrapt", meldt het management trots. "Hiermee bespaart Artis dit jaar alleen al ruim 25.000 vleesvarianten."

Blijdorp verkoopt al drie jaar geen vleeskroketten meer: 'Hoor je niemand over'

Hoewel de verandering al maanden geleden is doorgevoerd, heeft Artis er tot nu toe niet over gecommuniceerd met de buitenwereld. "Het klopt dat we er nog geen ruchtbaarheid aan hebben gegeven", bevestigt een woordvoerster tegenover Looopings. "Het was weliswaar nog coronatijd, maar we wilden het vooral ook eerst gewoon gaan doen."

Populairder

Tot de aanpassing werd de vleesfrikandel nog op één plek verkocht: bij 't Frietkot. Op dit moment kunnen bezoekers dus alleen kiezen voor vegetarische snacks, waaronder een vegafrikandel. "Het hielp wel mee dat de vegetarische draadjesvleeskroket daar eigenlijk al populairder was dan de vleesfrikandel."

Volgens de voorlichtster wordt er niet veel geklaagd over de wijziging. "Nu we een jaar verder zijn, kunnen we ook daadwerkelijk zeggen dat de reacties over het algemeen heel positief zijn." Dat zou te maken hebben met het gevarieerde vegetarische aanbod.

3 reacties

Nog 1000 van de 1000 tekens

Je e-mailadres wordt niet getoond en alleen gebruikt om je op de hoogte te houden van antwoorden.

  • @ Piet Hein van Ingen

    Ik ga inderdaad wat snel, Piet.

    Door de enorme instroom van immigranten ontstaat er in Nederland een druk op allerlei voorzieningen. Het meest in het oog springende is natuurlijk de behoefte aan woningen voor hen. Maar behalve dat. Zij claimen ook zonder enige gêne en of het de gewoonste zaak van de wereld is medische zorg, voor henzelf en voor de door hen hier naar toegesluisde bejaarde oma en jonge kinderen. Medische zorg, welke in hun land van herkomst voor hen of niet aanwezig was of financieel onbereikbaar. En deze immigranten zie je in grote getallen in de OLGV’s. In veel gevallen ook nog vergezeld van Nederlandse vrijwilligers van Stichting Vluchtelingenwerk of van familieleden die intussen enigszins onze taal machtig zijn. En mede - en volgens mij vooral - daardoor moet mijn vrouw, die nog 15 moest worden toen ze de arbeidsmarkt betrad en nadat onze kinderen wat groter waren weer herintrad, wat in onze jongere jaren gebruikelijk raakte, een halfjaar wachten op een cruciale afspraak. En ze is getrouwd met een man die ruim 40 jaar onafgebroken heeft gewerkt. Met plezier, maar dat was ook niet altijd een blijspel.

    Door talloze gewone Nederlandse mensen als mijn vrouw en ik heeft Nederland voorzieningen kunnen opbouwen. En komen we nu op een leeftijd waarop wij ook een bescheiden beroep daarop willen doen, kunnen we achteraan aansluiten. Behalve het woord ‘uitkering’ is het tweede woord wat immigranten leren ‘discriminatie’. Niet voor niets lopen er in de OLVG’s breedgeschouderde veiligheidsbeambten rond. En staat er bij de meeste poli’s in alle talen zoiets als ‘er werken hier meer dokteren waardoor het kan zijn dat iemand die later dan u is gearriveerd, eerder dan u wordt opgeroepen’.

    Je kunt je toch voorstellen. In Purmerend komen 450 immigranten, waarvan een aantal met (ernstige) medische klachten, omdat hun medische zorg in het land van herkomst om allerlei redenen is verwaarloost. In Edam huisvesten wij - terecht - 250 Oekraïners, die ook bijvoorbeeld eens naar een tandarts willen. Waarvan er in Nederland ook geen overschot is. Vraag en aanbod.

    Hetzelfde geldt voor scholing en begeleiding naar de arbeidsmarkt. De beste basisschoolleerkrachten worden weggetrokken naar speciale scholen om te proberen kinderen van immigranten lezen en schrijven bij te brengen. Je rolt van je stoel als je het hoort of ziet. Klasjes van 10 - 15 kinderen, eerder regel dan uitzondering. Vaak met een man als leerkracht, omdat jongetjes vrouwen boven hen niet accepteren. Hoe jong ook, dat zit erin. En daarmee houden we uiteraard rekening.

  • @ WW nr 9
    De eerste alinea heeft geen enkele relatie naar de volgende alinea.. .
    Die tweede alinea is wel interessant

    Je schets een situatie die al heel lang heerst en die algemeen bekend is in Nederland. Toch zie je weing gebeuren om die (nood)situatie het hoofd te bieden.
    Zou het iets zijn om de landsregering hierop aan te spreken??

  • Als je in een ziekenhuis als OLVG-oost of -west komt, voel je je als blanke ‘unheimisch’. En vol verbazing zie je hoe nieuwkomers zonder enige schaamte medische hulp opeisen, al dan niet verzekerd.

    Mijn vrouw, die nog 15 jaar moest worden toen ze haar eerste loonzakje kreeg, werd door de huisarts eind mei doorverwezen naar een specialist. Met serieuze klachten, welke haar functioneren en kwaliteit van leven stevig belemmert. Na 3 weken nog geen afspraak. Eens gebeld. Ik werd net niet uitgelachen. ‘De agenda zit dicht. En die gaat eind september, begin oktober, weer open. Dan gaan wij weer vanaf november inplannen. Maar wil niet zeggen dat uw vrouw dan direct een afspraak heeft. In het slechtste geval, gelet op de feestdagen in december, kan dat ook begin volgend jaar worden……’.