Een ‘Vestinkie om’ met Han de Witte-Bobeldijk

‘Een ‘vestinkie om’ met Edammers, omdat die allemaal wel een verhaal hebben wat alleen wij binnen de vestingmuren zo goed kunnen begrijpen. We spreken af op een favoriete plek naar keuze in onze stad, waarna we richting de vesting lopen. Daar begint het ‘vestinkie om’, waarin ik mijn medewandelaars beter leer kennen door hun vertellingen.

Het was eigenlijk mijn zoon die ooit contact met hem legde en zijn nummer aan hem vroeg om samen met mij een ‘vestinkie om’ te gaan. Als ze elkaar namelijk op de vesting troffen met de honden, kreeg ik daar uitgebreid verslag van als hij thuis kwam. Dan sprak hij over een meneer met een donkere labrador, soms ook met een hoed op, altijd goed gekleed en onlosmakelijk verbonden aan een sigaartje. Ik wist meteen over wie hij het had, maar wie is die meneer nou?

Paradijsje op aarde

Terwijl de Speeltoren klokslag negen slaat, tref ik Han bij de afgesproken favoriete plaats; de eendenvijver. Vanaf de eendenvijver lopen we de Zuidervesting op. Of ik even de moestuin wil zien. Of ook wel het “Paradijs op aarde”, zoals Han het noemt. “Als het even te druk is dan ga ik hier gewoon even zitten met een glas wijn of een kopje koffie”. Maar er wordt ook hard gewerkt. Er is namelijk een extra vriezer aangeschaft om de oogst van de afgelopen zomer op te kunnen slaan. En het oogsten doet hij zelf. De rust en de natuur doen hem goed.

Jantje Beton

Han kwam toevallig in Edam terecht. “Het was in de tijd dat ik voor Jantje Beton werkte, dat ik voor het eerst Edam binnen reed. Ik organiseerde onder andere de activiteiten voor de kinderen, het liefst dus in de natuur. Als ik dan een speurtocht uitzette, stoorde ik me aan het feit dat ik hiermee de bomen moest beschadigen, door het pinnen van aanwijzingen op de kwetsbare schors. Via via kwam ik in contact met iemand in Edam die tentharingen vervaardigde, die ik met een kleine aanpassing kon gebruiken om zonder de bomen te beschadigen, daarop toch de aanwijzingen kon aanbrengen.

Vanuit mijn toenmalige woonplaats Amsterdam, reed ik in de jaren tachtig zo ‘klein Amsterdam’ binnen via de Voorhaven om deze vervaardiger te bezoeken”. Op slag werd hij verliefd op Edam, door de charme van de prachtige stadspanden in een oase van dorpse rust. Zijn oog viel bij toeval op het huis op de hoek van de Bult en de Gevangenpoortsteeg wat in eerste instantie een bakkerswoning was en later, toen het pand te koop stond, nog een winkelbestemming had.

Eenvoudige boerenjongen

Oorspronkelijk heeft hij een groot deel van zijn leven in het bankwezen gefunctioneerd, onder vaak heel welluidende Engelse benamingen. Hoewel hij daar zelf bescheiden over zegt: ‘what’s in a name?’, ik ben eigenlijk maar een eenvoudige boerenjongen”. Toen hij daar uiteindelijk vroegtijdig wegging heeft hij met grote passie diverse ondernemingen onderhouden en activiteiten aangepakt die een hoger doel dienden. Veel van die activiteiten speelden zich af aan de voorzijde van het huis aan de Bult. Zo heeft Han onder andere een kinderopvang gehouden in de voormalige bakkerij.

Sommige van die activiteiten leiden nu eenmaal tot mooie herinneringen en zelfs grote veranderingen. Ze zeggen wel eens, toeval bestaat niet. Zoals de haringen voor Jantje Beton resulteerden in een verhuizing naar Edam, mondde een vrijwillige bijdrage op de school van zijn kinderen in de rol van Sinterklaas, uit op een nieuwe ingrijpende levensgebeurtenis. Sint werd verliefd op één van de Pieten en Piet op hem. “Sint en Piet zijn later samen getrouwd”, vertelt hij lachend.

Een medisch wonder

Hij overleefde een val van de fiets waarbij zijn hoofd dermate beschadigd was, dat het ambulance personeel niet zeker wist of hij het ziekenhuis wel zou halen. Om nog maar te zwijgen over de meerdere operaties die hij heeft ondergaan, waarbij de chirurg naderhand heeft moeten toegeven dat de laatste ingreep dusdanig intens was en in de avonduren werd uitgevoerd, omdat de volgende ochtend mogelijk te laat zou kunnen zijn. Een wandelend medisch wonder dat zich maar al te goed beseft dat hij in reservetijd leeft.

Genieten

Buiten Edam bezoekt hij, met zijn vrouw, graag hun tweede huis in België. Maar ook de Noord Hollandse kust is gedurende het zomerseizoen een vaste plaats waar ze regelmatig naar terugkeren. Juist omdat Han zo actief is, en momenteel de pensioengerechtigde leeftijd bereikt heeft, geniet hij vaak van een wandeling en draait hij zijn hand niet om voor een warm en bourgondisch huishouden. Menig gast is welkom aan de keukentafel, die zich momenteel aan de voorzijde van het pand bevindt. Daar waar generaties lang hard gewerkt is, wordt nu intens genoten. Edam helpt daarbij. Van een ‘vestinkie om’ met hond Robbie, tot meerdere malen per dag een kleine wandeling naar de lokale ondernemers, uiteraard genietend van een sigaartje.