Marike Hoekstra en Rene van Tol nemen deel aan de Atelierroute op 3 en 4 oktober
Dwaal door Edam, stap binnen bij kunstenaars in hun ateliers en ontdek kunst op plekken waar je anders misschien voorbij zou lopen. Begin en eindig in De Vermaning en ontmoet onderweg makers, bezoekers en buren. Met een gezamenlijke borrel sluiten we elke dag af, zodat er ruimte is voor verhalen, ideeën en ontmoetingen. Datum en tijd: zaterdag 3 oktober & zondag 4 oktober, 12.00 – 18.00 uur Locatie: De Vermaning, Jan Nieuwenhuizenplein 6, Edam Entree: gratis. Tijdens de open atelier route van de Dwarse Edammers exposeren 16 kunstenaars hun werk in 10 ateliers. We stellen twee exposanten, René van Tol en Marike Hoekstra, wat vragen over hun werk.
Marike Hoekstra hoe zou je je werk omschrijven?
Ik maak werk op papier. Ik ontleen vormen en motieven uit de natuur en gebruik ook vrouwfiguren, kinderen, vogels en paarden om in mijn tekeningen een eigen wereld te scheppen
Heb je een gedachte of idee, waardoor je aan het werk gaat?
Wel ongeveer maar ik laat me ook graag leiden door de tekening zelf. Vaak is het vooral een sfeer, soms ook een foto waar ik mee begin.
Ik werk nooit met schetsen, maar ik gebruik mijn eigen archief van getekende patronen en motieven die vaak terugkomen in mijn tekeningen. Mijn tekeningen zijn soms helemaal zwart-wit, af en toe voeg ik daar kleur aan toe. Blauw komt vaak terug, en oker en groen
Wat is belangrijk in je werk?
In mijn werk zijn lijnen, patronen en contrasten belangrijker. Ik ben geen traditionele tekenaar of schilder maar gebruik veel verschillende materialen en technieken door elkaar om tot een gelaagde tekening te komen.
Is de plaats Edam inspirerend voor je werk?
In Edam is vooral mijn eigen achtertuin belangrijk voor mijn werk. Veel van mijn inspiratie vind ik in de vormen die ik daar om me heen zie.
Wat vind je van de samenwerking van de groep Dwarse Edammers?
Het is voor mij de eerste keer dat ik meedoe met de Dwarse Edammers. Ik heb me aangesloten omdat ik benieuwd was naar de beeldende kunstenaars in Edam, en denk dat we door samen te werken onze kunst beter onder de aandacht kunnen brengen. Met zo’n atelierroute ontvang je mensen in je atelier, vaak een plek waar je alleen werkt, jouw gedachte, gevoelens verwoordt in beeldtaal. Voel je je veilig genoeg om deze binnenwereld te delen met de bezoeker. Ik heb een klein atelier achter mijn huis, dat is echt mijn domein. Wanneer ik aan het werk ben is de atelierruimte het kader. Wanneer ik exposeer maak ik een keuze van de werken die ik met anderen wil delen. Het is ook belangrijk hoe je het werk laat zien, dat het een verhaal is dat de werken met elkaar verbindt Het gaat in mijn werk nooit over techniek alleen, het verhaal moet verteld worden in beeld.
René van Tol. Wat mijn werk betreft ga ik voor het grootste gedeelte uit van zintuigelijke observaties. Ik heb heel veel tijd besteed aan het natekenen van mensen, dieren, landschappen enz. Bij kunst komt bij mij het fysieke op de eerste plaats. Mijn eigen belevingswereld speelt in mijn werk niet zo’n grote rol omdat ik zelf meestal heel weinig beleef. Ik schilder vaak verhalen maar ook hier benader ik het geheel als iets lichamelijks. Als ik de nimf Syrinx schilder die in een rietstengel verandert, ga ik eerst studies maken van een model en van rietstengels en ook probeer ik mij voor te stellen hoe zoiets voelt als deze verandering met je gebeurt. Met andere woorden alles moet zo concreet mogelijk.
Als ik mensen schilder dan schilder ik meestal vrouwen omdat ik vrouwen mooier vind dan mannen. Ik zit dus sterk in de belevingswereld van de vrouw als ik verhalend werk, terwijl ik een man ben. Ik vind het leuk om met de atelierroute mee te doen. Fijn ook als je complimenten krijgt. Toch probeert iedere kunstenaar, mijzelf meegerekend, iets universeels te raken.Iets wat de tijd overstijgt en naar het eeuwige reikt. De kunstenaar wil altijd dat zijn werk zijn eigen tijd overstijgt. Van het wonen in Edam bevallen vooral de omgeving met de koeien mij. Mensen hebben niet veel tijd voor kunst; koeien des te meer. Soms neem ik weleens een schilderijtje mee naar de polder. Koeien hebben geen moeite om 40 minuten achter elkaar naar een kunstwerk te kijken. Iets wat een mens niet kan opbrengen. Van gedichten houden ze ook. Ik heb laatst het gedicht ‘Le Crépuscule du Matin’ van Charles Baudelaire voorgelezen en ze stonden ademloos te luisteren.
Marike als René en ook alle 14 andere kunstenaars verheugen zich op uw komst. Tijdens 3 en 4 oktober is de Vermaning, Jan Nieuwenhuizenplein 6, informatie en beginpunt van de route. Daar liggen ook de routekaart en folder. Er hangen ook kleine werkjes van de kunstenaars, veelal gebaseerd op het thema ‘de ode aan de vrouw”.