Wanneer hij zich door de gangen of in het klaslokaal van het Don Bosco College beweegt in zijn rolstoel, zullen weinig leerlingen weten van de achtergrond van hun pas nieuwe techniek-assistent. Javid Bakhtiar. Een 52-jarige goedlachse vriendelijke man, die in 1992 zijn geboorteland Iran ontvluchtte, vanwege het dictatoriale bewind. In Nederland werkte hij zich onder meer op tot Nederlands amateurkampioen kickboksen, in zijn gewichtsklasse. Toen hij in 2013 voor enige tijd in Iran terug was omdat zijn moeder daar kwam te overlijden, kreeg hij er een auto-ongeluk en liep een dwarslaesie op. Sinds vier jaar heeft hij zich toegelegd op rolstoelrugby. En speelt de met zijn gezin in Edam woonachtige Javid bij de Nederlandse kampioen, Terminators Amsterdam.

Door: Eddy Veerman

Iran, precies een jaar geleden. Een vrouw die haar hoofddoek niet – goed – draagt, wordt gearresteerd en vindt de dood. De wereld ziet vervolgens de in opstand gekomen landgenoten, demonstraties, leest en hoort dat bekende Iranezen die zich uitspreken tegen de regering, gevangen worden genomen. Nog steeds zitten dezelfde mensen aan de macht, als gevolg van de revolutie in 1979. ,,Toen werd de kroonprins afgezet en hij zei destijds dat de mensen spijt zouden krijgen. En dat hebben de meesten”, zegt Javid, die zijn heil elders zocht.

,,Op mijn twintigste – een jochie nog – vluchtte ik. Ik had problemen met de regering, zoals veel jongeren in mijn generatie. Ik moest alles achterlaten, mijn vader en moeder, broers en zussen. Ik ben de jongste van zeven kinderen. Ik was verwend”, glimlacht hij. ,,Het was moeilijk. Maar ik moest kiezen voor mijn toekomst. Dat begrepen mijn ouders ook, hoewel ik later van mijn broers hoorde dat mijn moeder erg verdrietig was. Blijven was voor mij gevaarlijk. Je bent tégen de dictators en dat waarderen ze niet. Dan riskeer je dat je de gevangenis in gaat. Mijn broer was piloot en ook van hem is alles afgenomen.”

Lees hier meer op de site van de NIVO.