De muziek van The Cats opende het hart van velen. Daarom zal niet iedereen het waarderen als die gefileerd wordt. Kreten als ‘vivisectie’ of ‘heiligschennis’ liggen op de loer. Wat als een scherpe analyse toekomstig luistergenot vermindert?

The Cats door een klassieke bril bekeken by Marcel Tuyp en Faralda Houthuijsen
Hoofdstuk 1: komt uit de eerste editie van 2Rewind (2014) dat geheel was gewijd aan The Cats.

Een citaat dat tot nadenken stemt

Maar de sterke verankering in de grote hitlijsten van alle tijden laat onze vrees varen. Kijk maar naar de Top 2000, waar The Cats in 2013 tien plekken innamen. Van de Nederlandse artiesten hadden alleen Bløf (zeventien), De Dijk en Marco Borsato (vijftien), Golden Earring, Boudewijn de Groot en Anouk (dertien) er meer. Waarbij het moet worden opgemerkt dat deze nog altijd actief zijn in de muziekwereld.

Daarbij viel The Cats nog een grote eer te beurt: het eerste boek dat aan één Nederlandse popgroep werd gewijd, ging over hen. Jip Golsteijn (1945-2002) schreef ‘De Cats, een Hollands succesverhaal´(1973) in samenwerking met de popgroep. Met hem maakten zij, nog onwetend van de vlucht naar Amerika (zie artikel 5), de tussentijdse balans op. Ruim vijfentwintig later, in de ‘Geschiedenis van de Palingsound’ (1999) van Tol en Veerman, werd Golsteijn geïnterviewd. Pagina 106 bevat van hem het volgende citaat: “The Cats hebben wonderlijk en zonder dat zij dat per se wilden of zelfs maar beseften de rhythm & blues van de Coasters en de Drifters, zeg maar de Atlantic Blues, gemengd met Volendammer katholieke koorzang. Ze waren eigenlijk olie en water aan het mengen en het lukte nog ook. De muziek van The Cats heeft ook veel Nederlandse en country-invloeden.”

Klik hier voor het hele artikel op de site van enClave.