Vrijdagmiddag gaat de telefoon. Het is schipper Rochus. “Kom je morgen met de auto of met het openbaar vervoer.” Ik kom met de auto. “Goed, dan bel ik de brandweer of ze twee hekjes naar beneden willen doen op de parkeerplaats.’ Bedankt, dat is fijn, antwoord ik. Tot morgen!!!
Het is alweer ruim een jaar geleden dat ik een vaarwens samen met schipper Rochus mocht doen. Vandaag zullen we ook weer een team vormen. Rochus zal eerder op de Vaarwens zijn dan ik. ’s Avonds bedacht ik mij, dat ik zaterdagochtend nog wel even aardbeien kon halen. Aangezien de winkels pas open zijn om 08.00 uur, besloot ik wel op tijd te gaan rijden en ergens onderweg dat mooie rode zomerfruit te kopen. Op de snelweg kon ik lekker doorrijden, dus ik arriveerde rond 9.00 uur op de Vaarwens. Rochus had al het en ander klaargezet. En omdat de zon ons al lekker verwarmde, stelde Rochus voor om de zijkant van de tent in de kuip op te rollen, zodat het een beetje kon doorwaaien. Om 09.45 uur mocht is drie dozen met broodjes ophalen bij de Hema. Wat een luxe dat dit al voor ons is voorbereid.
Niet heel lang daarna kwam onze vaargast Jaap bij de Vaarwens aan met zijn klusmaten Albert, Corné, Fred, Johan, Luit en Ruud. Rochus was naar de parkeerplaats gelopen, want ze belden dat ze er al stonden. Ik stopte de dozen met broodjes snel in de koelkast, griste de fotocamera van het aanrecht en drukte snel de koffiepot aan. Ik liep vervolgens naar de parkeerplaats. Ik kon al van een afstand zien, dat dit wel een dagje zou worden… De mannen hadden hoedjes en petjes op en waren lekker fleurig gekleed. Ik hoorde al een luid gelach. Dan kon ik de opmerkingen die gemaakt werden over en weer, nog niet eens verstaan.
We liepen/rolden naar de Vaarwens. Jaap met zijn maten in zijn kielzog. Ik schudde glimlachend mijn hoofd. Er liepen er twee hand in hand naar de boot. Dit wordt zo’n dag, die mij nog wel lang zou bij blijven. En dat bleek. Rochus liet de lift achter op het schip zakken, zodat Jaap in zijn elektrische rolstoel erop kon rijden. Jaap is een echte pro zag ik wel. Hij zei later:” Als iemand z’n rijbewijs moet halen, dan kun je ze wel even hierin zetten”. Rochus verwelkomde iedereen en vertelde over het ontstaan van de Vaarwens. Na een kop koffie met soesjes, gingen de trossen los. We zouden naar de Zaanse Schans gaan. Het was wel heel fijn dat de tent nu lekker open was, want het was inmiddels al aardig warm.
Jaap is 54 jaar, komt uit een gezin met 8 kinderen en woont in Dronten, samen met zijn vrouw. Zij hebben een dochter van 20 jaar die op zichzelf woont. Aan de woning is een stukje aangebouwd, zodat alles wat Jaap nodig heeft op de begane grond is. Twee jaar geleden klapte hij door zijn enkel. Daar had hij nooit last van gehad. Met voetbal kregen mensen last van hun enkels door hem (Ik geloof niet dat dit expres was). Op een gegeven ogenblik liep hij echt met een “klapvoet”. Zijn knie begon ook mee te doen. Jaap dacht eerst nog dat dit te maken had met een vroegere knieoperatie. Hij kreeg de diagnose ALS. Jaap vertelt:” Ik wist 2 maanden lang niet in welke stand ik stond. Die stand probeerde ik te vinden. Die vond ik niet, dus ben ik maar mezelf gebleven.”
Jaap kreeg uiteindelijk krukken die hem ondersteunden bij het lopen, die werden ingewisseld voor een rollator en nu rijdt hij in een elektrische rolstoel. Beetje bij beetje leverde hij een stukje in. Maar hij vond ziekten als MS en kanker wel erger, want zoals Jaap zei: “Die mensen hebben pijn, ik niet.”
Ruud vertelde dat ze met z’n allen op een vintage indoor camping verblijven sinds vrijdag. De accommodatie is bij een boerderij, vlakbij Amsterdam. Daar staan 4 tweepersoons caravans, helemaal in vintage stijl. Daarnaast is er in de boerderij een “Werkplaats”. Deze is rolstoeltoegankelijk en bijvoorbeeld uitgerust met een hoog-laag aanrecht, etc. Dat is Jaap zijn stekkie. Zoals ik begreep, slaapt één van zijn maten bij hem, zodat hij omgedraaid kan worden in bed. Dat kan hij helaas zelf niet meer. Gisteren hebben Johan en Luit jaren 70 macaroni gemaakt. En er is nog niemand die er last van heeft gekregen, dus ik denk dat het goed gelukt is. Barbecueën kan niet op de camping, maar gourmetten wel. Dat gaan ze dan ook doen vanavond.
Als er gesproken werd over de “harde kern”, dan gaat het om Albert, Corné en Jaap. Zij kenden elkaar al van vroeger. Ze verhuisden, trouwden en gingen dus settelen. Uiteindelijk kwam er iemand op het lumineuze idee om één avond in de twee weken een klusavond te organiseren. Van lieverlee groeide de club van 3 uit, naar een gezelschap van 7 mannen. En allemaal met een andere achtergrond (hovenier, eigen bedrijf, bouw, GGZ-verslavingszorg, landmacht, vrachtwagenmonteur). Er werd na het klussen koffiegedronken. En dan had je ook nog de BBB …. Bier, borrels en bitterballen. Daarnaast werd er tot laat in de avond/nacht het spelletje risk gespeeld. Ik vernam ook dat jullie weleens gingen varen in Heeg. Jullie zullen daar de boel wel op stelten hebben gezet.
Jaap werkte in de bouw en heeft ook nog iets gedaan in de meubelmakerij, maar het leukste vond hij het werk bij het Leger des Heils. Hij zorgde voor technisch onderhoud en hield de gebouwen onder andere overeind. Jaap vertelde dat hij het contact met de mensen zo mooi vond. Dakloze mensen die daar een kamer hebben en op een bed kunnen slapen. Maar in het begin nog op hun “doos” sliepen, want dat was hun veilige plek. Ik was onder de indruk van wat Jaap vertelde en het emotioneerde hem zichtbaar. Jaap, ik denk dat mensen heel blij waren als jij een foto van hun moeder op de muur hing. Het zijn soms de kleine dingen die het doen. En ook mooi om te horen dat jij vrijwilligerswerk hebt gedaan.
Er werden leuke anekdotes gedeeld onderweg naar de Zaanse Schans. Het schutten in de sluizen, ging vlot en toen we bij de spoorbrug aankwamen, ging die ook al open. Bij Houtzaagmolen Het Jonge Schaap, konden we van boord om de houtzaagmolen bezichtigen. Jaap houdt van houtbewerking en we luisterden aandachtig naar wat de molenaar allemaal vertelde. Eenmaal terug op de Vaarwens, werd de lunch met smaak gegeten.
We moesten natuurlijk ook weer terug. We zijn nog langs het Centraal Station gevaren, waar de veerpontjes af en aan voeren. We zagen nog een gigantisch passagiersschip. Voor de Oranjesluizen keerden we om en konden we het Veronicaschip nog even bezichtigen.
Jaap, gedurende de dag sprak je een aantal zinnen uit, die ik bijna niet kan reproduceren, maar ik heb er nog wel vaak aan gedacht.
– Als je ’s morgens na het wakker worden, na een uur nog niet gelachen hebt, moet je opnieuw beginnen.
– Als je iemand op z’n tenen trapt, moet je misschien eens een stapje opzij doen.
Ik vond dat dit wel wijsheden waren, die het verdienen om op een tegeltje te worden gezet. Je antwoordde: “Ik werkte in de bouw, ik heb heel wat tegeltjes gegeten.” Nou, je schudt ze ook zo weer uit je mouw. Ongelofelijk, ik kon het niet eens bijhouden wat je allemaal zei. Had nog wel uren kunnen luisteren naar je woorden en die humor, ongekend.
“Onze liefde overstijgt alles, als we maar hoog genoeg springen.” Dat zei je tegen een van je klusmaten, toen jullie aan het grappen en grollen waren. De liefde en verbinding die ik bij jullie zag was duidelijk te voelen. Het is heel bijzonder hoe jullie met elkaar omgaan en ook al zo lang. Dat zie je niet vaak. Rochus en ik hebben van jullie genoten. Het was een eer om jullie aan boord te hebben. En wat fijn dat jullie allemaal relatief dichtbij elkaar wonen. Zulke vriendschappen zijn om te koesteren en in onze ogen GOUD waard. Dat dit nog maar heel lang mag bestaan!!!
Het duurde even voor ik dit verhaal af had geschreven. Maar ik kan wel zeggen, ik werd zondagochtend met een glimlach op mijn gezicht wakker. Dank jullie wel voor deze onvergetelijk dag. En heel erg bedankt voor jullie mooie donatie.
Jaap, geen pet, maar een hoge hoed af voor jou.
Liefs Silvana
Auteur Vaarwens / Silvana
Met dank aan alle sponsoren, vrijwilligers en instanties die deze dag gratis mogelijk maakten. Wilt u ook meehelpen Vaarwensen mogelijk te maken? Hier kunt u doneren en hier vindt u meer informatie over de stichting Vaarwens en het aanvragen van een Vaarwens.