Soms hoef je maar één dag mee te maken om te beseffen hoe bijzonder, maar ook hoe kwetsbaar het leven is.

Gistermorgen was de uitvaart van Dick Veerman van Pietje. Een sociaal mens, iemand die zich altijd heeft ingezet voor anderen, voor de maatschappij en voor de gemeenschap. Iemand die niet alleen leefde, maar ook iets voor anderen wilde betekenen.
Het was een prachtige en indrukwekkende mis. Jan Dulles die zong en zijn schoonzoon Dick de Boer die gitaar speelde met Jaap Kwakman. Muziek, herinneringen, verdriet en liefde kwamen daar allemaal samen. Een moment waarop je voelt hoeveel een mens kan betekenen en hoeveel er achterblijft wanneer iemand er niet meer is.

En dan, een paar uur later, sta je ineens ergens totaal anders. ’s Avonds bij het concert van Jan Smit. Duizenden mensen bij elkaar. Muziek, licht, lachende gezichten. Mensen die elkaar vasthouden, meezingen, dansen en vooral het leven vieren.
En misschien kwam het daardoor wel extra hard binnen. Want tussen al die mensen zag ik hoe bijzonder het eigenlijk is dat we hier mogen zijn. Dat we samen mogen lachen. Samen mogen zingen. Samen herinneringen mogen maken. Dat we elkaar hebben.

En dan word je vanmorgen opnieuw met beide benen op de grond gezet. De vader van een goede vriend is overleden. Weer dat verdriet. Weer dat besef dat niets vanzelfsprekend is. Binnen 24 uur van afscheid nemen, naar het leven vieren, naar opnieuw afscheid moeten nemen.

De achtbaan van het leven.

Het ene moment staan de tranen in je ogen. Het volgende moment lach je. Je zingt mee. Je geniet. En voor je het weet, verandert alles weer. Misschien moeten we daarom het leven niet uitstellen. Maak herinneringen. Vier de kleine dingen.
Want uiteindelijk weten we niet hoeveel ritjes ons nog resten in die achtbaan.

Maar zolang we erin zitten… laten we dan vooral niet vergeten om onze handen omhoog te doen, diep adem te halen en het leven voluit te vieren.

Met een lach.
Met een traan.
Met elkaar ❤️