Altijd een glimlach, altijd evenwichtig, altijd punctueel en altijd een heel groot hart voor leerlingen. Cobi kwam als docente Nederlands op het Don Bosco College in 1987 en hoorde dus bij de lichting nieuwe mensen die na de fusie van de LHNO en de MAVO de school op de kaart zette. Al snel werd ze afdelingsleider van het vmbo (de bovenbouw) en stond zij aan de wieg van de transformatie van de oude LHNO naar een VMBO met verschillende afstudeerrichtingen. De afdeling werd dus verbreed en dat betekende dat ze onderwijskundige leiding gaf aan vele nieuwe richtingen, een nieuwe inrichting van de beroepslokalen en de introductie van steeds nieuwe vakleerkrachten.

Naast onderwijskundig leider was ze leerlingcoördinator, een coördinator met een groot hart voor elke vmbo leerling. Ze kende ze allemaal en dagelijks liep haar kamer vol met leerlingen die iets leuks hadden te vertellen, maar zeker ook met leerlingen die het even te bont hadden gemaakt. Cobi was in staat om met elke leerling de relatie goed te houden, ook al was de aanleiding van het bezoek niet altijd even leuk. Met een glimlach hoorde ze de verhalen aan en uiterlijk onbewogen sprak ze een straf uit en dan was voor haar de kous af.

Daardoor was ze een duidelijk baken in de soms roerige (puber)tijd van deze doelgroep. Natuurlijk mopperden de leerlingen wel eens op haar, maar geen leerling werd kwaad op haar, want ze liet eventuele verwensingen van haar afglijden waardoor het voor de leerlingen duidelijk was: op mevrouw De Waard kun je geen vat krijgen, dus accepteerden ze haar leiding.

Toegankelijk voor leerlingen, maar ook voor collega’s. Menig collega zal even stoom hebben afgeblazen in haar kamer. Ook voor docenten was Cobi voorspelbaar. Ze was punctueel in haar organisatie en altijd beschikbaar. Soms maakte die houding haar ook wel enigszins afstandelijk. Over de periode dat ze zwaar ziek was, praatte ze nauwelijks. Ze wuifde een gesprek daarover weg. Desgevraagd ging het altijd goed met haar en ging ze over tot de orde van de dag: hardwerkend en zichzelf niet ontziend.

Het is heel jammer dat Cobi maar zo kort heeft kunnen genieten van haar ‘oude’ dag, ook al zal ze zelf glimlachend gezegd hebben dat het zo goed was.

Heel veel sterkte voor alle nabestaanden.

Namens team DBC.