De zomer ligt inmiddels achter ons. De scholen zijn weer begonnen, de sportverenigingen draaien volop en ook op het gemeentehuis is de agenda weer goed gevuld. Na het bijzondere jubileumjaar gaan we weer over tot de orde van de dag. Al zijn het voor mij vaak juist de bijzondere ontmoetingen die me bijblijven. De afgelopen periode mocht ik in het gemeentehuis verschillende bruidsparen ontvangen die vijftig jaar getrouwd zijn. Vijftig jaar samen. Dat is bijzonder. Een halve eeuw waarin van alles voorbij komt: mooie momenten, moeilijke tijden, kinderen die opgroeien en kleinkinderen die worden geboren. En ondertussen ben je er nog steeds voor elkaar.

Een andere bijzondere gebeurtenis voor mij was het bezoek aan een mevrouw uit Landsmeer die 104 jaar oud is geworden. 104 jaar. Als je met haar praat, besef je hoeveel de wereld in één mensenleven kan veranderen. Maar ook hoe sommige dingen hetzelfde blijven: het belang van mensen om je heen en iemand die er voor je is. Ook op Prinsjesdag, tussen alle grote landelijke onderwerpen, moest ik daar aan denken. Want uiteindelijk gaat het bij al die grote vraagstukken altijd over mensen. Over al onze Landsmeerders, Purmerlanders en Ilpers. En dat is misschien juist iets om bij stil te staan nu de wereld zo onrustig is. Oorlogen gaan door, mensen zijn op de vlucht en tegenstellingen lijken groter te worden. We kunnen daar niet alles aan veranderen. Maar we kunnen wel bepalen hoe we met elkaar omgaan.

Een buur helpen. Even vragen hoe het gaat. Luisteren als iemand een andere mening heeft. Of gewoon aardig zijn. Het zijn kleine dingen, maar ze doen ertoe. Een gemeenschap wordt niet gemaakt op het gemeentehuis, dat komt door de mensen die er wonen.
Na 700 jaar Landsmeer weten we waar we vandaan komen. De komende jaren bepalen we samen waar we naartoe gaan. Laten we daarbij vooral ook naar elkaar blijven omzien.

Juist nu.