Volendams gras als altaar van emoties
Volendams gras als altaar van emoties
Gras kan hard zijn. Keihard, als je er verkeerd op valt. Gras kan ook zacht zijn. Lekker zacht, als je erop gaat liggen. De grasmat van Volendam lijkt het symbool voor die mix van hard en zacht. Een trefpunt van de emoties in het dorp. Het herdenken van de omgekomen jongeren gebeurde rond de middenstip. Donderdag begon de Volendamse voetbaljubel óók rond de middenstip. En morgen is op dezelfde plek een popfestival, letterlijk op de avond vóór het strafproces over de cafébrand begint. Een festival dat op touw is gezet door brandslachtoffers. Volendam als centrifuge van uitersten. Volendammers zijn een emotioneel volkje, zeggen ze. En alles in Volendam ligt onder een vergrootglas. Raken ze geld kwijt met beleggingen als Safe Haven, zijn er meteen miljoenenverliezen. Maar Volendamse successen zijn ook vaak hele grote successen. BZN en Jan Smit in de muziek, Bart Smit, Hein Schilder en Klaas Puul in zaken. Of het nou om voetbal, turnen of handbal gaat, Volendam telt mee. Want als een Volendammer goed is in sport, ambacht of muziek, zal het dorp hem steunen tot hij de top heeft bereikt. Dan is het wij-met-z'n-allen. Eén waren ze ook in hun verdriet na de cafébrand van 2001. Iedereen kende wel iemand van de veertien overleden jongeren. En ze kennen allemaal de door brand getekende gezichten die je nu in het dorp tegenkomt. De nieuwjaarsvieringen daarna werden nooit meer de feestnachten die het daarvoor waren. De vroegere uitbundigheid van het bouwvakbier en de kermis op de Dijk leek verdrongen, het plezier weggedrukt. Tot donderdag de plaatselijke FC de deur openzette voor een massale ontlading. De terugkeer naar de eredivisie bracht een feest teweeg dat weer nieuw optimisme ademde. Het kón weer.
Dat nieuwe optimisme moet morgenavond ook weer boven de Volendamse grasmat hangen. Dan doet het stadion dienst als poptempel. Met uiteraard optredens van een hele rij Volendamse talenten. Georganiseerd en uitgevoerd door jongeren die destijds in 't Hemeltje waren en de brand overleefden. Hun concert zien ze als signaal. ,,Omdat het leven verder gaat.'' Als gastheer van die mengelmoes van gevoelens heeft de grasmat van Volendam wat weg van een kerkaltaar. Een platform voor de hoogte- en dieptepunten van het leven. Een concertzaal met al het repertoire dat een mens kan bedenken: de stilte bij de herdenking, het gejuich bij de doelpunten en de muziek bij het popspektakel van morgen. Om maandag meteen verder te gaan met het harde vervolg. Want als bij het platgedanste speelveld nieuw gras wordt afgeleverd, staat eigenaar Jan Veerman van 't Hemeltje voor de rechtbank in Haarlem. Als die aaneenschakeling van gevoelens in een film zat, zou je het ongeloofwaardig vinden. Te veel, te snel. Maar in Volendam gebeurt het, in een paar dagen tijd. Eigenlijk is het niet zo raar, dat ze een emotioneel volkje heten.
JAN VRIEND