Hoe is het nu met het Siriusplein?
Hoe is het nu met het Siriusplein?
Veel meer dan ik de kranten gestaan heeft, wist ik eigenlijk niet over dit onderwerp. Maar dat is veranderd, door Siem! Bij hem op koffiebezoek om de problemen in de wereld en die om de hoek door te nemen, vertoonde hij een opvallende levendigheid en betrokkenheid toen het Siriusplein ter sprake kwam. Niet echt iets voor Siem die de wereld vooral kent voor zover die hem persoonlijk raakt. Helemaal verrast was ik, toen hij voorstelde daar eens een kijkje te gaan nemen. ‘Wat krijgen we nou, ouwe brompot’ vroeg ik verwonderd. Het verlaten van zijn leunstoel gaat hem nog wel gemakkelijk af, maar het verruilen van zijn pantoffels voor schoenen loopt meestal uit in een dramatisch spektakel alsof de universele mensenrechten in het geding zijn.
Deze keer niet, Siem had een missie, hij wilde me van iets overtuigen door het me te laten zien. Hoewel Siem op wandelafstand van het Siriusplein woont en het weer uitnodigend genoeg was voor een loopje, gingen we met de auto. ‘Dan kunnen we kijken, zonder op te vallen”, was zijn dubbelzinnige motivering, want Siem heeft een grondige hekel aan lopen. We reden drie rondjes, maar al bij de eerste zag ik wat Siem bedoelde. De ruimte op het Siriusplein moet je niet zien in relatie met de daaraan gelegen eengezinswoningen, je moet hem zien in relatie met de flat die daar staat. Of zoals Siem in zijn eigen jargon zegt: ruimte moet je afwegen tegen het bouwvolume dat er aan grenst. Weer thuisgekomen ontwikkelden we een gedachtegang die ik maar het beste ‘de wet van Siem’ kan noemen, want mijn rol bleef meer beperkt tot doorvragen en proberen te begrijpen.
De wet van Siem, is eigenlijk simpel. Tegenover ieder bouwvolume moet, in een bepaalde verhouding, openbare ruimte staan. Op het Siriusplein hebben ze dat goed gedaan, volgens Siem. Die verhouding werd verstoord toen er een tijdelijke school werd gebouwd. Daarmee kan ik ook het tweede deel van de ‘wet van Siem’ uitleggen. In woongebieden dient de mobiliteitsbelasting te worden beperkt tot woonverkeer. Publieke en andere gebouwen met een verkeersaantrekkende functie, moet je uit zo’n gebied weren. Dat soort gebouwen hoort thuis aan doorgaande wegen.
Toen kwam er een krantenknipsel op tafel. ‘Heb je het al gelezen?’, vroeg Siem, terwijl hij op het artikel wees. Ik had het gelezen. Sterker nog, ik was het tegengekomen bij het doorlezen van de tijdens de vakantie bezorgde kranten. Het was me zo opgevallen dat ik het, net als Siem, had uitgeknipt. Het komt uit de NIVO van 23 augustus. Het is geschreven door ex-CDA-fractievoorzitter Peter Veerman. ‘Politiek vanaf de zijlijn’ heet het en het trekt aandacht met de vette kop “Gaan we voor woningbouw of voor de populariteitsprijs?” ‘Pure demagogie’, stelt Siem. ‘Ik vond het nog wel bedenkelijker dan dat’, zeg ik. Niet om Siem te overtreffen, ik ben geschrokken van dat artikel. Peter Veerman zet daarin de gemeenteraad voor aap: ‘Raadsleden zijn natuurlijk geen stedenbouwkundigen en dus in de meeste gevallen niet deskundiger dan de gemiddelde burger.’
Dat is precies hetzelfde gedachtegoed waarmee het CDA vooral de laatste 4 jaar Volendam heeft geteisterd. Burgers weten van toeten noch blazen, raadsleden meestal ook niet, dus moeten we luisteren naar de deskundigen. Peter Veerman is zo’n deskundige en hij verwijst naar de stedebouwkundigen en juristen die het samen met B&W het eigenlijk voor het zeggen zouden moeten hebben. Als Peter Veerman al ergens deskundig in is, lijkt hij me vooral uit te blinken in het kritiekloos promoten en doordrukken van bouwprojecten.
Zijn teleurstelling over de tegenwerking vanuit de bewoners van het Siriusplein druipt er dan ook langs alle kanten vanaf. Reken maar dat de vorige coalitie zijn rug zou hebben recht gehouden. Maar de leden van de nieuwe coalitie zijn in zijn ogen slampampers en populisten.
Stel je voor, de raadsleden zijn op het Siriusplein gezellig op de koffie geweest bij de bewoners om ze daarbij een beetje naar de mond te praten. En dan die vreselijke wethouder mevrouw Kes, die heeft dat allemaal maar goed gevonden. En natuurlijk zit daar wat oud zeer bij Peter Veerman, die schrijft: ‘mevrouw Kes heeft er na de verkiezingen voor gekozen de ervaren “bouwpartij” CDA en mede-Zuidpolderbepleiter VVD buiten spel te zetten. En wie zijn daar allemaal van het slachtoffer: de mensen die op een woning wachten, zegt bouwpromoter Peter Veerman.
En zo worden mensen tegen elkaar uitgespeeld. Woningzoekenden tegen bewoners van het Siriusplein en raadsleden die echt open en transparant willen functioneren tegen de bouwpromoters, projectontwikkelaars en deskundigen. Raadsleden moet je niet met bewoners laten praten, is de stelling van Peter Veerman. Maar dat niet-luisteren een van de oorzaken is van het uitstel van de bouw in de Zuidpolder, zou hij (en het CDA) dat ooit kunnen begrijpen?
Het Marinapark is er bij verrassing gekomen. Maar toen het CDA (voortschrijdend inzicht) ten behoeve daarvan de Zeestraat vol wilde bouwen met restaurants en winkels en daarvoor Pius X en het museum wilde verplaatsen, heeft de bevolking gelukkig ingegrepen. En dat is geheel in overeenstemming met het derde deel van ‘de wet van Siem’: de eigen deskundigheid van de bevolking mag nooit worden onderschat.
Peter Louter