Zak over je hoofd
`t was me 'et weekje wel weer. Het was aan de ene kant een leerzame week. Zou heb ik geleerd dat je op het moment dat je ergens een camera signaleert, je direct een glaasje water moet bestellen. Helaas koos ik voor een fles port. En tja, als je dan aan het eind van de avond als een bezopen imbeciel staat te dansen, snorren de camera's genadeloos door. Zit je op een doordeweekse avond rustig te zappen en zie je opeens Herman van Idols dansen op de LOVE. In het begin is dat wel grappig. Totdat je vrouw zegt; `He Ed dat lijk jij wel.' Na een volgend shot waarop duidelijk wordt dat ik het ook echt ben, voelde ik zelfs wat bloed naar mijn hoofd stromen. De papieren zak met gaten erin kan weer eens uit de kast. Of zoals mijn `danspartner' Henk Kos zou zeggen: 'We moetu skuil zittu'.
Nee, dan toch liever alledaagse problemen. Wij hebben tegenwoordig zo'n houdertje met een zeepje erin in de wc hangen. Nadeel is echter dat je dan niet meer kan zien wat de opbrengst is. Kortom, het zeepje is er dus weer uit. Erger nog dan dat. Als je zo nodig moet plassen dat het pijn doet en dat er dan iemand naast je gaat staan in een publieke wc. Dan lukt het bij mij dus gewoon niet. Sta je dan met je goede gedrag en die man maar kijken waarom er bij niets uitkomt. Die denk zeker dat ik daar voor mijn lol sta. En uitgerekend hij heeft een oneindige straal. Neerbuigend kijkt hij neer op de stilte in mijn pisbak. Al sta ik er nog een uur en moet komt het uit mijn oren komen, dan kan ik dus helemaal niet meer. Gelukkig heb ik ook nog gelachen deze week. Mijn dochters kwamen om beurten thuis met een zakje waar geld in moet voor arme kinderen. Mijn jongste was echter van mening dat er niet zoveel geld in moest, omdat het meisje op de foto gouden oorbelletjes in heeft. "Als je gouden oorbellen kan kopen ben je echt niet arm!". Mijn oudste dochter was van mening dat ze wel hard lacht voor een `zielig' kindje. Waar kinderen al wel allemaal al niet op letten. Het zakje zal echter goed worden gevuld, want ik heb een zwak voor goede doelen. Daarom zijn Lisette en ik ook actief bezig met de actie Volendam Staat op tegen Kanker. Helaas weten we beiden uit ervaring wat deze ziekte kan doen met helaas vaak te jongen mensen, dus daarom sta ik op.
Bij de koffiemachine op kantoor staat een kartonnen collectebus van KWF en ieder personeelslid doneert per kopje koffie een klein bedrag. We doen dit tot 23 november en aan het eind van de rit verdubbelen wij het bedrag. Dit zeg ik niet omdat wij `gaal goed binnu', maar om anderen te inspireren hetzelfde te doen. De collectebussen kun je ophalen op de Morseweg 2 onder kantoor uren. Wat particulieren kunnen doen horen jullie volgende week. Het is natuurlijk erg leuk dat naast Volendam ook Lelystad en Utrecht opstaan tegen kanker, maar ik kan slecht tegen mijn verlies dus ik hoop dat tijdens de landelijke TV uitzending op 28 november Volendam weer even laat zien uit welk hout wij hier zijn gesneden. En als ik de beelden op de LOVE nog eens terug- kijk, dan is dat hout nog best flexibel...