Het echte verhaal...

Een man met ingevallen wangen, etterende zweren op zijn gezicht en zwarte tanden struint door de straten. De man is kalend en heeft een baseballpetje op om zijn tekortkomingen te maskeren en een grote zonnebril moet zijn door de drank rood doorlopen ogen verbergen. Met zijn zwarte handen in kapotte wanten, bedelt de stakker voortdurend om geld. Niemand gunt de man een blik waardig. Hij is een ademend door de maatschappij uitgekotst stuk vlees, dat zijn dagen slijt met bedelen.

Van de spaarzame giften die hij ontvangt, koopt hij een fles goedkope wodka. Met de paar tanden die hij nog heeft, eet hij uit de vuilnisbak. Zijn broek wordt omhoog gehouden door een touwtje en er prangen plastic zakjes uit zijn kapotte schoenen. Zijn spijkerjasje verraadt de plaatsen waar hij de nachten doorbrengt. In parken, portieken en onder bruggen.

Je ziet de mensen die hem vluchtig aankijken denken: „Waar ging dit mis? Had hij soms de verkeerde vrienden? Had hij wel vrienden? Is er dan niemand die zich om deze stakker bekommert." Het antwoord is simpel, deze man had ik geweest als ik niet 25 jaar geleden was gered door twee barmhartige Samaritanen, die zich over dit kansarme heerschap hebben ontfermd. Hun namen waren Sint Ferdinandus en Sint Jeroenus, maar voor ingewijden was het gewoon Freekie en `de Kaak'. Natuurlijk weet ik al die jaren al, dat ik zonder hun nu in een doos zou wonen. Natuurlijk hadden zij zonder mij ook met gemak de finale van het Pius X Toernooi gehaald.

Het is eigenlijk een wonder dat zij met hun talent in de D14 zaten. Jarenlang heb ik geparasiteerd op de goedheid van deze mannen. Iedere keer als ik weer een bijnaam verzon voor Jelle-Jeroen, streek hij over zijn hart. Jelle Nijdam, Boris Jeltsin, de kaak, Jellinek, Snelle Jelle, er ging geen dag voorbij of hij had een nieuwe bijnaam. Ook Ferdinand was altijd vergevensgezind. En geloof me, met die naam was ik ook altijd heel creatief. Die naam was voor velen van ons reden geweest voor langdurige depressies, maar niet voor Ferdinand. Iedereen kon met zijn problemen bij hem terecht. Toen mijn eerste inhammen zichtbaar werden, zag mijn vriend Jelle-Jeroen dat ik er zichtbaar onder leed.

Ook voor dit probleem had hij weer een oplossing. Hij scheerde zich kaal en zei: "Zo nu ben ik de kaalste van deze vriendengroep Ed, over jou heeft nu niemand het weer." Ja, zo was Jelle-Jeroen en zo is hij nog steeds. Heb je een computerprobleem? Gewoon Jeltsin bellen en hij lost het voor je op. Onze Ferdinand ging zelfs nog een stapje verder. Vergeleken met hem was Moeder Theresa, Bin Laden. `Goeie Freek' noemden wij hem heel toepasselijk.

Nu zie ik het allemaal weer helder, maar het succes is me een tijdje naar het hoofd gestegen. Het begon eigenlijk allemaal toen ik in korte tijd barkeeper werd in De Blokhut, daar de Soundmixshow won en later ook nog eens BSPXT werd. Tel daar nog een bestseller bij op en je raadt het al. Ik ging zweven. Mijn vrienden van vroeger die me uit de goot hadden gered zag ik niet meer staan. Nooit gaf ik hen het respect dat ze zo verdienden, nooit betrok ik hun bij mijn succes. Nooit heb ik er één moment bij stil gestaan dat zij leden onder het feit dat ik ze stelselmatig negeerde. Nooit heb ik gezien dat zij geestelijk (lichamelijk zien ze er wel redelijk welvarend uit) aan de rand van de afgrond stonden.

Gelukkig kunnen wij ons als volk gelukkig prijzen met een kwaliteitskrant als de Nivo, die dit soort uitwassen van de maatschappij keihard aan de kaak stelt en deze rechtgeaarde mensen een podium geeft om hun kant van verhaal te vertellen. Mij rest slechts diepe dankbaarheid voor alles dat zij voor mij hebben gedaan. Op een maandag van kermis enkele jaren geleden, heb ik verkleed als zwerver al een inkijkje mogen hebben in mijn leven zonder Ferdinand en Jeroen. Vanaf vandaag ik iedere dag op mijn knieën richting Edam (ook dat is mijn schuld...), om mijn reddende Engelen te danken. Vanaf nu zal 20 maart (dat de dag dat mijn ogen werden geopend) voor altijd in het teken staan van Ferdinand en Jelle-Jeroen. Jongens bedankt, het waren 25 geweldige jaren, op naar de volgende 25!