Wim zit in een groep met surrealistische schilders; Surcol. Momenteel bestaat de groep uit vijf schilders en een paar keer per jaar exposeren ze samen door het hele land en zelfs in het buitenland. “In het begin was ik een spirituele schilder”, legt Wim uit, “maar dat is langzaam veranderd in surrealistisch.” Toen Wim begon met schilderen wilde hij uit bescheidenheid zijn werk niet signeren. Maar omdat dit een beetje raar was koos hij voor een synoniem; Prema. In de Indiaanse taal betekent het liefde.

“Als kind was ik erg ondeugend en mijn moeder ontdekte dat als ik een potlood met een schetsboekje kreeg, dan was ik uren zoet. Ik deed altijd tekenen, op mijn 10e maakte ik al olieverfschilderijen. Een leraar adviseerde mijn moeder de kunstacademie, maar het werd de ambachtsschool, want daar kon ik ook schilderen volgens mijn moeder. Toen ik 21 was heb ik een schriftelijke opleiding gedaan aan de Famous Artist School in Osdorp en rond mijn 30e wilde ik naar de Kunstacademie in Amsterdam. Dat heb ik uiteindelijk niet gedaan omdat ik mijn verantwoordelijkheid nam voor mijn gezin en het huis.”

Het komt zoals het komt

“Ik maak maar een schilderij per jaar omdat ik alleen in de winter schilder. Tijdens de zomer zit ik veel in mijn volkstuin, over een paar weken is dat afgelopen en dan begin ik weer met schilderen tot april/mei. Pas als ik tijd heb begin ik met denken over wat het gaat worden, het idee komt altijd vanzelf. Dan begin ik met een schets, soms komt er wat bij en gaat er weer wat af. Na een maand heb ik het schilderij in mijn hoofd en ga ik het maken.”

Het kan dagen duren voordat olieverf droog is

“Een schilderij kan wel 300 tot 800 uur nodig hebben, dat komt omdat ik een onderschildering maak in omber en wit. Daarover heen komen transparante lagen waarvan de lichte partijen dekkend worden ingeschilderd en de schaduwen blijven transparant. Ik schilder nat in nat, dat zorgt voor een bepaald effect.

Ik zet een kleur op en in die kleur werk ik door met een andere kleur. Ik hou van verhalend schilderen, iedereen ziet er wat anders in. Als het af is vertel ik nooit wat mijn idee ervan is, dan ontneem je de kijker zijn eigen idee.”

Buurman als model

“Ooit heb ik een schilderij gemaakt van Pieter Sloots, een buurtgenoot die vaak voorbij kwam lopen, hij had een mooie kop. Ik heb gevraagd of ik hem mocht schilderen en dat mocht. Met een pot uit de tuin en een deken van mijn schoonmoeder heb ik foto’s van hem gemaakt. Een paar weken nadien kwam ik hem tegen en hij herkende mij niet meer. Dementie.

Een paar maanden later is hij overleden. Het schilderij heb ik Expiration genoemd en naar aanleiding van een expositie heb ik het schilderij 16 jaar geleden verkocht. Vorig jaar kwam ik het tegen op een veiling – de eigenaar ging emigreren en kon het niet meenemen – en heb ik het voor een schijntje teruggekocht. Zo kwam Pieter na al die tijd weer thuis.”

Op de website www.prema.exto.nl kunt u alles van Wim bekijken.