Lauren Gould doet onderzoek naar ’remote warfare’, oftewel oorlogsvoering op afstand. „Terwijl de risico’s voor onze eigen militairen afnemen, wordt het risico op burgerslachtoffers juist groter.” Aan de grote eettafel in haar lichtblauwe poppenhuis in Broek in Waterland neemt Gould een slok van haar muntthee. Een vrolijke hond is na het nodige geblaf aan haar voeten gaan liggen, nagestaard door een stoïcijnse grijswitte kat. Voor het raam wuiven rietpluimen, kano’s staan tegen de schutting klaar voor gebruik. Het contrast met haar dagelijkse werk kan haast niet groter. „Dit is mijn sanctuary, mijn toevluchtsoord”, zegt Gould.
Hier het hele Premium artikel op de site van het NHD.
Er circuleert nog steeds een sinister videootje op YouTube, over hoe handig die microdrones (slaughterbots) wel niet zijn, ter grootte van een wesp, met een ingebouwd cameraatje voor gezichtsherkenning, geladen met een microdosis explosieven, die op de duizendste millimeter nauwkeurig op jouw voorhoofd afvliegen om je hersens uit je schedel te blazen.
Poef weg! Dikke doei!
Aan het einde van deze enthousiaste presentatie wordt uitbundig door de aanwezigen geapplaudisseerd om dit vernuft, waarmee met 1 drukje op 1 knopje van de remote control even wat overpopulatie kan worden opgeruimd.
Dus voordat je beslist dat het misschien superhandig is om je garagedeur met je eigen knipoog te kunnen openen of het koffiezetapparaat met je eigen glimlach te kunnen aanzetten, wacht nog maar even met je gezicht te laten digitaliseren voor wat voor doel dan ook.