Vorig jaar omstreeks deze tijd schreef ik het al op deze plek: een langlopend dossier houdt alweer een tijdje de gemoederen bezig: namelijk de vestiging van een vakantieresort aan de Scheepsbouwersweg in Landsmeer. Deze maand is de raad eindelijk weer aan zet omdat het ontwerpbestemmingsplan “hotel en resort Breeck” ter vaststelling voorligt. Hoewel het gaat om een (logisch) vervolg van een proces dat al vanaf 2013 is ingezet en conform alle gemaakte afspraken is, zal het niet zonder slag of stoot worden vastgesteld. Als het al wordt vastgesteld.

In de commissievergadering van 14 december jl. vlogen misplaatste krachttermen als ‘misleiding’ en ‘leugens’ over tafel. De raad zou zijn misleid omdat in 2021 stellig is gezegd dat woningbouw op die plek ruimtelijk onaanvaardbaar is. Men is kennelijk ver-geten dat het hele idee van een hotel uit de Toekomstvisie is gekomen en dat er vervol-gens in Landsmeer is gekeken naar een geschikte locatie. Niet als verdienmodel, niet omdat er op die plek geen woningbouw mogelijk zou zijn, maar omdat het past bij de versterking van het ‘recreatie-knooppunt Landsmeer: Helaas bleef de commissieverga-dering steken bij de beeldvorming, door een lawine aan vragen van de afgesplitste frac-ties. Filibusteren heet dat. Het onderwerp is van de agenda afgevoerd, om vervolgens alsnog in de raad van 21 december jl. te bespreken. Met een desastreuze uitkomst, maar daarover hieronder meer.

D66 Landsmeer heeft openlijk getwijfeld of een dergelijk resort, zeker in huidig tijdsgewricht, wel wenselijk is. Niet omdat we denken dat het een fijne plek is om permanent te wonen. Pal aan de snelweg, vlakbij de hoogspanningsmasten en met de uitstoot van de eierfabriek in je achtertuin. Uit een eerder verschenen rapport omtrent het dichten van het gat in het geluidsscherm langs de A10 (ooit een belofte aan de inwoners van Luijendijk-Zuid) is gebleken dat dit enkele miljoe-nen kost en dat de gemeente daarvoor aan de lat staat.

We weten dus dat het aanleggen van een geluidsscherm ten behoeve van eventuele nieuwe inwoners van de Scheepsbouwersweg ook in de papieren gaat lopen. Vlakbij de hoogspanningsmast mag bovendien niet (permanent) gewoond worden. Tot slot is de eierfabriek ook niet zomaar verplaatst – wat wij overigens ook helemaal niet willen. Ja, kennelijk mag er dus toch op een klein deel van het terrein permanent gewoond worden. Maar tegen welke prijs?

Het is een utopie om te denken dat er betaalbaar gebouwd kan worden, laat staan voor de sociale huursector.

Maar eerlijk is eerlijk, een resort met vakantiewoningen was niet wat wij voor ogen hadden toen we deze plek in 2014 bestempelden als voorkeurslocatie voor een (kleinschalig) hotel. Het is een plan geworden voor een voor zogenoemd ‘eco-resort’ met 90 tot 100 vakantie-woningen en appartementen, dat zich volgens de ontwikkelaar richt op recreatieve gasten die de waterrijke omgeving en het achterliggende landschap intrekken. Het zou goed kunnen passen, als het inderdaad zo uitpakt. En dan is het juist een versterking van ons groene gebied.

Daarnaast zou het inkomsten uit de grondverkoop, OZB en toeristenbelas-ting opleveren en hopelijk ook wat voor de lokale economie. D66 Landsmeer is geen lief-hebber van een gemeente als verdienmodel en dit was ook niet de insteek bij een hotel, maar het zijn wel inkomsten die de gemeente goed kan gebruiken. Bijvoorbeeld om het gat in het geluidsscherm te dichten. En om vooral in te zetten op plekken waar uitbreiding van (sociale) woningbouw wél kansrijk is, zoals bij het Dorpshuis Purmerland, Violierweg, de Oude Keern en misschien zelfs wel op de plek van de brandweerkazerne – zoals de fractie-voorzitter van Lokaal Landsmeer al eens heeft geopperd.

Als woningbouw op de Scheepsbouwersweg een luchtkasteel is, dan is een eco-resort zoals door de ontwikkelaar omschreven dat misschien ook wel. Want welke garantie is er dat het daadwerkelijk een resort wordt dat de recreatieve gast aantrekt, die ook nog z’n boodschapje in het dorp haalt en wat gaat eten bij een van onze restaurants? Trekt het niet juist gasten aan die meteen de stad ingaan of de plek misbruiken voor criminele activitei-ten? En zal het niet al snel stiekem worden gebruikt om permanent te verblijven? Op zich-zelf zijn dit zaken die ongetwijfeld goed vastgelegd zijn met de ontwikkelaar en hoeft het niet zo te lopen. En wat is eigenlijk het probleem als het uiteindelijk wel wordt omgezet naar permanente woningen? Of doen we er toch beter aan om het te laten zoals het is en het gebied ’teruggeven’ aan de volkstuinders? Beter ten halve keren, dan ten hele dwalen.

Maar laten we dan wel keren op de goede gronden. Permanente (sociale) woningbouw is écht niet realistisch, maar misschien zou een deel van de locatie wel kunnen worden aan-gewend voor tijdelijke bewoning. Wat ons betreft was dat de moeite van het onderzoeken waard geweest. En misschien hadden we er dan toch nog een win- winsituatie van kunnen maken. Het mocht niet zo zijn. Het besluit werd alsnog door de voormalige coalitie (Lokaal Landsmeer, Groen Links, Positief Landsmeer en de afsplitsende fracties) minus het CDA van de agenda gehaald, na een bedroevend debat.

De belofte van de raad aan de inwo-ners van Luijendijk-Zuid om het gat in het geluidsscherm te dichten werd met een zwaai in de prullenbak gegooid. Nee, het college moet nu nog meer onderzoek verrichten naar wat er allemaal mogelijk is op het terrein aan de Scheepsbouwersweg. Torenflats in het bijzon-der provinciaal landschap, Pijlsnel lekker verplaatsen en de gemeente gaat gink elid pij lAgFjch leggen om het allemaal betaalbaar te houden. Wie houdt hier nou 4W%r6mg het eind van de rit zijn we een smak geld en tijd kwijt aan onderzoeken en de inwoner blijft met lege handen achter.

Maar ik hou me maar vast aan een citaat van Einstein: “te midden van de moeilijkheid ligt de mogelijkheid’: Want sprookjes hebben altijd een goede einde, toch?

Mandy Elfferich
D66 Landsmeer