Het was voor Dennis niet moeilijk om zijn favoriete plek in Edam te benoemen. We spreken dan ook zonder enige aarzeling af bij de Harmonie, waar we op een frisse en zonnige vrijdagnamiddag, ons ‘vestinkie om’ beginnen. Foto Cor Kes www.luxphotography.nl: Dennis Burke is geïnspireerd door Ottis Redding, de legendarische Amerikaanse soulzanger.

In de deuropening van het muziekcafé steekt hij zijn hand uit om mij te begroeten. “Ik ken jou wel hoor”, zegt hij. “Jij bent de dochter van Sija Huurdeman!” Eén van zijn dochters heeft ooit pianoles van haar gehad en toen hij mijn moeder destijds vroeg of hij ook wat zanglessen mocht ontvangen, heeft ze kennelijk gezegd dat hij dat niet nodig had. Dat kan ook niet anders als muziek door je aderen stroomt en het met hartstochtelijke bezieling wordt gedeeld, zoals Dennis Burke dat van jongs af aan heeft gedaan.

‘Lachsalvo’

We laten de Voorhaven achter ons en wandelen richting Noordervesting. Tijdens ons ‘vestinkie om’ neemt Dennis de tijd om regelmatig stil te staan, om me aan te kijken en met aandacht uit te leggen wat hij bedoelt. Menig passage wordt ter plekke gezongen en hiermee ben ik aanschouwer van een privéconcert in velerlei toonaard. Van de prachtige soulklanken die in zijn natuurlijke stem liggen tot zelfs bastonen en vibrato uit de klassieke muziek zijn op de vesting te horen. Vergezeld van heerlijke lachsalvo’s. “Als ik op het podium sta, dan gebeurt er wat met me, dan verander ik”. Zelfs in tijden van griep of stress.

‘Songfestival’

Geboren in Suriname werd hij op z’n elfde jaar door vrienden meegenomen naar een Songfestival aldaar waar hij volgens hen moest deelnemen aan een muziekwedstrijd. Geïnspireerd door zijn grote idool Otis Redding heeft hij een vertolking neergezet en daar is toen zijn eerste liefdevolle ervaring met het podium en het publiek ontstaan. Het is hem met de paplepel ingegeven. “Mijn moeder van 96 zingt nog steeds in de kerk”, vertelt hij trots. Rond zijn vijftiende jaar kwam hij naar Amsterdam waar hij binnen afzienbare tijd ontdekt werd door gelijkgestemden en binnen twee jaar reisde hij door heel Europa met een band, bracht hij een hit uit die in de jaren 70 in de hitlijsten voorkwam en was hij vaak op tournee.

Harmonie

De liefde voor muziek brachten hem en zijn toenmalige vrouw ook bij elkaar in een muziekcafé in Amsterdam. Zij was een Edamse die na een paar jaar samenwonen in Amsterdam op een gegeven moment toch wel weer terug naar Edam verlangde. Inmiddels hadden ze twee dochters. Aanvankelijk was Dennis niet zo enthousiast over een verhuizing naar Edam. “Het was mijn dochtertje die mij toen overtuigde om toch naar Edam te verhuizen”, en zo geschiedde. De meiden maakten vriendinnetjes op school en via een vader van één van de vriendinnen, Siem Kees, werd Dennis opgenomen in het muzikale epicentrum van Edam; de Harmonie.

Slaapmutsje

Op een gegeven moment verruilde hij het intensieve tourneeleven voor een vaste baan in de beveiliging. “Het lijkt een heel mooi leven, maar het heeft ook een keerzijde om dag en nacht zo aan te staan”, legt Dennis uit. Op deze manier was hij vaker thuis bij zijn meiden, met een gepaste vrijheid om zo nu en dan wel te kunnen optreden als frontman van diverse bands. Want de muziek en het podium bleven nodig om als levenselixer te kunnen dienen. Wat hij er aan heeft overgehouden is dat hij wel dag en nacht muziek aan heeft staan, want zonder muziek kan hij écht niet slapen.

Opa

Na de echtscheiding is Dennis een korte periode teruggegaan naar Amsterdam. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Eén van de, inmiddels opgegroeide, dochters had een huis in Edam gezien en alsof het zo moest zijn was het binnen een week na bezichtiging beklonken en woonde Dennis weer in Edam, vlakbij de Noordervesting en bij de Nieuwe School, waar de kleinkinderen makkelijk van en naar opa kunnen komen. “Ik hou echt van mijn meiden en van de kleinkinderen”, vertelt Dennis met een brede lach en aanvullende anekdotes over de grappen en grollen die de kleinkinderen uithalen als ze bij hem zijn. “Nu hoef ik niet meer zo nodig door de week op te treden en kan ik ook vaker bij de kleinkinderen zijn”. Maar ondanks zijn inmiddels al jaren geleden bereikte pensioengerechtigde leeftijd wordt Dennis nog met regelmaat voor de weekenden gevraagd en bestijgt hij dan ook met een jeugdige energie het podium.

‘Edam is alles!’

Als we vanaf de Baandervesting weer richting Voorhaven lopen kan Dennis niet genoeg benadrukken hoe gezegend hij is. Als we stilstaan op de Pietersbrug en uitkijken richting de Zeesluis en aan de andere kant over de Voorhaven richting de Harmonie turen, zegt hij dat zijn dierbaren en zijn publiek de wereld voor hem betekenen en dat de Harmonie als een soort van muzikaal ‘stadhuis’ dient. “Edam is écht álles alles voor mij!”