Toen ik op de NHV scoutingsdag voor 2008/2009 meisjes op 20 maart werd gevraagd om bondscoach te worden van de Dames U16 zei ik direct ‘ja’. Niet helemaal beseffende dat 2 uur daarna onze dochter Tess tot de selectie gekozen werd (door de regio talent managers). Een extra uitdaging voor mij, maar vooral voor Tess, en in het kielzog haar vader en moeder.

Voor mij de keus om het wel of niet te doen, en samen met het NHV besloten om het wel te doen. Voor Tess een ‘last’ die ze deze periode moest dragen. Ik ben als trainer/coach echter blij en dankbaar dat ik deze kans heb gekregen van het Nederlands Handbal Verbond, en ook dat ik het gedaan heb. Als vader en man ben ik er op dit moment nog niet uit of ik er blij mee ben, die evaluatie volgt nog.

Handbal Open EK 2024 Goteborg

De afgelopen week hebben we met de staf en selectie in een bubbel gezeten voor het Open EK in Göteborg. Een officieus Europees kampioenschap dat wordt georganiseerd naast de Partille Cup, het grootste outdoor handbaltoernooi ter wereld. Voor jonge talenten een unieke mogelijkheid om te zien waar zij staan ten opzichte van de internationale top. Met 8 interlands in 5 dagen is het tevens misschien wel de zwaarste internationale ervaring als jeugdinternational, zowel fysiek als emotioneel.

Na 5 dagen durf ik wel de voorzichtige conclusie te trekken dat het voor de meiden veel was, maar wel een mega ervaring is geworden. Er is veel geleerd, zowel individueel en als team. Presteren is eigenlijk van ondergeschikt belang, want het gaat om opleiden en ontwikkelen. En een Nederlandse lichting is op een Open EK nog nooit 1e geworden. De visie van het handbalverbond is er op gericht om in de komende jaren een pad te creëren voor deze meiden om ze uiteindelijk klaar te stomen tot A-international. Iets wat in de praktijk slechts enkele(n) per lichting zal lukken.

Presteren versus ontwikkelen

Natuurlijk ging het tijdens het Open EK wel over ‘beter worden’ en maximaal presteren als individu en als team. Dit is naar mijn idee goed gelukt. Elke wedstrijd werd de prestatie op het veld een beetje beter en stabieler. Tussendoor is er flink gewerkt aan de ontwikkeldoelen die de meiden zelf gesteld hebben tijdens diverse teamsessies of gesprekjes.

Een paar statistieken:

• 8 jeugdinterlands gespeeld in 5 dagen;
• 6 wedstrijden gewonnen, waarvan 1 ‘in de zoemer’ tegen Kroatië;
• 2 wedstrijden verloren in de poule waardoor we veroordeeld waren tot vervolgwedstrijden om plaats 9 t/m 20;
• 1 wedstrijd verloren we van latere toernooiwinnaar Zwitserland waar we bijna de hele wedstrijd een voorsprong konden behouden, maar een paar minuten voor tijd het niveau niet vast konden houden;
• de andere wedstrijd verloren we tegen finalist Duitsland, waar de meiden wellicht voor de wedstrijd al opgegeven hadden gezien het fysieke geweld van de Duitse meiden;
• Met een duidelijke overwinning op Portugal verzekerden we ons van de 9e plaats.

Achteraf zaten we dus in de zwaarste poule van 4 poules (van 5 landen) met de latere finalisten Duitsland en Zwitserland. Daarbij opmerkende dat wij 10 trainingen samen hebben gedaan met wat oefenwedstrijden, en Duitsland en Zwitserland 1,5 jaar geleden al de U15 selectie hebben gevormd en diverse interlands hebben gespeeld. Dit is geen excuus, want achteraf ben ik zelf wel zo eigenwijs om te zeggen dat we ze hadden kunnen verslaan, al is de fysieke achterstand op deze leeftijd groot en bepalend. En het gaat om opleiden.

De leerervaring is er niet minder om geworden. Misschien juist wel meer. En de meiden hebben gezien en gevoeld dat zij nu al mee kunnen doen met de internationale top in hun leeftijd. Wat hen – en andere meiden die zich in deze selectie kunnen werken – hopelijk inspireert om samen nog harder aan de slag te gaan om hun dromen in de komende jaren te verwezenlijken.

Ik wil Michelle Oudhuis , Joel Petrillo en Robert Nijdam bedanken voor een fantastische week in Goteborg met geweldige support voor mij en de meiden. Michael Vijverberg , Britt Maarschalkerweerd, Linda van Maanen-Coppens en Ricardo Clarijs voor de voorbereidingsperiode, de trainingen en de support op afstand.

En ik wil ook onze shirtsponsor OneXillium en Johan Peereboom bedanken voor het mede mogelijk maken van dit avontuur! En last but not least de meiden die de uitdaging met zichzelf en elkaar vol zijn aangegaan, en de ouders/supporters voor het niet bemoeien maar alleen maar supporteren van hun geweldige dochters!