Het is een koude mistige zondagochtend en ik pak me warm in om daarna richting de Grote Kerk te lopen. Mijn nieuwe jaar met ‘vestinkies om’ begin ik met een jonge Edammer die mij vroeg om bij de Westervesting aan de kant van de kerk onze wandeling te beginnen. Ik loop vanaf de Baanstraat over de Dam en via de Grote Kerkstraat naar het Noorden. Het is nog stil. Vanuit de mist wordt bij elke stap de Grote Kerk steeds meer zichtbaar. Als ik vanaf het Kerkepad mijn blik werp op de afgesproken plek komt Emma aanlopen; een zonnestraaltje op een mistige dag. Een enthousiast katje huppelt achter haar aan.
Noordervesting
De warme omhelzing van deze jongedame zet de toon van onze wandeling. Ik begin met te zeggen dat het voor een zondagochtend een vroeg tijdstip is voor de meeste jongeren. Maar niet voor Emma. “Ik word altijd ‘op tijd’ wakker van de kerklokken die op zondagochtend luiden. Een fijn moment in de week wat niet iedereen met mij deelt, dat weet ik. Dan begin ik rustig mijn zondag en ben ik dus rond elf uur al wel goed uit de veren”. Met de Westervesting in de rug lopen we richting de Noordervesting. Het katje loopt een stukje mee. Ik vraag aan haar of het dier bij haar hoort. “Dit katje niet, maar mijn eigen kat volgt mij wel altijd over de vesting”. Emma woont sinds anderhalf jaar samen met haar vriend en katje in de Noorderstraat. Terwijl we langs haar huis lopen, wijst ze vol trots op het feit dat zij nog net uitzicht heeft over de vesting en het weiland. Foto Cor Kes www.luxphotography.nl.
Westervesting
“Ik ben vanuit mijn ouderlijk huis op de Westervesting naar deze plek verhuisd. Dit was mijn eerste verhuizing ooit, een steenworp verderop, maar ik vond het toch wel een stap”. Ze is op de Westervesting opgegroeid en haar ouders en zusje wonen er nog steeds. Ze koestert de herinneringen. “In de zomer speelden mijn zusje en ik vaak aan de rand van het water onderaan de helling. En in de winter konden we nog met een sleetje naar beneden en dan, als het er lag, over het ijs glijden”.
Berend Botje
Als we op de Kettingbrug lopen wijst ze naar Berend Botje pal voor ons. “Daar ga ik werken”, vertelt ze blij. “Een thuiswedstrijd!”. Het nieuws ontvang ik vers van de pers, want ze is eergisteren aangenomen en zeer verguld met deze aanstelling. “Ik heb eerst een opleiding gevolgd in de modebranche en daarna heb ik gekozen om door te studeren in de pedagogiek. Na mijn ervaring bij een kinderopvang in Amsterdam gedurende mijn opleiding, was ik blij verrast om deze vacature in Edam te zien en heb ik meteen gereageerd”. Van het voorjaar zal zij haar vleugels over de Edammer kindjes heen gaan spreiden.
Sint Maarten
Ondanks het feit dat ze die omscholing heeft gedaan, blijft haar creatieve hart nog altijd kloppen. Ze hoopt die creativiteit dan ook in haar werk bij en met kinderen op heel veel manieren te gebruiken. Dat creatieve is haar met de paplepel ingegeven door oma Porsius op het Jan van Wallendalplein, die er nog steeds ieder jaar voor zorgt dat dat plein een prachtige plek van samenkomst en licht is in de donkere novembermaand. “Oma is nu al bezig met de lampionnen voor de komende Sint Maarten. Ze doet het echt helemaal alleen en dus ruim op tijd. Ik hoop oprecht dat ze dit nog heel lang kan blijven doen. Ik probeer er altijd speciaal vrij voor te krijgen om er bij te kunnen zijn”.
Toegankelijk
Emma is zeer stellig als ze zegt dat ze eigenlijk nooit uit Edam weg wil. “We hebben hier alles binnen handbereik”. Ze refereert naar beider families en vrienden die allemaal in de buurt wonen. Elkaar opzoeken is eenvoudig en anders vinden ze elkaar in de kroeg. “Het leuke aan ‘Edammers’ vind ik ook de toegankelijkheid. Op de vesting groet iedereen elkaar en als ik bijvoorbeeld met mijn vriendin naar de Prinsenbar ga, dan spreken we elkaar amper omdat we dan ook weer met een gemengd publiek van jong en oud, bekende en onbekende Edammers en ‘niet’ Edammers een praatje maken”. De hoogtepunten in een jaar zijn ongetwijfeld Kaaspop en Kermis met bijbehorende ingebouwde tradities die ook zij al in hun jonge leven hebben ingepast.
Als we op de Westervesting lopen is Edam ontwaakt. We zien spelende kinderen, huppelende honden hardlopende sportievelingen en iedereen groet ons en elkaar. “Dit uitzicht op de vesting, met de Grote Kerk zo boven de huizen uit, vind ik heel mooi”, zegt Emma. Als we daarna direct langs haar ouderlijk huis lopen zit de familie van Strijen, inclusief de huispoes, bij het raam, alsof ze op ons wachten. “De poes is de moeder van mijn kat”, zegt Emma. We zwaaien en lopen nog een klein stukje door tot het punt waar we onze wandeling zijn begonnen. “Ik ga nog even naar mijn ouders”, zegt Emma en ze loopt terug naar de Westervesting. Ik kijk haar na: het zonnestraaltje op een mistige dag.