Op Valentijnsdag, 14 februari, is mijn debuutalbum ‘Borderline’ uitgekomen. Na anderhalf jaar werken gaven we het album uit op CD en LP. Op deze avond speelde ik een set met mijn beste werk, inclusief de nummers van het nieuwe album. Ik ben trots op dit album. Dit is misschien naast mijn bachelor diploma van de universiteit het eerste waar ik echt heel trots op ben. Alles wat ik heb onderzocht in mijn eerste EP ‘Threshold’ wordt met ‘Borderline’ volwassen.

Het album staat in teken van adolescentie. Ik heb gedurende het hele maakproces van het album een intensieve therapie gevolgd voor borderline persoonlijkheidsstoornis (BPD). Het album omvat alle emoties, ervaringen en uitspattingen die voor mij bekend zijn door deze diagnose. ‘Borderline’ betekent voor mij ook een grenspositie, een ‘crossroads’ als het ware. Het terugkijken naar het verleden en het her-evalueren ervan. Maar, ook het kijken naar de toekomst en genoegen nemen met wat nog komt en wat nooit zal veranderen.

Ik heb Valentijnsdag gekozen omdat mijn muziek altijd iets van de Romantiek heeft. Het heeft een hang naar natuur. Het balanceert ratio en emotie (waar het ook van bezeten is), en mijn muziek is kritisch op de onuitputbare machine van de moderne wereld.

Ik vind normaal Valentijnsdag afschuwelijk. Het heeft niks met Romantiek te maken. Bij deze release zijn er geen slappe clichés en lege gebaren zoals hallmark kaarten, chocola en rode rozen. Maar, deze avond was gevuld met het Sublieme en het Schone, alle rauwe en tedere kanten van de hopeloze romanticus. Deze Valentijnsdag zal het wel waard zijn. Deze keer was het niet oppervlakkig.

Lees hier meer op de site van enClave.