Singer-songwriters die zich kwetsbaar opstellen zijn er veel, maar zelden worden de kaarten, met psychiatrische diagnose en al, zo open op tafel gelegd als door Jacob D. Edward. Hoewel we niet exact te weten komen wat hem is overkomen, geeft het begeleidende schrijven een idee: ‘therapie’, ‘trauma’, ‘waanbeelden’, ‘familiedrama en dood’. Borderline heet het album.

Achter de artiestennaam gaat de Volendammer Jack Deen schuil, bewonderaar van mensen als Damien Jurado en wijlen Jason Molina. Hij zingt over zijn dirty laundry en het gevecht tegen zijn demonen, in tien liedjes die soms beklemmend zijn, maar ook veelzijdig, elegant zelfs.

Ze nemen zelden de melodieuze afslag die je verwacht. Hij zingt ze met een stem die veel kleuren kan aannemen: ferme rock in Medley, wiegende swing in En Route to the End. Zo expliciet als in de albuminformatie wordt hij in zijn liedjes nooit: het blijft poëtischer. De pijn voel je in een lied als Self Portrait alsnog.

Het wekt geen verbazing dat dit bijzondere, diep persoonlijke album verschijnt bij het Volendamse King Forward Records, waar vaker betekenisvolle folk zonder scoringsdrift verschijnt.