Het is Valentijnsdag. Als ik de deur uit stap om naar de gekozen plek van mijn medewandelaar te lopen, zie ik een jongeman voorbij fietsen met een bos bloemen. De Edammer ondernemers zijn er op ingespeeld. Ook bij bakker Kaandorp hangen er hartjes in het raam. Ik sta voor de ingang. Iedere keer als het deurbelletje rinkelt word ik omgeven door een heerlijke walm die uit de deuropening glipt. Ik raak ondertussen aan de praat met een voorbijganger die ik probeer te strikken voor een ‘vestinkie om’. Dan loopt Janneke mij lachend tegemoet: “Ik kon je op de vesting al horen lachen!”, zegt ze. Foto Cor Kes www.luxphotography.nl.
Vanaf de bakker lopen we langs de Eendenvijver naar de Zuidervesting. Janneke woont op het nieuwgebouwde gedeelte van de Baandervesting en vanaf daar begint haar regelmatig terugkerend ‘vestinkie om’, maar dan hardlopend en bij voorkeur twee rondjes. Op de vraag hoe lang ze hier nu woont zegt ze dat het toevallig op één dag na een jaar geleden is dat ze één van de nieuwe panden aan de Baandervesting betrok. Ondanks het feit dat het een compleet nieuw pand is, was het ‘t oude dat ze in haar vorige woonomgeving zo miste en die haar hier bracht.
Amersfoort
Janneke is een geboren en getogen Purmerendse, maar op een gegeven moment is ze in haar studententijd in Amersfoort terecht gekomen. Op die stad werd ze verliefd, net als op haar man die ze in die tijd ontmoette, waar ze mee getrouwd is en drie kinderen mee kreeg. Hun eerste huis in Amersfoort stond in het oude centrum op de grachtjes, tussen de winkeltjes, vlakbij een Speeltoren en het had hetzelfde karakteristieke wat veel panden in oud Edam ook hebben. De ongeriefelijkheden die sommige oude huizen zo eigen kunnen zijn nam ze op de koop toe. “Ik weet nog dat ik op het punt stond om thuis te bevallen en dat de verloskundige toen tegen mij zei dat het in ons huis te koud was om een kindje geboren te laten worden”. Dat hield Janneke niet tegen. Toch kwam er een moment dat er meerdere redenen waren om terug te gaan naar Purmerend, in een ruime comfortabele omgeving, waar het gezin zich verder kon uitbreiden en waar ook haar werk op een steenworp afstand lag.
Collega’s
Dat onze paden zich kruisen is geen toeval. Wij zijn collega’s, waardoor we er achter kwamen dat we stadsgenoten zijn. Janneke is communicatieadviseur bij Leviaan, een stichting voor geestelijke gezondheidszorg die mensen met een psychische kwetsbaarheid begeleidt naar een gewenst leven. Toen ze mij belde voor een interview voor de stichting gaf ze aan dat ze een fan was van mijn rubriek in de Stadskrant. En zo nodigde ik haar uit om dan de rollen eens om te draaien via een ‘vestinkie om’.
Als we over de Noordervesting lopen, ‘lopen’ ook onze neuzen door de ijzige kou. Door zakdoekjes in de strijd te gooien proberen we de frisse lucht van de weidse omgeving te trotseren. Ze vertelt mij dat ze vóór haar carrière bij Leviaan ook de communicatie van het Dijklander Ziekenhuis heeft verzorgd. “Op beleids- en vakgebied in die branche is het een leerzame uitdaging om via onderzoek en kennisvergaring de opgedane informatie onder woorden te brengen aan de lezer. Maar het is vooral het in beeld brengen van mooie verhalen en het verbinden van collega’s en patiënten of cliënten waar ik energie uit haal”. En dat is iets wat zij vooral bij Leviaan heeft gevonden.
Oud en nieuw
Ondanks het comfort van de woning in Purmerend misten ze de sfeer van een oude binnenstad, de winkeltjes, de grachtjes en het geluid van een Speeltoren. “Alle huizen die hier in de oude kom te koop hebben gestaan hebben wij destijds bekeken”, maar gevonden hadden ze het niet. Toen Janneke een punt van berusting bereikte om in Purmerend te blijven, was het haar man die zich vastbeet in het nog af te ronden Baandervesting project. “Ik heb me hier afzijdig van gehouden om nog meer teleurstelling te voorkomen en ik kon het eigenlijk niet geloven dat er opeens bericht kwam dat wij ons huidige huis konden gaan betrekken!”
Bakkerij Kaandorp
“Ik voel me hier ontzettend welkom. Mede door de lokale ondernemers! Zoals bijvoorbeeld het personeel van bakkerij Kaandorp, dat me herkent als ik binnenloop. Ze vragen hoe het met me gaat en onthouden wat mijn favoriete producten zijn”. En Janneke herinnert zich nog de leuke bijeenkomst van het Nut over de totstandkoming van het woonproject aan de Baandervesting die ze het afgelopen jaar heeft bijgewoond. En dan is dit nog maar het eerste jaar.
We concluderen dat dit ‘vestinkie om’ een waardige éénjarige jubileumviering is en een warm welkom betekent. Aan het einde van de Baandervesting scheiden onze wegen. Ik sla rechtsaf de Baanstraat in. Janneke gaat linksaf. “Ik ga nog even naar de bakker”, zegt ze.