Zonder enige aarzeling weet ze de plek te benoemen waar ze ons ‘vestinkie om’ wil beginnen. “Mijn favoriete plek in Edam is het kruispunt ‘Beurs – Spui – Kleine Kerkstraat – Prinsenstraat”, geeft Madelon aan. En daar staan we, op een zonnige zaterdagochtend, in het hart van Edam. Met haar armen wijd open zegt ze: “Dit is toch geweldig? Vanaf hier kan je alle kanten op!” Op de vraag via welke route ze de vesting wil aanvliegen zegt ze: “Laten we op de Zuidervesting beginnen”. En zo lopen we via de Spuistraat en de Gevangenpoortsteeg naar de Kastanjevesting. Foto Cor Kes www.luxphotography.nl.

Onderwijs

De krokussen en sneeuwklokjes staan in bloei, de reigersnesten hoog in de bomen worden aan- en af gevlogen en zo noemt Madelon nog meer kenmerken die we tijdens alle jaargetijden op de vesting kunnen zien. “Bijvoorbeeld dat de eerste kastanjes al vallen als de kermis nog in volle gang is”, vult ze aan.

Ik heb te maken met een échte Edamse die alle jaargetijden op de vesting al dikwijls heeft doorlopen. Madelon is geboren in de Osterlinghstraat en groeide op in Edam samen met haar ouders en jongere zus. Haar beide ouders zaten tijdens haar jeugd in Edam in het onderwijs. “Mijn moeder heeft zoveel Edammers in haar klassen gehad op de lagere school en sommigen stroomden dan door naar de LTS waar mijn vader docent was.”

Wortels

Ergens had Madelon de stille hoop dat ze in haar stamboom een Franse afkomst zou kunnen terugvinden. “Als ik in Frankrijk ben voel ik me daar zo thuis. Maar ik kan er niet om heen: van moederskant gaat de familie de Boer al eeuwen terug naar de wortels in de Warderdijk die niet verder kwamen dan Hoorn.” En hoe chique de achternaam Cazemier ook klinkt, ook dat is uitgezocht. Die tak van vaderskant reikt niet verder dan Drenthe. Met een uitschieter naar Edam.

Verbouwen

Als jong volwassene heeft Madelon een klein uitstapje gemaakt naar Amsterdam. Dit was echter van korte duur, want al snel kwam ze weer terug en werd ze met open armen ontvangen in haar ouderlijk huis. “Daar is ook mijn oudste zoon geboren!” Als aanstaande alleenstaande moeder werd tijdens de zwangerschap hard gewerkt aan haar eigen nest op de Voorhaven, waar ze zich na de geboorte van haar zoon vestigde. In het pand naast haar werd ook hard gebouwd door de Gebroeders Dierdorp, waar Madelon dan soms gevulde koeken bracht, tijdens hun koffiepauze.

“Zodoende kwam Jan Dierdorp ook wel eens bij mij thuis om te helpen met mijn eigen verbouwing en steeds vaker werd dat gemakshalve gedaan op de vrijdagmiddag, zodat we daarna nog een glaasje wijn konden drinken om samen het weekend in te luiden.” En op deze manier ontkiemde de liefde tussen hen. Na korte tijd verhuisden ze samen naar een andere liefde van Jan, namelijk het monumentale pand in de Hoogstraat dat hij samen met zijn broer had gerenoveerd en waar Madelon en Jan samen nog twee zoons kregen.

Grote Kerk

Als we de Westervesting achter ons laten vraagt Madelon of we via de Algemene Begraafplaats kunnen lopen. “Dan kan ik even laten zien waar Jan zijn plekje nu is.” Madelon neemt me mee naar één van de herdenkingszuilen, waar zorgvuldig een plek is gecreëerd waar even bij stilgestaan kan worden. Jan is vijf jaar geleden overleden. “Hij ‘kijkt’ als het ware uit op de Grote Kerk en staat dan ook in één rechte lijn weer in verbinding met zijn voorouders die ergens daar in de Kerk nog onder een zerk in de vloer begraven liggen”, vertelt Madelon. Via het padje naast het kerkhof lopen we om het graf heen om daarna weer verder te wandelen via de Noordervesting.

Nohol

“Nu slaan we wel een essentieel deel over!”, zegt Madelon stellig. “Mijn tijd bij de Nohol is onmiskenbaar een belangrijk deel van mijn leven!” Als veertienjarige begon ze met schoonmaken in de keet aan de Singel. “Je moet weten dat we in die tijd op een wachtlijst stonden om vrijwilligerswerk te mogen doen daar. En dan begon je met schoonmaken om daarna te leren tappen en uiteindelijk door te groeien, daar waar kwaliteiten en talenten lagen. We deden het samen en vormden een hechte gemeenschap. Dan sta je het ene moment broodjes te smeren voor De Dijk en vervolgens werd ik gebeld door de Prinsenbar of ik Herman Brood even wilde ophalen, omdat die niet meer de weg naar het podium in de Nohol wist.”

Warme deken

Madelon blikt terug op gouden tijden met het team en nog steeds koestert zij warme gevoelens voor velen van hen. “Loop maar eens de Harmonie binnen op een zondagmiddag en dan vinden we elkaar weer. Het waren onder andere ook deze mensen die de geboorteaankondiging van mijn eerste zoon in de Stadskrant lazen en daar warm op reageerden!” En ze voelt bij wijze van spreken nog steeds hun nabijheid, ondanks de afstand die corona destijds afdwong, na het overlijden van Jan. Dat maakt dat Edam zowel in goede als in slechte tijden als een warme deken aan kan voelen.