Op 16 maart stuurden wij namens Lokaal Edam-Volendam een duidelijk verzoek aan de Raad van Toezicht van de SKOV: geef openheid over de gang van zaken rond hun onwenselijke poging tot overdracht van het Don Bosco College aan het Atlas College te Hoorn. Geef uitleg. Toon verantwoordelijkheid.
Tien werkdagen verder: geen enkele reactie. Geen uitleg. Geen bereidheid tot gesprek.
Vandaag sturen wij een herinnering. Met de simpele vraag: waarom blijft het stil? Wat is de reden dat ouders, leerlingen, medewerkers en inwoners nog altijd in onzekerheid zitten?
De Raad van Toezicht heeft niet alleen een formele, maar ook een morele verantwoordelijkheid richting onze gemeenschap. Stilte is geen optie. Zeker niet als het gaat om iets zo fundamenteels als het onderwijs van onze kinderen.
Wat opvalt, is dat de weerstand binnen de Volendamse gemeenschap kraakhelder is: docenten, ouders én leerlingen hebben zich uitgesproken tegen de overdracht. Toch kiest het bestuur ervoor dit signaal te negeren. De Raad van Toezicht laat ondertussen na om hierover helderheid te geven. Dit ondermijnt niet alleen het vertrouwen in het bestuur, maar schaadt ook het draagvlak voor toekomstig beleid.
En dat roept een nieuwe, dringende vraag op: nu ook de bestuurder zelf Margareth Runderkamp de handdoek in de ring heeft gegooid, houdt de Raad van Toezicht dan nog steeds vast aan deze koers? Of wordt er eindelijk geluisterd naar de signalen van verzet uit de gemeenschap? Als zelfs de interne steun wegvalt, wat is dan nog de rechtvaardiging om deze overdracht koste wat het kost door te drukken?
Fractie Lokaal Edam-Volendam
Dit is een bijzondere situatie. Bij de ouderraadpleging hebben alle ouders aangegeven op dit moment tegen een overdracht te zijn. Er waren veel vragen die niet beantwoord konden worden, er werd toegezegd dat deze vragen beantwoord zouden gaan worden maar tot op dit moment is er nog niets gecommuniceerd. Lijkt mij toch niet dat men dan op deze basis dan toch overdracht probeert door te drukken. Dan begint het hier op Noord Korea te lijken.
Het begint niet te lijken – daar wordt gewoon overheen gegaan – het IS hier al Noord Korea.
VerNederdLand glijdt razendsnel af richting ravijn waar we zinkend in ons moeras juichend zullen applaudisseren voor de door onszelf geschapen ondergang.
Tralali tralala, hoempapa en dat we toffe jongens zijn dat willen we weheten…