‘Een ‘vestinkie om’ met Edammers, omdat die allemaal wel een verhaal hebben wat alleen wij binnen de vestingmuren zo goed kunnen begrijpen. We spreken af op een favoriete plek naar keuze in onze stad, waarna we richting de vesting lopen. Daar begint het ‘vestinkie om’, waarin ik mijn medewandelaars beter leer kennen door hun vertellingen.
Bij de ingang van Edam aan de busstation zijde zie je direct het bekende bronzen beeld van de leeuw met de adelaar. Het herdenkingsmonument waar straks weer twee minuten stilte in acht worden genomen ter herinnering aan hen die inmiddels alweer meer dan tachtig jaar geleden hebben gestreden voor onze vrijheid. De opa van mijn medewandelaar, Egbert Snijder, heeft hierin een belangrijke rol gespeeld als commandant van een groep verzetsstrijders in onze gemeente. Het monument, gelegen aan het Egbert Snijderplein, draagt dezelfde naam als mijn medewandelaar. Ik spreek met hem af op één van zijn favoriete plekken in Edam; het bankje op de Kastanjevesting tegenover het wijkgebouw.
Fotografie
Op de vraag waarom Egbert voor deze plek gekozen heeft vertelt hij: “Ik heb van jongs af aan een liefde voor vogels en fotografie. Toen ik hoorde dat er in Edam ijsvogels waren ben ik ze gaan zoeken om ze te kunnen fotograferen. Vanaf dit bankje heb ik ze weten vast te leggen.” Niet alleen de ijsvogel heeft hij in het vizier, ook andere schoonheden uit de natuur trekken zijn aandacht en ontkomen niet aan zijn lens. Daarbij geniet hij van de vele evenementen en uitzichten die Edam rijk is. De kitesurfers op het IJsselmeer bijvoorbeeld, die vanaf het Schelpenstrandje worden vastgelegd. “Als ik voel dat de wind een bepaalde richting op staat, dan spring ik op mijn fiets.” Maar ook bij evenementen zoals Singelfestival of Kaaspop is Egbert te vinden met zijn camera in aanslag. Hij deelt het resultaat graag op social media.
Monument
We wandelen richting het busstation en kijken, voordat we de Zuidervesting verlaten, even om het hoekje richting het Egbert Snijderplein. Op de plek van het monument staat nu een lege zuil. Het bronzen beeld is momenteel op een andere locatie voor renovatie. Na bijna tachtig jaar is dat wel nodig. “Iets minder dan tachtig jaar, want het monument is een paar jaar na de bevrijding onthuld”, voegt Egbert daar aan toe. Op de dag van de onthulling in 1949 was het precies vier jaar geleden dat opa Egbert Snijder door de bezetter werd gefusilleerd.
Familiehuis
Vanaf het busstation lopen we verder via de Westervesting. Halverwege die vesting wijst Egbert het mooie imposante huis aan. “Hier heb ik, toen ik heel klein was, even gewoond. Het was een overbruggingswoning. Mijn geboortehuis aan het Nieuwvaartje was sneller verkocht dan dat de verbouwing in de Grote Kerkstraat het bewoonbaar maken toeliet. Dus dit prachtige pand bood uitkomst.” Daarna is het huis in de Grote Kerkstraat een familiehuis geworden en tot op vandaag ook gebleven. Na een klein uitstapje buiten de oude kom, is Egbert zestien jaar geleden in zijn ouderlijk huis teruggekeerd en daar woont hij nog steeds met zijn partner en inmiddels twee jongvolwassen kinderen. “Het is leuk om te zien hoe de geschiedenis zich herhaalt. Sinds de corona periode is de schuur, waar ik met mijn vrienden zat, een plek van samenkomst geworden voor mijn zoon en zijn vrienden. Ik vind die reuring in huis erg gezellig.”
Grote Kerk
“Kijk, nu komen we dichtbij één van mijn andere favoriete plekjes in Edam”, zegt Egbert als we het stukje vesting, tussen de Wester- en de Noordervesting langs de algemene begraafplaats oplopen. Hij doelt op het bankje tegen het hek van de begraafplaats aan met het uitzicht op de polder. “Hier zit ik ook heel fijn met dit prachtige uitzicht voor me en mijn ouders en grootouders op de begraafplaats achter mij.” De omheinende begroeiing heeft nog niet doorgezet, waardoor Egbert vanaf hier kan aanwijzen waar de laatste rustplaatsen van zijn voorouders zijn.
Groenhart
Op de Noorder- en Baandervesting praten we verder over Egberts levensloop. Hij heeft na de LTS een meubelmakersopleiding in hartje Amsterdam gevolgd. “Ik heb sindsdien eigenlijk geen meubel meer aangeraakt”, zegt hij. Nog voor zijn afstuderen attendeerde zijn moeder hem erop dat het tijd werd voor een baan en wees hem op de vacatures in de krant. En toen solliciteerde hij direct bij Groenhart; een bouwtechnische groothandel met dertien vestigingen in Noord Holland en 200 medewerkers, waar hij er één van is. In meerdere filialen en via diverse functies heeft hij zijn voetsporen nagelaten. Momenteel werkt hij in het filiaal in Volendam. “Ik heb recentelijk bewust een stap terug gedaan uit een managersfunctie, zodat ik kan blijven genieten van dat wat ik leuk vind. Vergaderen is niet mijn ding en daarbij kan ik zo ruimte maken voor de jongere generatie die deze ambitie wel heeft.”
Een kort ‘vestinkie om’
We passeren Café de Gevangenpoort, waarvan het dak volledig wordt vervangen. Met het bankje waar we begonnen in het vizier vraag ik Egbert welke route hij vanaf hier terug neemt naar huis. “Laten we maar omdraaien en dan loop ik via de Gevangenpoortsteeg en het centrum terug naar huis.” Vanaf het dak van het café wordt er geroepen door de hardwerkende mannen: “Nou, dat was een kort ‘vestinkie om’, Egbert, niet veel te vertellen zeker!?” Lachend lopen we richting de Fortuna, waar we afscheid nemen. Egbert gaat het centrum in en ik neem de Baanbrug terug naar de Baanstraat.