Heen-en-weer-club FC Volendam keert wederom terug in de eredivisie. Voor perschef Rick Sinnige (25) betekent het een debuut op het hoogste niveau. De Nieuwkoper heeft hectische, leerzame jaren achter de rug bij Het Andere Oranje.

Van feestdag naar fiasco. Het lijntje tussen champagne en chagrijn is soms flinterdun, ondervond Rick Sinnige onlangs aan den lijve. In een tot de nok toe gevuld Kras Stadion zou op zondagmiddag een zege op Excelsior volstaan voor het reeds gepromoveerde FC Volendam om het kampioenschap in de Keuken Kampioen Divisie binnen te slepen.

Bij zo’n naderende titelfuif komt achter de schermen behoorlijk wat kijken. Perschef en regelneef Sinnige werkte zich een week lang in het zweet om alles tot in de puntjes voor te bereiden.

Tig telefoontjes, diverse draaiboeken, veel media-aandacht. Sfeeracties. Festiviteiten bedenken en organiseren. Praktische zaken ook, zoals het podium waarop de kampioensschaal wordt uitgereikt. Wie sjouwt en bouwt zo’n ding? Komt dus allemaal op het bordje van de jonge Nieuwkoper en zijn collega’s terecht.

Lees hier het Premium artikel op de site van het AD.

Hectiek

„Hier zeggen we altijd: we hebben de ambities van Willem II en De Graafschap, maar de kantoorbezetting van TOP Oss en Telstar”, grinnikt Sinnige. „Het is een heel klein team. Dat betekent dat ik als perschef voor veel andere dingen verantwoordelijk ben dan – bijvoorbeeld – de perschefs van Ajax en PSV. Eerder dit seizoen waren wij in Eindhoven. De perschef van PSV kwam twee uurtjes voor de start van de wedstrijd binnen. Lekker relaxed, had zelfs thuis nog gegeten. Bij Volendam is dat ondenkbaar. Rond zo’n kampioenswedstrijd was het dan ook enorm hectisch.”

Het geplande titelfeestje ontvouwde zich als de clou van een flauwe mop. Precies: dat kwam er niet. Excelsior won met 4-1 en verpestte zo een stralende zondag in het vissersdorp. Gezien de voorsprong op de concurrentie volgt de kampioensschaal alsnog vanzelf. Sinnige hield desondanks buikpijn over aan het echec.

„Een mokerslag. Het had zo mooi kunnen zijn. Je voelde dat er iets bijzonders stond te gebeuren. Overal vlaggen, vuurwerk. Achteraf hoorde ik dat de spelers gespannen waren. Weet je wat het is met Volendam? Dit is een kritisch dorp. De druk op de jongens die hier vandaan komen, is behoorlijk hoog. Op straat worden zij continu aangesproken in aanloop naar zo’n kampioensduel.”

„Na afloop zeiden mensen: ah joh, komt wel. Maar ik was echt niet blij. Ik krijg dat hele circus opnieuw. We denken al weken in allerlei scenario’s. Nu kunnen we kampioen worden bij Jong FC Utrecht. Misschien is het een dag eerder al zover, als Excelsior verliest. Veel minder leuk natuurlijk, thuis voor de televisie kampioen worden. We hoopten dat het op ons veld zou gebeuren. Elkaar in de armen vliegen en een feestje bouwen.”

Eredivisie

FC Volendam promoveerde in de clubhistorie al tien keer eerder naar de eredivisie. Het Andere Oranje is daarmee recordhouder in Nederland. Sinnige gaat z’n debuut maken op het hoogste niveau. Na een stage en een functie in het mediateam van de profclub is hij dit seizoen doorgeschoven naar de rol van perschef.

„De website bijhouden, social media, interviews met spelers, voorbeschouwingen, communicatie rondom seizoenkaarten en sponsoren, fan-informatie richting uitduels”, lepelt hij zijn werkzaamheden op. „Het gaat verder dan een belletje van een journalist met een vraag voor onze trainer Rick Kruys. Je kan het zo gek niet bedenken – en de hele week door.”

Alles bij elkaar is het een grote leerschool voor Sinnige, die dagelijks op en neer tuft vanuit het Groene Hart en zijn baan in het profvoetbal combineert met een vrijwilligersfunctie bij Studio Alphen en het trainerschap van SV Nieuwkoop Onder-15. Zo belandde de voormalig journalistiekstudent onder meer middenin een bestuurscrisis. In het hechte ons-kent-ons-dorp Volendam blijft het nu eenmaal nooit lang rustig.

„Toen ik perschef werd, hoorde ik van een paar mensen: leuk voor jou, maar wel jammer dat je geen Volendammer bent. Ik weet ook nog goed dat ik op een van mijn eerste stagedagen een vrijwilliger aansprak in de fanshop. Hij zei letterlijk: ‘Wie ben jij dan?’ Hij hoorde aan mijn stem dat ik niet ‘van hier’ kom. Sta je dan. Inmiddels weten mensen wie ik ben.”

„Vorig seizoen was er een crisis rondom voorzitter Jan Smit en Wim Jonk. Ik had toen nog een ondersteunende rol, maar maakte alles mee. Het was verschrikkelijk, echt niet leuk. Behoorlijk bizar. Verschillende ‘kampen’ binnen de club verwachtten dat je hun kant kiest. Dat leverde soms discussies op of zelfs lelijke woorden. Richting bepaalde personen werd het af en toe heel persoonlijk. Nee, dat viel niet mee. Achteraf gezien wel heel leerzaam.”

Workaholic

Soms moet-ie zichzelf, als broekie van 25 jaar, even in de arm knijpen. „Ooit bij een voetbalclub werken zat altijd al in m’n hoofd. Dit was een droom. Je staat in volle stadions aan de rand van het veld, met spelers om je heen, maakt mee wat je normaal op televisie ziet. Het is iets unieks.”

„Dit werk gaat 24/7 door. Dat wéét je, het werd me verteld toen ik begon. Op vrije dagen of zelfs tijdens vakanties word ik soms platgebeld. Zo werkt het nu eenmaal. Ik ben een beetje een workaholic, dat scheelt. Als er plotsklaps een nieuwe speler wordt gekocht, moet ik aan de bak.”

„Zo’n baan, op mijn leeftijd, is qua carrière wel een verrassing. ‘Misschien eens nadenken over wat je hierna gaat doen’, zei laatst iemand. Nóg veertig jaar perschef in Volendam zie ik niet gebeuren. Een grotere club lijkt me mooi, Europees voetbal meemaken. Prijzen winnen. Nu maar eerst die eredivisie in. Ik ben benieuwd wat er allemaal op me af komt. Is ook weer spannend.”