We zijn terug! Met nieuwe en oude momenten, kleine herkenningen, en een vleugje nostalgie. Twee zussen uit Volendam. Gudy schrijft, Angelique schildert.
Van de dochter van mijn zus mag ik niet meer over Corona schrijven. “Zo kan ie wel weer, tante”, was haar onverbiddelijke oordeel over mijn laatste column. Nu graag weer iets gezelligs, iets van vroeger toen we allemaal bij opa en oma zaten op zondagmiddag. En eigenlijk moet ik haar gelijk geven. Oké, de wereld staat dan wel volledig op zijn kop door dat K.T-virus, maar diezelfde wereld draait ook nog steeds door hè, iedere dag hetzelfde rondje.
En we worden ’s morgens gewoon nog wakker, nu een uur vroeger dan we de afgelopen zeven maanden plachten te doen, maar dat komt doordat we de klok gedwongen een uur terug moesten zetten. Waarom protesteren de mensen, die van protesteren hun passievolle dagtaak hebben gemaakt, dáár niet tegen? Maar natuurlijk wordt er allang actie gevoerd tegen dat verplichte ritueel van een uur naar voren of naar achteren, tegen iets tegennatuurlijks als zomer- en wintertijd en is een meerderheid van de Nederlandse bevolking voor het afschaffen daarvan. In ieder geval zijn de normaal zo behoudende boeren ook vóór want de koeien en biggen raken van slag en de kippen van de leg door de verstoring in hun bioritme.
Vanmorgen zat ik op zaterdag om 7.00uur beneden, aan de koffie en krant klaarwakker te zijn. Sinds de invoering van de zomertijd in 1977 ben ik twee keer per jaar de tijd aan het manipuleren. Je zou toch denken dat zoiets na 43 jaar gaat wennen. Maar het voelt gewoon niet goed. Vadertje Tijd moet je met rust laten, je moet hem niet pushen of vertragen, dat is niet goed voor zijn rikketik.
Afijn, door dat gevoelsmatige extra uur die zaterdagmorgen bleef ik langer dan normaal hangen bij filmpjes op Facebook. Zo zag ik bijvoorbeeld jongetjes, huisvaders, opa’s, die hun leven lang al kleurenblind zijn en leven in een wereld met alleen grijstinten(komt veel vaker voor bij mannen dan vrouwen). In het filmpje kwamen ze allemaal aan de beurt. Ze kregen een speciale bril, die zetten ze op hun neus en daarna raakten ze overweldigd door alle wonderschone kleuren die ze nu voor het eerst in hun leven konden onderscheiden. Ze gingen ook allemaal spontaan huilen, van een traantje wegpinken tot met het hoofd tussen de knieën in snikken uitbarsten. Ik kan het bij het zien van zoveel ontroerde mensen ook niet droog houden. Net zoals bij tv-programma’s als Hello Goodbye en All you need is Love: janken man, janken!
Dit is een fijn soort verdriet, dit zijn gerieflijke feel good emoties. Meevoelen met wildvreemde mensen die zó blij, dankbaar of opgelucht zijn dat ze hun tranen niet meer tegen kunnen houden. Maar bij dit soort verdriet voel je al een happy end aankomen, dáárom zitten de tranen zo hoog. Het is heel prettig te huilen om twee bejaarde tweelingzussen op Schiphol. Ze hebben elkaar al 40 jaar niet gezien en vallen elkaar eindelijk in de armen. Bij de aanblik van een radeloos gezin op de vlucht voor oorlogsgeweld of een man die zijn hele hebben en houwen ziet wegspoelen door een tsunami wend ik snel en met droge ogen mijn hoofd af en klik het filmpje weg.