Harry is een geboren Edammer en woont sinds 13 jaar in Volendam. Vanaf ’86 is hij actief bij de Lokale Omroep Volendam Edam, ook wel de LOVE. Hij was erbij toen ze van een piratenzender naar een legale zender gingen. Sinds zijn 15e is hij lid van Jazzclub Mahogany Edam, waar hij later in het bestuur plaatsnam. Harry zat ook in de huurdersvereniging van Volendam, was actief betrokken bij de Sinterklaas intocht van Edam, gaf de jeugd schaatstraining, atletiek, zeilen, volleybal… Het is eigenlijk te veel om op te noemen en dan hebben we het nog niet eens gehad over zijn betaalde baan. Hij begon zijn carrière op de koopvaardij waar hij met grote schepen de wereld rond voer en daarna heeft hij nog 28 jaar bij de Fardem gewerkt.

Ben je maatschappelijk actief?
“Ja dus. Ik wil mensen helpen, dat is mijn sociale achtergrond. Voor mijn inzet ontving ik vorig jaar van de burgemeester een gemeentelijke legpenning. Wat er toen allemaal werd opgenoemd, daar werd ik ook een beetje stil van. Mijn vrouw grapt wel eens: ‘Ken je daar je luchtbed niet neerzetten?’. Als iemand me voor iets vraagt en ik denk ‘dat wil ik wel’, dan doe ik dat.

Wat is je passie of hobby?
“Muziek luisteren en presenteren: bij de LOVE of bij een bandje op een podium. Jazz is mijn ondergrond, mijn grootste liefhebberij. Zelf heb ik ook gespeeld – dwarsfluit, maar mijn stijl mocht niet van de muziekschool: vrije muziek was toen nog niet geaccepteerd. Ik heb met school wel door het land getrokken met een klassiek orkest. Ik ben gewoon te vroeg geboren. Nu mag lichte muziek en een eigen richting wel.

Wat is je grootste angst?
“Ik heb wel eens een discussie gehad hierover. Iedereen zei: ‘blind worden’, maar mij lijkt het vreselijk om doof te worden. Alles wat ik nu doe heeft met geluid te maken: presenteren, radio maken en muziek luisteren. Mijn oren zijn mijn gevoelige punt, zelfs als de tondeuse over mijn haar wordt gehaald hoop ik dat ze niet uitschieten en mijn oren heel blijven, haha!”

Wat is je grootste prestatie?
“Dat is een ingrijpende beslissing die ik heb genomen, misschien wel de meest ingrijpende van mijn leven. Dat was toen ik op een schip op zee zat en ik had besloten dat ik dit niet langer wilde doen. Ik was inmiddels verloofd en wilde niet kinderen krijgen om ze vervolgens niet te kunnen zien omdat ik op zee zat. Een typisch zeemanshuwelijk zag ik niet zitten. Ik maakte reizen waarbij ik negen maanden achter elkaar op zee zat. Ik heb toen bewust gekozen om aan wal te gaan werken, dat was een zware persoonlijke beslissing.”

Wat is je levensmotto?
“Tel je zegeningen, dat zei mijn moeder ook altijd; alles wat je kan en mag doen, moet je doen. Tel je zegeningen, dat je fysiek alles nog kan. Daar ben ik blij mee. Al zal ik tegenwoordig geen horde meer lopen, maar ik ga zeker wel kijken!

Waar heb je een hekel aan?
“Als mensen elkaar of mij persoonlijk bedreigen. Fysieke bedreigen, daar heb ik een hekel aan. Ik heb het wel eens meegemaakt en zo kom ik gelijk bij de volgende vraag…”

Wat is je grootste fout of was je grootste dieptepunt?
“Mijn dieptepunt was dat ik als bestuurslid van de jazzclub ergens van werd beschuldigd waar ik niets aan kon doen. Ik kreeg een fles naar mijn hoofd en daarna een stomp op mijn hoofd. Dat was verschrikkelijk. Vorig jaar heb ik het nog een keer meegemaakt tijdens een vergadering waar mensen ook heel agressief tegen mij waren. Op zo’n moment denk ik: dan stop ik ermee.”

Wie is je favoriete schrijver/kunstenaar/componist?
“Dat is Dizzy Gillespie, een Amerikaanse jazztrompettist. Hij speelde als eerste met een trompetbeker die omhoog stond: ooit door een ongelukje ontstaan en daardoor veranderde de klank. Hij was een pionier in de jazz. Hij is geboren in 1917 en was de eerste die moderne jazz in grote orkesten gebruikte. Was een entertainer op het podium. Helaas heb ik hem nooit live gezien. In ‘93 stond hij op het programma van North Sea Jazz en ik had tickets, maar hij overleed een paar maanden daarvoor.”