🌿 Landsmeer 700 jaar 🌿

Waar water fluistert tussen riet en land,
en luchten schilderen met zachte hand,
daar ligt een dorp, gedragen door de tijd,
zeven eeuwen oud… en nog altijd wijd.

Langs de Zanddijk, waar stappen vervagen,
maar echo’s blijven uit lang vervlogen dagen,
waar elke bocht een herinnering draagt,
en het verleden zachtjes aan je vraagt…

“Weet je nog?” — en de wind antwoordt stil,
met verhalen van kracht, van hoop en van wil.
Bij De Breek, onder eindeloos blauw,
waar het water de hemel omarmt als een trouw,

drijven gedachten als boten voorbij,
en vind je de rust van wie fluistert: “dit ben ik… dit is mij.”
En in het groen van het Het Twiske, zo vrij en zo wijd,
waar paden zich slingeren door ruimte en tijd,

waar lachen weerklinkt en stilte je vindt,
leeft Landsmeer verder… in elk mens, elk kind.
En ergens daar, in de nevel van toen,
waar stemmen vervagen maar harten nog doen,

leeft de geest van Jachthaven Robinson voort in de tijd,
een haven van leven, van warmte en vrijheid.
Verdwenen misschien uit het zicht en bestaan,
maar nooit uit de ziel van Landsmeer gegaan.

Van Anno 1326, uit water geboren,
door handen van mensen de toekomst beschoren.
Met wortels van klei en dromen zo groot,
dat geen storm ze brak, geen tijd ze sloot.

Nu klinkt het dorp in feestelijk licht,
700 jaar — een levend gedicht.
Van samen, van doorgaan, van zijn wie je bent,
een plek die je voelt… en voor altijd herkent.

Hier groet men elkaar, hier leeft men elkaar,
hier is wat was… en wat komt, al daar.
Een dorp van herinnering, liefde en meer —
voor altijd, voor eeuwig…

ons Landsmeer.Waar water fluistert tussen riet en land,
en luchten schilderen met zachte hand,
daar ligt een dorp, gedragen door de tijd,
zeven eeuwen oud… en nog altijd wijd.

Langs de Zanddijk, waar stappen vervagen,
maar echo’s blijven uit lang vervlogen dagen,
waar elke bocht een herinnering draagt,
en het verleden zachtjes aan je vraagt…

“Weet je nog?” — en de wind antwoordt stil,
met verhalen van kracht, van hoop en van wil.
Bij De Breek, onder eindeloos blauw,
waar het water de hemel omarmt als een trouw,

drijven gedachten als boten voorbij,
en vind je de rust van wie fluistert: “dit ben ik… dit is mij.”
En in het groen van het Het Twiske, zo vrij en zo wijd,
waar paden zich slingeren door ruimte en tijd,

waar lachen weerklinkt en stilte je vindt,
leeft Landsmeer verder… in elk mens, elk kind.
En ergens daar, in de nevel van toen,
waar stemmen vervagen maar harten nog doen,

leeft de geest van Jachthaven Robinson voort in de tijd,
een haven van leven, van warmte en vrijheid.
Verdwenen misschien uit het zicht en bestaan,
maar nooit uit de ziel van Landsmeer gegaan.

Van Anno 1326, uit water geboren,
door handen van mensen de toekomst beschoren.
Met wortels van klei en dromen zo groot,
dat geen storm ze brak, geen tijd ze sloot.

Nu klinkt het dorp in feestelijk licht,
700 jaar — een levend gedicht.
Van samen, van doorgaan, van zijn wie je bent,
een plek die je voelt… en voor altijd herkent.

Hier groet men elkaar, hier leeft men elkaar,
hier is wat was… en wat komt, al daar.
Een dorp van herinnering, liefde en meer —
voor altijd, voor eeuwig…
ons Landsmeer.