Foto Cor Kes www.luxphotography.nl.

Op een zonovergoten namiddag spreek ik met mijn medewandelaar af op het terras van Café de Gevangenpoort. Ruud geniet van een glas witte wijn en biedt mij er ook één aan. Aangezien ik mijn koppie er nog even bij moet houden bedank ik voor dit moeilijk weerstaanbare aanbod. Ondanks het feit dat we elkaar nog niet eerder hebben ontmoet wist hij al wel waar ik woonde en uit welk nest ik kwam. Nu is het mijn beurt om te leren uit welk nest hij komt.

“Ik ben geboren hier in de steeg op nummer 24 en groeide op met drie jongere broers, De Daltons”, zegt Ruud. Fijne herinneringen bewaart hij aan deze omgeving en toen al was de reuring van het uitgaansleven merkbaar toen het café nog van ‘Grootendorst’ was. Vandaar dat hij hier wilde afspreken.

Buiten spelen
Als de laatste slok genomen is lopen we richting ‘Kastanjevesting’. “Dit was dus mijn speelgebied. Ook achter ons huis hebben we urenlang gespeeld. Vanaf de tuin lag een loopplank naar de overkant en dat bracht ons bij de aangrenzende tuinen van de Baanstraat. De boot van mijn vader heeft even aan de tuin van de Familie Laddrak op nummer 1 gelegen. En het stuk braakliggende grond waar ooit de trapgevelwoningen tussen toen ‘Meerman’ op nummer 9 en jouw huis op nummer 3 gelegen waren, was heerlijke grond om vondsten uit op te graven”. Ruud vertelt enthousiast en het speelgebied breidt zich naarmate de wandeling vordert, in de vertellingen uit.

Schaatsen
Als we op de Westervesting lopen vertelt Ruud dat er aan overkant ter hoogte van Boon Edam een soort ‘Indianendorp’ was waar kinderen konden bouwen en ravotten. Opvallend is dat we gedurende de wandeling tot dusver door bijna iedere passant werden begroet en ook voor de mensen die woonachtig zijn langs de route nam Ruud de tijd om even een praatje te maken. Bij de Grote Kerk op het pad dat parallel loopt aan de begraafplaats en Lokkemientjesweg met uitzicht over de weilanden komen weer herinneringen boven. “Hier begonnen we met schaatsen. Mijn vader nam ons dan mee op de slee over slootjes richting de dijk. En dan gleden we van de dijk zo het dichtgevroren IJsselmeer op!”

Joods Monument
Los van de schilderachtige vergezichten richting Warder die de Noordervesting zo bijzonder maakt, heeft Ruud zijn schooltijd aan de Openbare Lagere School die hier toen nog stond, doorgebracht. En naarmate we verder lopen komen we steeds dichter bij het IJsselmeer en het Strandbad. Een voor Ruud bijzondere plek die onlosmakelijk verbonden is aan zijn gehele leven. Op de bankjes bij het Joodse herdenkingsmonument nemen we plaats en begint Ruud prachtige verhalen te vertellen. Uiteraard is zijn jarenlange vrijwillige bijdrage als bestuurslid van de Mahogany Hall een belangrijk onderdeel van het verhaal, maar de oorsprong gaat verder terug naar herinneringen uit een eerder verleden.

“Ik weet nog dat ik op de Botter van mijn goede vriend Joop van Drunen het roer overnam van een andere schipper, terwijl we met een groep gasten aan het varen waren. Sindsdien ben ik decennia lang als kapitein vele malen op pad geweest met diverse schepen”.

’t Mazzeltje
Het varen is Ruud met de paplepel ingegeven. “Ik ben op dezelfde datum en nagenoeg op hetzelfde tijdstip geboren als mijn vader. Op mijn geboortedag kreeg mijn vader van zijn werkgever een boot die compleet uit elkaar viel op het moment dat hij het watertje achter ons huis bereikte. Mijn vader heeft hem toen eigenhandig weer in elkaar gezet met uitbreiding van slaapvertrekken. Daarmee gingen we vaak op avontuur. De motor viel meermaals uit, maar we kwamen altijd weer aan wal. De naam van de boot was ’t Mazzeltje”.

Voordat we de wandeling hervatten zegt Ruud: “Het mooiste stukje vesting komt nog”.

Als we over de Kettingbrug lopen zien we de schittering van de zakkende zon in de Nieuwehaven omringd door het natuurgroen. Dit stukje bedoelde hij dus: “Kijk nou, zo mooi! En dan de Balkenhaven aan onze linkerkant waarvan ik hoop dat we daar toch ooit weer kunnen schaatsen met Koek en Zopie!”

Vrijheid
Het schaatsen, het varen, het buitenleven, de reuring. Het zijn elementen die altijd een rode draad in zijn leven zijn geweest. “Misschien is dat wel de reden waarom ik altijd heb bijgedragen aan de horeca en cultuursector. De reuring uit ‘de steeg’ heeft me waarschijnlijk gevormd en daarbij wil ik die vorm van vrijheid die ik als kind heb ervaren meegeven aan de volgende generatie. Jong talent verdient een podium en beweegruimte en daarbij is de universele taal van de muziek ook een vorm van vrijheid!”

Als we weer bij het terras van het café aankomen zegt Ruud: “We lopen nog even door!” In de Gevangenpoortsteeg vertelt Ruud bij zijn geboortehuis anekdotes over de straat en de bewoners. En hoe hij van bakker De Lange tegenover hem, zo uit de takjesoven, een warme flip met roomboter en witte basterdsuiker kreeg. “Die smaak heb ik nooit meer zo ervaren”, zegt Ruud weemoedig. Bovenop de Bult kijken we uit op de Scheepswerf waar ’t Mazzeltje ook heeft gelegen ter renovatie. Een stukje verderop op de Schepenmakersdijk wijst Ruud aan waar de boot is afgebouwd. Dan pas is ‘het vestinkie’ echt om.

Via de Zuidervesting lopen we terug richting het terras van de Gevangenpoort. “We sluiten af met een wijntje”, zegt Ruud. Dit keer kan ik de verleiding niet weerstaan en proosten we samen op gezondheid en vrijheid!