Karen woont al haar hele leven in de Baanstraat – het huis met de engeltjes in het raam. Ze is er geboren en woont er nu met haar gezin. Veel Edammers kennen haar als de dochter van Sija Huurdeman en haar vader, Johannes van der Meer, was dominee in de Doopsgezinde Gemeente van Edam. Karen is coach en heeft haar eigen Coachingssalon Het Geestige Lichaam. Nadat ik in de vorige krant in háár rubriek mocht staan, staat zij deze keer in mijn rubriek en stel ik haar acht vragen.
Wat is je mooiste materiele bezit?
“Ons huis. Ik ben er geboren en dan neem je het voor lief, maar nu sta ik er echt bij stil. Het komt uit 1597 en is een rijksmonument. Het plafond is prachtig beschilderd, waarschijnlijk in opdracht van een kapitein rond 1630. Er zit ook een drijvende kelder in, net zoals in het Edams Museum. Mijn moeder had als missie de gevel recht te maken en behouden. De schildering op het plafond conserveren wordt mijn missie.”
Wat is je ultieme geluksmoment?
“Er is een plek aan de Rijn waar ik met mijn ouders al kwam. Het is een plekje waar niets te doen is, maar als kind was ik daar zo gelukkig. Toen ik een keer met mijn vriend op doorreis was, kwamen we er toevallig langs en ik vertelde hoe gelukkig ik daar als kind was geweest. Tijdens de terugreis zei hij: ‘We gaan ernaartoe’, hij was benieuwd. We sliepen in hetzelfde hotel en hij vond het er net zo fijn. Nu gaan we er elk jaar naar toe; onze kinderen vinden het daar ook geweldig. We hebben daar het ultieme gezinsgeluk gevonden.”
Wat is je passie of hobby?
“Mijn werk is mijn passie. Ik heb Maatschappelijk Werk Dienstverlening gestudeerd, maar ben er mee gestopt. Op mijn 30e heb ik het weer opgepakt en er mijn beroep van gemaakt. Werken vanuit kracht en talent, mensen handvatten geven om het leven te creëren dat ze willen – daar ben ik door gepassioneerd. Ik werk bij de GGZ als jongerencoach en ik train hulpverleners, in mijn eigen praktijk ben ik coach.”
Wat is jouw guilty pleasure?
Karen begint hard te lachen. “Haha! Ik denk altijd: ze moesten me eens zien! Als ik alleen ben dan kruip ik als een kind op de bank met een bak chips en ga ik videoclips kijken. Zwijmelen bij foute liedjes uit de jaren ’80. Als kind keek ik niet naar kinderprogramma’s, maar naar MTV en TMF. Geweldig die verhalende videoclips van George Michael of de gruwel van Michaels Jackson’s Thriller. Je kon – en kunt – me er uren mee zoet houden.”
Wie is je held, wie bewonder je het meest?
“Ramses Shaffy was vroeger onze huispsycholoog uit de muziekboxen; ik ben er mee opgevoed. Als we het moeilijk hadden werd er een nummer van hem opgezet. Zijn teksten zijn kwetsbaar en krachtig tegelijk, dat vind ik heroïsch. Ramses gaat al heel lang mee; vanaf mijn jeugd en nu gaat mijn zoon er mee aan de haal – hij heeft een stuk van Ramses gespeeld voor de toelating van het conservatorium. Dan vind ik je een held, als je dat kunt bewerkstelligen.”
Wat is je levensmotto?
“Expect nothing and appreciate everything. Wees dankbaar en zet het om naar rust. Je kunt teleurgesteld raken in het leven, maar dat kan komen door je eigen verwachtingen. Probeer die bij te stellen en waardeer wat er op je pad komt.”
Wat waardeer je het meest in je vrienden?
“Dat ik met weinig woorden kan vertellen wat ik bedoel en zij het empathisch vermogen hebben om zich in te leven. En dat ze me goed kennen; dat ze iets voor me kunnen organiseren dat echt bij mij past.”
Wie is je favoriete schrijver/kunstenaar/componist?
“Er hangt een prent van Ans Markus in mijn werkruimte dat mij als kind heel erg kon boeien en mijn inspiratiebron werd. Ze schilderde altijd maskers en windsels; ik wilde weten wat er achter dat masker zat. Waarom zou ze dat schilderen en wat verberg je dan? Het realisme vind ik heel mooi, het zijn prachtige verschijningen. Ik hoop ooit nog eens een echt schilderij van haar te mogen ophangen.”