Aan het college van burgemeester en wethouders van de Gemeente Purmerend, het Jeugdloket, gemeenteraadsleden en iedereen die verantwoordelijk is voor de jeugdhulp binnen onze gemeente.

Mijn zoon van vijf jaar dreigt op 17 juli zonder zorg thuis te komen zitten. Mijn naam is Renske. Ik ben alleenstaande moeder van een zoon van vijf jaar oud met autisme. Mijn zoon is non-verbaal. Hij kan niet zelfstandig eten of drinken. Hij is nog niet zindelijk en heeft intensieve begeleiding nodig bij vrijwel alle dagelijkse handelingen. Hij kan niet zelf aangeven wat hij voelt, wat hij nodig heeft of wanneer het niet goed met hem gaat. Op 17 juli verliest hij zijn huidige dagbesteding omdat hij de maximale leeftijd voor deze voorziening bereikt.

Vanaf dat moment dreigt hij volledig thuis te komen zitten. En dat terwijl zijn situatie al ruim een jaar bekend is bij de gemeente Purmerend. Sinds april 2025 trek ik aan de bel. Sinds april 2025 vraag ik om hulp. Sinds april 2025 vraag ik aandacht voor een kind dat zonder passende ondersteuning niet kan deelnemen aan de maatschappij zoals andere kinderen dat kunnen.

De gemeente Purmerend weet al die tijd hoe ernstig de situatie is. De gemeente weet dat ik alleenstaande moeder ben.
De gemeente weet dat mijn zoon intensieve zorg nodig heeft.
De gemeente weet dat zijn huidige dagbesteding zou stoppen.
De gemeente weet dat er geen passende vervolgplek beschikbaar is.
De gemeente weet dat wachtlijsten voor nieuwe voorzieningen oplopen tot twee of zelfs drie jaar.

Toch staan wij vandaag nog steeds met lege handen.

Mijn zoon heeft geen passende dagbesteding.
Mijn zoon heeft geen logeeropvang.
Mijn zoon heeft geen structurele begeleiding.
Mijn zoon heeft geen professionele ondersteuning die hem helpt ontwikkelen.
Mijn zoon heeft geen oplossing voor de periode vanaf 17 juli.

En ondanks alle gesprekken, meldingen en verzoeken is er nog steeds geen concreet plan dat voorkomt dat hij thuis komt te zitten.

Wat mij keer op keer wordt verteld, is dat er tekorten zijn. Dat er onvoldoende capaciteit is. Dat dossiers blijven liggen. Dat er te weinig medewerkers of procesregisseurs beschikbaar zijn. Maar waarom moeten kwetsbare kinderen de gevolgen dragen van organisatorische problemen binnen de gemeente?

Waarom moet een kind van vijf jaar de prijs betalen voor personeelstekorten?
Waarom moet een alleenstaande moeder wachten terwijl de nood al meer dan een jaar bekend is?

Mijn zoon kan niet wachten.
Zijn ontwikkeling kan niet wachten.
Zijn toekomst kan niet wachten.

Elke maand zonder passende hulp betekent gemiste kansen om te leren, te groeien en vaardigheden te ontwikkelen die voor hem van levensbelang zijn. Waar andere kinderen spelen, leren en zich ontwikkelen, dreigt mijn zoon thuis te zitten zonder passende ondersteuning. Waar andere ouders kunnen rekenen op een systeem dat hoort te helpen, loop ik vast in een systeem dat mij al meer dan een jaar laat wachten.

Ik vraag mij af hoe dit mogelijk is in een land dat zegt op te komen voor kwetsbare kinderen.
Ik vraag mij af hoe de gemeente Purmerend kan uitleggen dat een kind met een aantoonbaar ernstige hulpvraag geen passende oplossing heeft, terwijl deze situatie al zo lang bekend is.
Ik vraag mij af wie verantwoordelijkheid neemt wanneer op 17 juli blijkt dat er nog steeds niets geregeld is.

Want de werkelijkheid is simpel.

Mijn zoon heeft zorg nodig.

Niet volgend jaar.
Niet over een paar maanden.
Niet wanneer er voldoende personeel beschikbaar is.
Nu.

Deze brief schrijf ik niet alleen voor mijn eigen zoon. Ik schrijf hem voor alle ouders die vastlopen in procedures.

Voor alle gezinnen die worden doorgestuurd van loket naar loket.
Voor alle kinderen die tussen wachtlijsten, tekorten en bureaucratie verdwijnen.

Ik vraag de gemeente Purmerend daarom publiekelijk:

Wat is uw oplossing voor mijn zoon op 17 juli?
Wie neemt verantwoordelijkheid voor zijn zorg?
Wie zorgt ervoor dat hij zich blijft ontwikkelen?
Wie zorgt ervoor dat hij niet tussen wal en schip terechtkomt?

Want achter ieder dossier zit een mens.
Achter ieder dossier zit een gezin.
En achter dit dossier zit een vijfjarige jongen die niet voor zichzelf kan spreken.

Daarom spreek ik vandaag voor hem.

Renske
Alleenstaande moeder uit Purmerend

“Ik deel dit niet uit boosheid, maar uit wanhoop. Mijn zoon heeft hulp nodig en op dit moment lijkt niemand verantwoordelijkheid te nemen voor wat er na 17 juli gebeurt. Delen wordt gewaardeerd zodat zijn stem gehoord wordt.”