Voordat we deze vaardag beginnen en ik het verslag ga schrijven, wil ik hier graag een woord van dank uiten. Dank aan de keiharde werkers die met hun volle inzet ervoor zorgden dat ms Vaarwens vandaag weer in topconditie kon varen, na het onklaar raken afgelopen vrijdag. Om een laatste schoonmaakhand aan het schip te leggen was medeoprichter en directeur Inge al vroeg aan boord en dagschipper Frouk volgde al snel, zodat alles weer Spic & Span was om onze vaargasten van vandaag te ontvangen. Boots Lyda haalde de lunch bij de HEMA en “wij waren er weer klaar voor”!

Vertraging door verkeersdrukte was er niet voor Geert, onze gast van vandaag. Geert werd door de WensenAmbulance Noord-Holland, bestuurd door Aaldert, met aan zijn zijde verpleegkundige Ellen opgehaald uit het Twiskehuis in Amsterdam. We onthaalden hen hartelijk en met een ah, en oh wat een mooi schip, zijn we aan boord gegaan. Kleinzoon Niels en zijn vrouw Claudia completeerden het intieme gezelschap. Geert stond duidelijk “aan” vandaag, een echte Amsterdammer, geen speld tussen te krijgen en geen blad voor de mond, of zoals Aaldert zei “er zit geen uitknop op Geert”.

Eenmaal aan boord was het meteen een gezelligheid van jewelste, toen Claudia ineens riep “kijk eens opa, wie komen daar nog aan?” Voor Geert was het een grote verrassing dat zijn broer Herman en diens vrouw Agnes, kleinzoon Dennis met zijn vrouw Marloes ook aan boord stapten. Het was direct een “kippenhok” van pratende lieverds die blij waren elkaar te zien, allen hadden de Amsterdamse humor duidelijk door de aderen stromen. Dagschipper Frouk kreeg het toch voor elkaar het een en ander te vertellen over hoe het allemaal begonnen was met de stichting, Tara, de Meander V, Evert en Inge en dat het toen tijd werd om te vertrekken richting Sixhaven. Een grote traan van blijdschap, herinnering en emotie rolde over Geert zijn wang en los waren we.

Onderweg passeerden we veel langs de oevers van het IJ en allerlei verhalen kwamen bovendrijven. Geert stond 1e rang “naast de schipper” zoals hij mij met veel respect bleef noemen. Geert heeft niet alleen altijd gewoond in onze hoofdstad, hij heeft er ook altijd gewerkt, o.a. bij de NDSM en natuurlijk onder het kraanspoor. Vele andere punten van herkenning kwamen ook langs: “weet je nog, hier visten we, hier zwommen we en hier voeren we, Ellie, de vrouw van Geert bestuurde hun boot en hij zat er vlak naast met een alcoholische versnapering in de hand. “Stuivertje kom eens hier, zo mag jij niet varen, ik vaar toch ook niet, dat doet Ellie toch?” Geert voer nooit, dat deed zijn Ellie.

Ook ons Amsterdamse gezelschap van vandaag vond ondanks dat ze de stad vanaf het water goed kennen dat alles er toch weer anders uitzag dan de laatste keer; Wat is er ontzettend veel veranderd de afgelopen ruim 6 jaar, niet alleen de stad, niet alleen het niet meer hebben van een boot, maar het verlies van Ellie, en dan een paar jaar later ook het verlies van de beide zoons Arie en Jan. Het is een hard gelag voor Geert, die dan zelf ook nog eens getroffen wordt door een herseninfarct en daar een stevige verlamming aan overhoudt.

Koffie en lekkers worden dankbaar genoten en zo schuiven we langs de Spaarndammerbuurt, waar nu de waterpolitie gehuisvest is, het paleis van justitie, het voormalige havenkantoor en waar eens de steigers van de fa. Goedkoop waren, het is allemaal anders. Bewondering is er ook voor de renovatie van het Centraal Station en de trappen die tot aan de oevers van het IJ reiken. Van de eens zo imposante oude gevels van de Prins Hendrikkade is weinig meer imposant, ze vallen weg tegen een achtergrond van moderne hoogbouw.

Zo glijdt de stad aan onze stuurboordzijde voorbij en varen we door om te kijken naar de Oranjesluizen waar ook weer herinneringen naar boven komen. We nemen een kijkje in zijkanaal K en als we Nieuwendam daar met de dijk en de sluis zien, komen weer nieuwe oude verhalen boven. Agnes wijst naar een rijtje huisjes, daar woonde ik, Hendrik vult aan en ik haalde je op en samen liepen we naar de overkant daar naar het gemeentehuis en trouwden we. Met onze neus bijna aan de sluisdeur konden we nog even genieten van een BHV oefening op de wal; “brandje blussen” altijd leuk, en de “camera’s ratelden” en legden alles op de gevoelige plaat (???) vast.

We wenden de steven en gaan naar de Sixhaven, waar Geert jaren havenmeester geweest is. Het is krap daar, en de havenmeester staat al op de steiger naar ons te zwaaien. Dank aan het goed werken van boeg- en hekschroef, we kunnen keurig draaien en voor de wal komen. Dan wordt het echt feest aan boord; Geert wordt vanaf het liftplatteau naast de schipper naar het achterdek gereden en verschillende bekenden, Willem, Eric-Jan en Jan, als havenmeesters klauteren snel aan boord en een zeer warm en emotioneel welkom volgt. Ook Wim (een oud konneman) weet de Vaarwens te vinden.

Lyda heeft samen met Aaldert (een boots in spe) de lunch voorbereid, Frouk stelt voor er een lopend buffet van te maken en alles staat op tafel in de kajuit voor het afpakken en opeten. De gasten van onze gasten nodigen we uit ook wat te drinken en zo is het een “ongeorganiseerde oergezellige kakofonie van verhalen en herinneringen”. Het liefst wil Geert nog even naar het (vernieuwde) havenkantoor en het recent geopende totaal vernieuwde clubhuis, maar dat is helaas echt “een steiger te ver” Frouks wil is goed genoeg, maar daarvoor is ms Vaarwens echt een beetje te breed en te groot, om zover naar achter door te varen (of misschien lagen er gewoon te veel en te grote boten aan de kopse steigers).

Het was een fantastisch weerzien en de (ons) bekende Vaarwensboost had zich duidelijk van Geert meester gemaakt. Om over tweeën is helaas het moment van afstappen en uitzwaaien aangebroken en met een lach en een traan en een brok in de keel zetten we koers naar de Marina. Passerend aan de Amsterdam Tower meldt onze gast terloops dat hij ook nog op die hoge schommels is geweest en dat hij het gebouw van het filmmuseum niet mooi vindt! We schuiven nog even langs de kranen en dokken van wat voorheen de NDSM-werf was en waar vele stapjes, fietskilometers en herinneringen liggen.

We meren af op onze ligplaats en zijn ervan overtuigd dat Geert weer een hoofd vol nieuwe herinneringen heeft aan oude dierbare momenten. Warm en intens nemen we afscheid van onze gast en zijn dierbare familie wetend dat we ook vandaag weer iemand heel veel moois hebben mogen laten beleven.

Geert, koester je herinneringen en wij hopen dat ze je mogen sterken in al je moeilijke momenten! Herinner je hoe je vrienden in de Sixhaven aan boord kwamen en hoe jij met je dierbaren om je heen hebt genoten van deze dag, waar wij getuigen van mochten zijn! Ik hoop dat de foto’s je zullen helpen de herinneringen opnieuw voor de geest te halen.

Mede namens mijn bemanning Lyda wens ik je een goede tijd toe met steun aan de herinneringen die we vandaag opnieuw maakten.

Vaarwel en een behouden thuisvaart!
Auteur Vaarwens / Frouk

Met dank aan alle sponsoren, vrijwilligers en instanties die deze dag gratis mogelijk maakten. Wilt u ook meehelpen Vaarwensen mogelijk te maken? Hier kunt u doneren en hier vindt u meer informatie over de stichting Vaarwens en het aanvragen van een Vaarwens.