Foto’s: Piet Jonker – www.weidevenner.nl.

Donderdag 10 september zit Gerrit van Velden klaar voor het felicitatiebezoek van burgemeester Ellen van Selm. De kamer is versiert en er staan maar liefst drie taarten op tafel, want het is niet zomaar een verjaardag, Gerrit is benoemt tot eeuweling. Reden voor een feest is er zeker en wie denkt een breekbare oude man te ontmoeten, komt bedrogen uit. Gerrit, helder van geest en voor zijn leeftijd nog best kwiek, laat het allemaal rustig gebeuren. Rond twaalf uur wordt burgemeester Van Selm verwelkomt door de jarige met een ferme knuffel. Na de bloemen, felicitaties, gezang en het uitblazen van de kaarsjes op de taart, gaat iedereen aan de koffie met gebak en Gerrit in gesprek met de burgemeester.

Tuinhuisje
Gerrit van Velden en Ans Blommestein zijn geboren en getogen in Amsterdam en ontmoeten elkaar zoals in die tijd gebruikelijk tijdens de foxtrot en wals bij dansschool Bonel. Na twee jaar verkering is het verliefd, verloofd, getrouwd en dansen ze het huwelijk in. Ze starten in een soort tuinhuisje aan de Leeuwarderweg, want een woning vinden is ook dan al een ramp. Een paar jaar later krijgen ze een eenkamerwoning, maar met twee kinderen op een zolder is verre van gemakkelijk. Na wat omzwervingen via Osdorp komen ze terecht in Broek in Waterland. Na twintig jaar leuk en rustig wonen, als langzamerhand alle winkels uit het dorp verdwijnen, verkassen ze naar Purmerend.

Echte vrijwilligers
Gerrit werkt als kassier op verschillende afdelingen van de Nederlandsche Bank en gaat regelmatig op stap voor controle bij andere vestigingen. Gerrit en Ans zijn zeer betrokken bij het maatschappelijk gebeuren. Gerrit als voorzitter van het Groene Kruis in Broek en Waterland, actief bij de voetbalvereniging, lid van het Parochiebestuur van Monnickendam en mede oprichter van het CDA in die plaats. Daarnaast is hij twintig jaar secretaris van het Rode Kruis, en in Purmerend werkt hij jarenlang als vrijwilliger bij het Purmerends Museum. Ongeveer 25 jaar zingt hij Latijnse liederen in het St. Nicolaaskoor tot het wordt opgeheven.

Caravan
Ans is ruim twintig jaar welfare medewerkster bij het Rode Kruis en gaat regelmatig een weekje met bejaarden en gehandicapten naar een Rode Kruishuis. Ze houdt ook de administratie van de school bij en is vaak te vinden als vrijwilliger in het Broeker Huis. Naast alle vrijwilligerswerk komen ze zelf tot rust in de caravan in Drenthe of tijdens autoritjes.

Niet zeuren
Na het overlijden van Ans heeft Gerrit het moeilijk, maar hij kijkt tevreden terug op een mooi leven, weliswaar met soms moeilijke momenten, ‘maar daar heeft iedereen mee te maken’, vertelt hij. “Het alleen thuis zijn valt niet altijd mee, maar ik ga regelmatig naar de dagbesteding en daar is het altijd gezellig babbelen met andere mensen en dan ben je er toch even uit.” Een kort en bondig advies van de honderdjarige: “Met zeuren schiet je niets op.”