Afgelopen donderdag 17 september heb ik afscheid genomen van het gemeentebestuur en de gemeenteraad van Edam-Volendam. Na 25 jaar lokale politiek, waarvan ruim negen jaar als wethouder, is er een einde gekomen aan een bijzonder hoofdstuk. De komende tijd neem ik bewust even de ruimte om alles te laten bezinken en te reflecteren op wat mijn volgende stap in mijn carrière wordt. De rollen die ik inmiddels vervul bij onder meer WelWonen en EuroArt zijn waardevolle nevenfuncties, maar staan los van mijn volgende stap. Ik heb dus nog geen nieuwe hoofdfunctie gekozen. Na 25 jaar politiek lijkt het me eigenlijk wel eens gezond om mijn agenda niet meteen weer helemaal vol te plannen. Eerst even afstand. Dan kijken wat er op mijn pad komt.
Donderdag was bovendien een dag die ik niet snel zal vergeten. De prachtige, warme en persoonlijke woorden van de verschillende fractievoorzitters hebben mij diep geraakt. Ik was eerlijk gezegd sprakeloos en enorm onder de indruk van de waardering die uit hun woorden sprak. Na 25 jaar politiek is dat misschien wel één van de mooiste cadeaus die je bij een afscheid kunt krijgen. Het bevestigde voor mij dat je, ondanks politieke verschillen en soms stevige debatten, uiteindelijk allemaal werkt vanuit dezelfde betrokkenheid bij onze gemeente. En eerlijk gezegd: afscheid nemen valt me zwaarder dan ik vooraf had gedacht. Want ik ga het missen.
Ik heb het vak van wethouder altijd een fantastisch vak gevonden. Je krijgt de kans om daadwerkelijk iets voor mensen te betekenen. Soms op grote schaal, met projecten en besluiten van miljoenen. Maar vaak juist in de kleine momenten: een inwoner die tussen wal en schip dreigt te vallen, een jongere die perspectief nodig heeft of een gezin dat vastloopt. Juist daar merkte ik waarom lokaal bestuur ertoe doet. De afgelopen jaren hebben we samen veel bereikt. De nieuwe Seinpaal, Gymcampus en Waterdam, de atletiekbaan en kunstgrasvelden, Programma LEF, de vernieuwing van scholen, de Bouwspeelplaats, WerkPlus en De Botterwerf, Maria Goretti en De Meermin. En natuurlijk de ontwikkeling van onze culturele sector en de positie van Volendam binnen EuroArt. Maar geen van die resultaten heb ik alleen bereikt.
Achter ieder besluit staan professionals die iedere dag opnieuw het werk doen. Mensen met kennis, betrokkenheid en een enorme verantwoordelijkheid. Daar ben ik misschien nog wel het meest dankbaar voor. Een wethouder krijgt soms de credits voor een resultaat, terwijl achter dat resultaat tientallen professionals staan die het daadwerkelijk mogelijk hebben gemaakt. Die waardering komt hen toe. Ik kijk ook met veel waardering terug op de samenwerking met de gemeenteraad. Na 25 jaar heb ik wel één ding geleerd: besturen betekent uiteindelijk dat je besluiten moet durven nemen. Blijf kritisch. Absoluut. Maar blijf ook op de hoofdlijnen en vertrouw op de professionals die iedere dag met de praktijk bezig zijn. Stel vragen om zaken beter te begrijpen, maar voorkom dat we door alles steeds opnieuw te onderzoeken of uit te stellen uiteindelijk de organisatie verlammen.
Een besluit dat vandaag moeilijk is, wordt door uitstel meestal niet gemakkelijker. Het komt vaak jaren later alsnog, en meestal tegen een hogere maatschappelijke en financiële prijs. Blijf dus besturen. En vergeet daarbij nooit dat je als raadslid meestal naast een drukke baan en een privéleven dit mooie vak beoefent, terwijl de professionals in de organisatie er iedere dag staan. Aan het nieuwe college wens ik vooral heel veel wijsheid en plezier toe. Vergeet niet te genieten van dit bijzondere vak. Nu komt er ruimte voor een nieuw hoofdstuk. Meer tijd voor mijn gezin, sporten, fietsen, musea, een boek lezen en misschien vooral: mijn agenda eens níét drie weken vooruit hoeven te plannen.
Ik kijk terug met trots en vooral met dankbaarheid. Dankbaar voor het vertrouwen. Dankbaar voor de mensen die ik heb leren kennen. Dankbaar voor de collega’s en professionals met wie ik heb mogen werken. En dankbaar dat ik 25 jaar lang iets mocht betekenen voor de gemeente waar ik woon. Het is goed zo. Na 25 jaar geef ik het stokje door. Wat mijn volgende hoofdstuk wordt? Dat ga ik de komende tijd rustig ontdekken. Maar één ding weet ik zeker: het is een prachtig vak.
Het ga jullie allemaal goed.