Ridley Scott geeft in zijn nieuwe film Napoleon (2023) zijn unieke blik op de legendarische Franse Keizer, maar weet daarbij noch te onderwijzen, noch te emotioneren. De vraag is: wat probeert de film te doen?

Door Paul Bond

De naam Napoleon Bonaparte staat in ons collectieve bewustzijn gegrift: je bent ofwel bekend met de roddel over zijn korte statuur, ofwel met zijn rol als heerser over het slagveld en — voor korte tijd — Frankrijk en Europa, en in het ergste geval ben je slechts bekend met de gelijknamige snoepjes. En god verhoede dat je bij het horen van zijn naam alleen denkt aan de film Napoleon Dynamite (2004). Één ding is duidelijk: zonder Napoleon had de wereld er heel anders uitgezien.

Even een spoedcursus Napoleon (spoiler alert): Napoleon Bonaparte kwam tot rijping in de periode na de Franse Revolutie, won meerdere veldslagen, pleegde een coupe, kroonde zichzelf tot Keizer van Frankrijk, veroverde een groot deel van Europa, werd door veel Fransen geliefd, en door evenveel Fransen gehaat. In Nederland liet hij ook zijn sporen na, aangezien we onze achternamen te danken hebben aan Napoleon (ingevoerd in 1811), maar ook de invoering van universele stratenplannen en huisnummers.

Napoleon’s zegetocht werd tot stilstand gebracht in Rusland tijdens de barre winter van 1812, waarbij ruim 300,000 Franse soldaten overleden door ziekte, kou en honger. Bij terugkomst in Frankrijk werd Napoleon verbannen naar het eiland Elba, maar na 10 maanden was hij zijn ballingschap zat (hij werd nauwelijks als gevangene behandeld) en kwam terug naar zijn moederland, waar hij door zijn oude legerleiding als held werd onthaald.

Hier het hele artikel op de site van EnClave.