“Jij zal nooit een diploma hoger dan vmbo kader halen.” Het waren de woorden van mijn toenmalige mentor (leest u mee?) op het Don Bosco College Volendam. Ik zat in havo 3 en mijn cijfers bleven kelderen door de onveilige situatie op school en daarbuiten. Ik herinner het me nog zo goed. De stomverbaasde blik in mijn moeders ogen, de verwarring op mijn vaders gezicht en het lamgeslagen gevoel dat ik zelf ervaarde. Hoe kon een docent zo tegen zijn mentorleerling praten? Hoe bestaat het dat een volwassen persoon een veertienjarige leerling zich zo klein laat voelen? En hoe moest ik nu verder?

Het Don Bosco College wilde niets van het incident weten en ook de pestpartijen binnen en buiten de klaslokalen had geen prioriteit. U begrijpt: dit was voor mij geen prettige schoolomgeving. Gelukkig werd ik midden in het schooljaar (letterlijk) met open armen ontvangen op het Bernard Nieuwentijt College in vmbo-tl 3. Een vertrouwde omgeving met fijne docenten, een fantastische mentor en minstens net zo fantastische medeleerlingen. Hoewel de mentors woorden als een duiveltje op mijn schouder meeliftte, slaagde ik na anderhalf jaar met vlag en wimpel. Het was met een lach en een traan, want nooit eerder was ik zo veilig en thuis op school als daar.

De overstap naar een MBO 4-opleiding was dan ook niet makkelijk. Het begon met een blauwe maandag op het ROC van Amsterdam. Nadat ik tijdens de opleiding Hotelmanagement meer uren in de spoelkeuken dan in de klaslokalen doorbracht, besloot ik voor een andere uitdaging te gaan. Het werd de opleiding Bedrijfsleider paardenhouderij- en sport op het Aeres MBO Almere waar ik in drie jaar zowel dat diploma als mijn instructeursdiploma haalde.

Omdat ik niet zeker wist of mijn toekomst in de paarden lag, begon ik na die zomervakantie bij Creative Business op de Hogeschool van Amsterdam. Met succes. In viereneenhalf jaar tijd heb ik mij ontwikkeld tot een jonge mediaprofessional met een scherpe pen, een duidelijk doel en grote dromen. Het resultaat? Een HBO-diploma. Precies waar dat veertienjarige meisje niet van durfde dromen maar stiekem wel op hoopte.

Dus ik wil u bedanken meneer. Zonder u was ik nooit uit die giftige omgeving ontsnapt. Zonder uw woorden had ik nooit zoveel vuur gevoeld om het beste uit mezelf te halen. Zonder uw woorden had ik nooit op dit punt in mijn studieloopbaan gekomen. Een punt waar ik zó ongelooflijk trots op ben. Want zeg nou zelf: had u verwacht dat ik nu meerdere diploma’s op zak zou hebben?

Mijn fijne omgeving in ieder geval wel. En hoewel ik mijn lieve vriend, vrienden, (schoon)familie, docenten, collega’s en werkgevers al meermaals bedankt heb, doe ik het graag ook nog even hier: bedankt dat jullie nooit in zijn woorden geloofd hebben. En dat als ik dat wel deed, jullie bleven cheerleaden tot ook ik er niet meer in geloofde. Zonder jullie had ik dit nooit gekund.

Als laatste: er is niets mis met een kaderdiploma, allesbehalve zelfs. Iedereen heeft zijn/haar/hun eigen kwaliteiten en kennis en een skill waarin hij/zij/hen uitblinkt. Laat je nooit iets anders vertellen en als iemand dat wel doet onthoud dan goed: er is niemand die jou beter kent dan jijzelf. Alleen jij kunt inschatten wat wel of niet bij jou past. Laat je niet misleiden door wie dan ook en blijf in jezelf geloven. Je komt er wel.