Hij zou er in november al zijn, maar zoals dat gaat met vernieuwingen, ze duren soms wat langer dan in de planning staat. Dus het wordt december en het wordt januari en dan komt eindelijk in februari het verlossende woord: de nieuwe buurtbus is er. We worden verwend met een mooie foto en inderdaad, hij is blauw. Dat is het nieuwe beleid van de EBS: de lokale bussen zijn blauw en de regionale bussen zijn rood.

Wij chauffeurs moeten allemaal inschrijven voor een instructie, want je kan dan wel in een bus rijden, een nieuwe bus is nog weer heel wat anders. En zo meld ik mij op de afgesproken tijd. We zijn met een man of vijf en de grappen gaan natuurlijk al snel over en weer. Wat als eerste opvalt aan de nieuwe bus is de enorme ingang. Je kan nu ook met een rolstoel de bus in. De chauffeur hoeft maar een loopplankje uit te leggen en hoppa. Er is ruimte zat.

Maar nu moeten we even serieus luisteren naar de instructeur, die een keurige stropdas van de EBS heeft. Wij hebben alleen maar een trui. Nou ja, wat geeft het. Hij vertelt over het inloggen en alle nieuwe moderne systemen als cruise control, lane assist en parkeerassistentie. Het staat gelukkig allemaal uit. Ook kunnen we nu direct de centrale bellen en een ongeval melden. En er is een noodknop. Dat is altijd handig.

Dan vertelt hij over de inlogcode en de personeelscode en de pincode en de volgorde waarin het systeem dat allemaal wil hebben, voordat je kunt vertrekken. Want als je zomaar gaat rijden, dan wordt de bus bij de Centrale aangemeld als gestolen. Dat moet ik misschien toch een keer uitproberen. We rijden allemaal een rondje en ik moet zeggen: hij zoeft soepel het verkeer in.

Na de instructie willen we ook nog wel even op de foto met de nieuwe bus, en dan heb ik alweer een andere afspraak, want het leven snelt voort als een lijndienst.