Het is al heel wat jaren geleden, maar ooit kregen wij thuis onze eerste televisie, ergens in de jaren zestig. Hij stond in de achterkamer, want de voorkamer gebruikten wij alleen op zondag. Toen erfden wij plotseling de kleurentelevisie van opa en opoe. De eerste tv werd opeens een zwartwit-televisie, wij hadden haar daarvoor nooit zo genoemd. De kleuren-tv kwam in de voorkamer, die wij nu ook door-de-week gingen gebruiken. De moderne tijden waren aangebroken. Er werd geen moment over gedacht om de eerste tv op een slaapkamer te installeren, die ging met het grof vuil mee.

Ik kan mij nog herinneren dat wij eerst ons huiswerk moesten maken en daarna pas tv mochten kijken, maar ja, Toppop werd om zeven uur uitgezonden, dus die regel is nooit echt van de grond gekomen. Dat is natuurlijk allemaal kinderspel als je naar de hoeveelheid schermen van nu kijkt. Wij hebben met z’n drieën negen schermen in huis, drie telefoons, twee tv’s, twee laptops, een chromebook en een iPad. Hoe gaan we daarmee in godsnaam de schermtijd regelen? Laatst las ik dat je de telefoontijd moet beperken tot een uur na schooltijd en een uur ’s avonds, maar het werkt alleen als je ook handhaaft. O ja, en hoe gaat dat dan met die andere schermen? Het gaat voor geen meter lukken.

Ik ken vrienden waarvan de kinderen toestemming moeten vragen voor telefoongebruik, waarbij de telefoon dan voor een uur vrijgegeven wordt. Willen wij zo leven? Nee. Volgens mij werkt het alleen als je genoeg alternatieven aanbiedt, zoals boeken lezen, leuke uitjes en spelletjes doen. Niet dat wij dat doen, maar het zou kunnen. Samen een puzzel maken is mooi, maar niet de hele winter lang. Mijn strategie is, het lost zich vanzelf wel op. Ze moeten toch ook tijd besteden aan vrienden, school en hobby’s zoals tekenen en schilderen. En dan heb ik het nog niet over sport, omdat ik het daar nooit over heb. Wel hebben we één gouden regel: nooit de telefoon aan op de fiets, maar zelfs dat is niet te controleren.