De gemeente heeft in 2018 de erfpachtovereenkomst met het bedrijf Prins (Haven 47 in Volendam) opgezegd. Dat heeft geleid tot een inmiddels jarenlange gesprekken, want Prins was het daar niet mee eens. Recent is besloten om de overeenkomst stilzwijgend te verlengen totdat de gemeente een definitieve visie heeft voor het zogeheten Waterfront Volendam.
Gemeentevoorlichter Leendert Klein licht toe. `Mede ook omdat de gemeente geen bestemming had voor de dan vrijkomende grond. Want de waterfrontvisie is ook nog in ontwikkeling. Besloten is nu om het opzeggen van de erfpacht in te trekken en de erfpacht elk jaar stilzwijgend te verlengen tot de waterfrontvisie klaar is en daarna met elkaar in gesprek te gaan hoe dit verder gevolg te geven.´
Verstandig besluit.
Op de foto staat trouwens de voormalige zeilmakerij, niet de werkplaats van Prins.
Wat doen ze daar bij de gemeente in godsnaam? Twintig jaar geleden wilden ze daar al een nieuw museum, hotel of horeca bouwen. Volendam80 bedankt!
Ah! Gelukkig blijft er weer een stukje authentiek Volendam behouden voor de sloop, net als het Havendijkje, ook zo schitterend authentiek.
Uitvoeringsagenda Waterfront 2024-2025:
“Het Waterfront is een gebied land dat grenst aan de kust en loopt van Schardam in het noorden van de gemeente tot Marinapark haven in Volendam.
Voor het gehele Waterfront geldt dat het gebruik van het Waterfront in balans moet zijn. Ook de
cultuur, identiteit en aangezicht van het Waterfront moet behouden blijven en geborgd worden.”
Het bedrijf van Willem Prins is cultuur en identiteit, over het aangezicht zijn de meningen verdeelt –> Misschien moet de gemeente maar een emmertje verf sponsoren en een paar lokale ondernemers de buitenkant een moderner jasje geven zonder dat dit de identiteit aanpast.
Overigens is het gedrag van de gemeente in deze kwestie vergelijkbaar met maffiapraktijken, ze zouden hun ogen uit de kop moeten schamen.
Gaaf hè, dat het Collectieve Bewustzijn van Groot-Waterland in The Cloud is opgeslagen. Zo kunnen we nog eens datgene terug toveren waar anderen geen ‘actieve herinnering’ meer aan hebben.
Toch wel handig, zo’n energie verslindend datacenter in de Wieringermeer.
Slim gespeeld door onze gemeente. Ik weet niet hoe oud Karel Prins is. Willem Prins schat ik zeker 79 jaar oud, als hij al geen 80 jaar is. En aan alles komt een eind. Ook aan werken, door deze hardwerkende vaklui. Ondanks hun hoge leeftijd werden ze nog regelmatig door Jan de Nul, uit België, een groot baggerbedrijf in handen van familie De Nul, dat ook windturbines bouwt, gevraagd om machines, waar ook ter wereld, weer snel ‘aan de praat te krijgen’.
En gezien de commotie zullen er weinig gegadigden zijn om het bedrijf en het vastgoed over te nemen. Krijgt de gemeente dan voor een habbekrats. Dat pand ziet er overigens inderdaad niet uit. En belemmert het uitzicht op de mooie Gouwzee, Net als trouwens het pand van v/h Jan Schokker. Waarvoor de gemeente jaren geleden toestemming gaf om er een hoge verdieping op te zetten.
En wat is dan de bedoeling – met eerbied voor de fantasie – van de gemeente (respectievelijk projectontwikkelaars) om daarvoor in de plaats te zetten?
Niks denk en hoop ik.
Uitzicht over het mooie Markermeer met dat bijzondere licht.
Uitzicht behoort evenals schoonheid, waarheid en liefde, niet tot het domein der bezittingen.
Het is een empirische beleving, het ervaren van de werkelijkheid door middel van je eigen zintuigen (zien, horen, voelen, proeven en ruiken) en directe waarnemingen.
Dus nogmaals, weet iemand hier waarvoor, wie en wat Prins moet wijken?
Willem Prins sr. Met een grote woonboot vanuit Zaandam denk ik in Volendam – of all places – hier geland, was een groot vakman. Hield alle achtste hands dieseltjes van de Volendammer botters ‘aan de praat’. Een aardige man, maar liep m niet voor de voeten. Makkelijk de lastigste man dan in de omgeving. En sterker dan een oerang oetan. Toen ie dementerend was en in Nicolaashof of daaromtrent was, konden twee jonge, sterke, politiemannen m niet bedwingen. Wist wat ie wilde. Dwong respect af. Een rasechte Molukker. Kreeg gedaan dat ie dat foei lelijke gebouw kon bouwen.
Willem Prins jr. junior, 80 jaar of bijna 80 jaar, is vriendelijker. Maar fysiek net zo sterk, zo niet sterker. En heeft ook sterke wil. En wil blijven sleutelen tot ie er bij neervalt. Zou zeggen. Laat die man sleutelen in zijn chaos. En biedt m een miljoen. Hij tevreden, denk ik. En ach. De WOZ percentje meer. Iedereen tevree…
Ja okee, nou weten we het wel, maar Wat Wil De Gemeente (lees: projectontwikkelaar) nou eigenlijk DOEN met dat deel van de haven?
Als Het Men er op tegen is dat Scheepswerf Prins verdwijnt, dan moet er toch een inhoudelijke reden zijn in plaats van onberedeneerbare emoties?
Is het gebouw van Prins niet industrieel erfgoed? De hijskraan. En ook Schokker? We hebben het over een haven. Onderhoud van schepen en een zeilmakerij horen daar toch?
Een goeie architect kan misschien best iets van die gebouwen maken. En een passende bestemming bedenken. Of hebben we liever nog meer nep op die plek? Kleurige koekjes, pepernoten, stroopwafels?
Wat zegt Sjoerd Soeters ervan? Hij is een gerenommeerde architect. En hij ontwikkelt het Waterfront Plan.
Beleid is het stellen van prioriteiten en het maken van keuzes. De heer Kluessien hecht meer aan een wat ‘rommelig’ aangezicht van een ‘werkhaven’. Waar botters pleziervaart, jachtjes en motorjachten en wat daarvoor nodig is om dat te laten functioneren, de boventoon voeren. Dat heeft zeker zijn charme. Maar dat is vergane glorie. En de heer Kluessien wil de herinnering daaraan levendig houden. Dat mag hij en respecteer ik. KK hecht daarentegen meer aan het prachtige uitzicht op het Markermeer en het bijzondere licht bij ieder jaargetijde. En dat mag KK. En ik meen te weten dat de heer Kluessien dat ook respecteert. Laat de beleidsmakers een duidelijke, dus niet halfslachtige, keuze maken. Dat is hun taak.
Ook is het mijn mening dat onze haven niet een haven is voor de grote patserige snelle motorboten, motorjachten en grote dure zeiljachten. Maar meer voor het jonge gezin dat een oude Jakon I op de kop weet te tikken en zelf onderhoudt. Of de grijze voorheen modale handswerkman of kantoorbediende dat een met klein motorbootje vanuit Volendam de polders invaart of de oversteek aandurft naar Friesland.
Natuurlijk. Echt Industrieel erfgoed is prachtig. Ga maar eens naar de vroegere Van Nelle fabrieken in Rotterdam en loop door de productietuimtes waar nog echte, grote machines staan. Gebouwd door Stork in Hengelo. Die nog steeds zo weer kunnen worden opgestart. Of loop door de kantoorruimtes, met kantoortjes waarop staat ‘Chef boekhouding’, Chef Loonadministratie of Adjunct-chef Personeelszaken.
Ik vind het ook jammer dat hier de schoorsteen van de vroegere Enkev is verdwenen. Was niet nodig geweest. En het onderhoud zou niet kostbaar zijn geweest.
Ik blijf het zeggen. Laat die Sjoerd Soeters de blauwe bakstenen terughalen bij onze haven. Hoort bij onze haven.
Misschien een leuk idee als de gemeente, respectievelijk Sjoerd Soeters, hier op GW eens een mooi door Art Intelligence gefabriceerd visioen publiceert?
Ter vervanging van deze discussie over de waarde van een schroothoop?
Havendijkje, Brijkie, Prins, Slobbeland.
Stelcon platen, roest en schimmels verzakte straten met onkruid. Krotten. Slagbomen, rottende kozijnen. Industrieel erfgoed. Gaaaal mooi.
Neeeeee. Alsjeblieft geen Sjoers Soeters!
Wat hij ontworpen heeft in Zaandam is wanstaltig. Dat past echt alleen bij goedkope patat-toeristen.
https://www.dezaanseverhalen.nl/inverdan-zaandam-is-ontwikkeld-op-contact-tussen-mensen/
Dat wist ik niet. Ik dacht dat als de heer Kluessien zo met die Sjoers wegloopt, dan zal dat wel in orde zijn.
Maar ik begrijp het wel. Iedereen wil er wat bouwen. Je kunt er echter ook niks doen. Back to basic. Ruimte. Uitzicht.
Ook die vis- patat en wafelkramen aan de haven kun je nog een tijdje ‘godfatheren’. En dan als de huidig neringdoende stopt, de beun slopen.
Nieuw beleid: Tourisme ontmoedigen. Haven en de dijk weer van ons.
Behalve dat. Tourisme in Volendam is geweest. Zowat de hele dijk staat te koop of te huur en veel van de rest lijdt een kwijnend bestaan. De markt doet trouwens ook al zijn werk.
Dat geldt voor alle toerisme die wereldwijd ‘authentieke’ plaatsen overspoelt met een eindeloze stroom touringcars, campers, hordes motorrijders, elektrische fietsers, wandelaars, bergbeklimmers, surfers, paragliders, waterscooters en zo voort.
Ze verpesten met hun brutaliteit het woongenot van authentieke bewoners, misbruiken hun gastvrijheid, vervuilen de te bezoeken omgeving met hun eet- en drinkafval, vernielen de natuur, om vervolgens wereldwijd giga datacenters te vullen met hun stompzinnige fotootjes en filmpjes die allemaal via de asociale media als een beeldpandemie verspreid moet worden.
Net zolang tot de massaverveling als een monster om zich heen grijpt en de innerlijke leegte met geen enkele motivatie meer is te vullen.
Gelukkig staat midden op de dijk onze Aantrekkelijke IJsGodin…
Sjoerd Soeters is door de gemeente aangezocht om het Waterfront plan te maken. Hij is hier al een tijd mee bezig en heeft onlangs zijn eerste bevindingen gepresenteerd op een avond in de PX. Daarbij nam hij de aanwezigen mee in zijn analyse van het gebied. Best een interessante avond.
Hij is een bekende architect. Hij heeft wel meer gebouwd. Het centrum van Zaandam heeft hij een nieuw leven gegeven. Het ligt dus voor de hand om te luisteren naar wat zijn bevindingen zijn.
Hij is er al bij betrokken.
Ik kom vaak in Utrecht. Opassen op het kleinkind. Daar staan veel oude gebouwen van de spoorwegen, die een tweede leven hebben gekregen. Met kleine ingrepen is dat goed gelukt.
Kijk bijvoorbeeld es bij de Onderdelenloods in Utrecht. Staat daar in een woonwijk. De buurt is door de transformatie opgeknapt.
En er staan nog meer gebouwen van de spoorwegen. Ook een watertoren vlakbij heeft een nieuwe bestemming gekregen.
Prima visie John, maar in Volendam zijn ze nu eenmaal gewoon om alles wat is gedateerd als ‘vorige eeuw’ af te breken, omdat de herinnering aan ‘hoe arm en hoe ver’ vele malen sterker is dan het gevoel voor behoud van het laatste restje eigen erfgoed.
Het overgrote deel van de Volendammer autochtonen staat volslagen onverschillig tegenover een handjevol romantici die in een krot juist een gezellig Tiny Housje zien, of in een oude scheepswerf een atelier en expositieruimte voor alle lokale kunstenaars. Die zitten nu in Aidam in een oude gymzaal, maar wanneer krijgen die nu eens een meer dan verdiende vaste plek?
Er is dus geen balans en met die gangbare mentaliteit zal die balans nimmer een kans krijgen.
Weg met alle meuk en kom maar op met de transformatie van Volendam tot Marbella.
Gelukkig staat er een IJsPrinses op de dijk…