Tijdens de gezellige vrijwilligers BBQ van EVC, afgelopen zondag, werden diverse Roodgroenen zeer terecht in het zonnetje gezet door het bestuur bij monde van voorzitter Ruud Springer. Zij namen afscheid na jarenlang vrijwilligerswerk. Hulde!

Daarna riep voorzitter Ruud ook mij naar voren.

Na ruim 40 jaar vrijwilligerswerk, voornamelijk als trainer/coach van jeugdteams, werd ik benoemd tot Erelid van EVC. Dat was echter nog niet alles want als kers op de taart werd bij het hoofdveld een bord onthuld waarop de nieuwe naam van het veld prijkt …………… ik was even ‘lost for words’. En dat bij de tribune die de naam van mijn vader draagt … Het is een zeer bijzondere beloning voor mijn kennelijk gewaardeerde inspanningen voor met name de jeugd van EVC.

Dank!

De benoeming valt samen met mijn begin dit jaar genomen besluit om het na al die jaren van ‘vrijwel dagelijks EVC’ over een andere boeg te gooien (na heel lang wikken en wegen, met zeer gemengde gevoelens en met pijn in mijn hart). Het training geven en coachen maar met name alles wat er in de loop der jaren in toenemende mate bij is komen kijken, slurpt inmiddels echt teveel energie en tijd op. Die wil ik nu veel meer gaan aanwenden voor andere dingen die ik ook enorm leuk en avontuurlijk vind zoals (hele) lange fietstochten (naar Praag, naar Rome?) en bijvoorbeeld de Elfstedenwandeltocht of ‘Nijmegen’.

Het training geven, het coachen, het jaarlijks bouwen aan nieuwe teams, het helpen van kinderen om zich te kunnen ontwikkelen als speler maar zeker ook als mens, het aan spelertjes leren om te samenwerken en hen te leren begrip voor elkaar en anderen te hebben, het samen vieren van successen en leren om met elkaar om te gaan met tegenslag, de contacten met spelers, ouders, trainers, de band die je met elkaar opbouwt: ik ga het ongetwijfeld enorm missen!

Deze benoeming en die bijzondere ‘kers op de taart’ zijn prachtige complimenten en daar ben ik zeer dankbaar voor en blij mee. Het is fijn als mensen je ‘werk’ waarderen. Een geheel ander compliment is evenwel misschien ook het vermelden waard.

Het zal in de sneeuw- en ijswinter van 2012 zijn geweest. Ik had een vaalrood/roze autootje, een Mitsubishi. Na mijn werk reed ik via de Kettingbrug naar mijn huis in de Roelof Bootstraat. Bij De Singel stond een 20-tal opgeschoten (pré)pubers enthousiast sneeuwballen te gooien naar passerende, langzaam rijdende auto’s. Toen ze echter mijn merkwaardig gekleurde, herkenbare automobiel tergend traag zagen naderen, stopten ze abrupt met gooien en in plaats daarvan staken ze allen hun hand op, zwaaiden en riepen: “Hé, trainer!”

Bij de volgende passerende auto’s barstte het spervuur van sneeuwballen weer los ……
Een mooier compliment kan je haast niet krijgen.

Jan van de Nes