Met veel interesse las ik het interview afgenomen door de Nivo met als ondervraagden Margareth Runderkamp en Hans Werkman met als kernwaarde de voorgenomen fusie van het Don Bosco College en het Atlas College. Om mijn bijdrage leesbaar te houden, zal ik punt voor punt het gepubliceerde interview doornemen en becommentariëren:

Als openingsvraag krijgt dhr. Werkman voorgeschoteld wat hij weet van de Volendamse gemeenschap en cultuur. Hij antwoordt met een verwijzing naar het boek van Piet Koning maar zegt erbij dat hij de inhoud niet paraat heeft. Een matig begin van het artikel. Je kan ook gewoon zeggen dat de korte tijd die je in Volendam hebt doorgebracht te kort ervaring heeft opgeleverd met het wel en wee in dit dorp.

De volgende vraag is waarom hij overal maar zo kort heeft gewerkt. Hier komt geen duidelijker antwoord op dan ‘dat is mijn vak’. Volgens mij is Werkman biologiedocent met als hobby het voorbereiden en/of uitvoeren van fusies op onderwijsgebied. Een geslaagde fusie wordt hier niet genoemd.

Daarna komt Margareth Runderkamp aan bod met de vraag naar de tijdelijke aanstelling van Werkman als rector voor kortere duur. Er zou geen opzet in het spel zijn. Hierbij brengt Runderkamp ongevraagd de ‘kwestie-Braakman’ boven tafel. Runderkamp doet voorkomen alsof Jaap Braakman het allemaal wel voor gezien hield en tegen het verder leidinggeven opzag. Oprechtheid is hier ver te zoeken. Het lijkt er eerder op dat Runderkamp Braakman te licht vond en hem heeft afgeserveerd met een zoethoudertje van ‘zorgcoördinator’. Jaap kennende was dat niet zijn droombaan maar had hij kennelijk geen andere keus.

Daarna lijkt Runderkamp tot de kern van de zaak door te dringen en legt uit dat er een verschil is tussen een ‘overdracht’ en een ‘fusie’. In het midden blijft wat wat is en wanneer er van een overdracht wordt overgeschakeld naar een fusie. Dat het denken en handelen hierover € 700.000,- kost, moet geen probleem zijn.

Dan komt Werkman met een opmerking over het ‘lerarentekort’ waarmee hij een heikel punt aanroert. Ik citeer hem: ‘Het wordt steeds moeilijker om mensen te boeien en vast te houden…’ Deze uitspraak is tenenkrommend. In de periode van 1985, toen we met het DBC begonnen en toen de schoolresultaten in positieve zin begonnen op te vallen, beschikten we over een prachtig team met vooral veel 1e graders door de instroom van het Waterlant College. Iedereen ging ervoor. Niemand liep weg. Niemand hoefde, om in Werkmans woorden te blijven ‘vastgehouden te worden’. Na mijn afzwaaien in 2008 had ik geen directe inzage meer in het verloop van personeel maar met de komst van Margareth Runderkamp kreeg ik ineens wel angstaanjagende berichten: bedreigen met ontslag bij een kritische houding tegenover Runderkamp, rechtszaken en onderzoeken naar gedrag van personeelsleden door onderzoeksbureau Hoffman. Is het gek dat goede leerkrachten zich niet meer prettig voelden in zo’n angstcultuur en omzagen naar een werkkring op een andere school? Nee, het is inderdaad in zo’n sfeer lastig om goede docenten binnenboord te houden.

Dan wordt een andere interessante vraag aan Runderkamp voorgelegd, waarom Werkman niet alleen rector is maar tevens bestuurslid. Er komt een bijzonder antwoord: ‘Alles wat ik beslis heeft directe gevolgen voor de school….’ Dat zij in dit traject de onvoorwaardelijke steun van Werkman nodig heeft, is duidelijk. Het lijkt erop dat Werkman een pop aan een touwtje is en doet wat Runderkamp wil. Werkman heeft het verder nog over ‘interne tegenspraak’ maar vindt dat je het samen eens moet worden. Hij laat in het midden wat er met mogelijke kritische docenten gebeurt die toch blijven tegenstribbelen. Hiermee denk ik even vooruit en heb te doen met de MR die een dezer weken een beslissing moet nemen over die twee lastige termen ‘overdracht en/of fusie’.

Over de Katholieke identiteit is Werkman snel klaar. Die moet niet langer gezien worden als religie maar als levensbeschouwing. Deze woorden zijn misschien toch te herleiden tot het niet zo lang in Volendam rondgelopen te hebben en het boek van Piet Koning niet helemaal goed gelezen te hebben. Runderkamp voorziet nog in de oprichting van een ‘identiteitscommissie’ wanneer het DBC en het openbare, gemeentelijke Atlas College tot één geheel gevormd gaan worden. Er zijn om mindere oorzaken hele oorlogen uitgebroken.

Over het ‘weglopen’ van leerlingen naar andere scholen onder het bewind van Runderkamp wordt ook wat luchthartig gedaan, alsof dat ook al voor haar komst het geval geweest zijn. Het is volgens haar goed voor de ontwikkeling van het kind om elders onderwijs te volgen. Dit slaat nergens op. Als een school op loop- of fietsafstand binnen het eigen dorp een goede sfeer en uitstekende schoolresultaten heeft, zal er geen grote uitstroom naar buiten de dorpsgrenzen zijn. Die uitstroom was er ook niet voordat Runderkamp aan het roer kwam te staan. Naar mijn stellige overtuiging heeft zij de school naar de kloten geholpen.

Tenslotte nog een opmerking over de viering van 60 jaar SKOV. Hierbij komt de vraag bij me op ‘wie of wat is op dit ogenblik nog de SKOV? Doordat Margareth Runderkamp zich heeft ontdaan van meerdere toezichthouders en geen nieuwe heeft aangesteld, ergo, Hans Werkman ook tot het verkleinde bestuur heeft laten toetreden, durf ik de stelling aan dat de SKOV niet meer bestaat. Nog wel op papier maar niet meer qua bestuurskracht. Als we dan op de receptie volgende week het bestuur gaan feliciteren, bewieroken we in feite degene die dat niet verdient.

Waarom zo zullen de lezers van mijn bijdrage zich afvragen, waarom maakt een gepensioneerde geschiedenisdocent van bijna 78 zich zo druk om de teloorgang van zijn ‘oude school?’ Het antwoord is heel simpel: als je mede-vormgever van het Don Bosco College bent geweest en als je in de kracht van je leven alles hebt gegeven om in een prettige sfeer duizenden leerlingen goed onderwijs aan te bieden, is het niet te verteren dat zo’n prachtige school door enkelen wordt verkocht waarbij de bestuurskracht buiten Volendam komt te liggen.

Op die receptie zal ondergetekende niet aanwezig zijn. Alhoewel in de media staat dat ook oud-docenten van harte welkom zijn, heeft het Margareth niet behaagd mij uit te nodigen. Zij heeft klaarblijkelijk geen behoefte aan kritische dissidenten.

Proost
Drs. Jos Koenen