Vandaag is Marijke (geb. 1942) onze gast, ze komt samen met haar vriend Rien. Beiden hebben ze veel meegemaakt en nu elkaar gevonden als beste maatjes. Ook haar dierbare hulp Esther en haar Wijkverpleegkundige Kimberley zijn bij deze waardevolle dag aanwezig. Met alle twee heeft Marijke een hechte band.
Vroeger hadden haar ouders een zeilboot gehad, waar ze vele weekenden op vertoefden. Heerlijk vond ze het altijd op het water, daarom wilde ze ook nog graag een keertje varen. Het liefste zeilen maar ze wist ook wel dat dat niet echt haalbaar zou zijn. En dit is dan een super alternatief. Om 9.50 uur arriveren ze, lekker op tijd zodat we uitgebreid aan de koffie kunnen. Op de vraag van John “Waar zou je graag heen willen varen Marijke”, noemt ze vele plaatsen op. Dat is natuurlijk net te veel voor 1 vaardag maar als ze dan toch moet kiezen, vindt ze de Zaanse Schans wel heel leuk. Dus gaan we die kant op. Je ziet dat Marijke van elk moment wilt genieten. Met haar rollator gaat ze van de ene kant naar de andere kant van het schip. O, wat is alles mooi, het weer werkt ook geweldig mee. Hierdoor kunnen we de tent helemaal omhoog doen waardoor de warmte door de wind wordt afgewisseld.
Ook nog even naar voren op het bankje, niet te lang want de zon brandt best. Kimberley heeft een liefdevol gedicht voor Marijke geschreven en krijgt daarbij een echte kapiteinspet, die de rest van de dag ook niet meer afgaat. Door de Wilhelmina sluizen heen naar de houtzaagmolen “Het Jonge Schaap”. Even de wal op, echt alles was prachtig en Marijke raakte er niet over uitgepraat hoeveel ze wel niet van deze dag geniet. Bij terugkomst genieten we van een heerlijke lunch. Marijke kan door haar uitgezaaide maagkanker niet veel meer eten maar met kleine hapjes en slokjes is ze super trots dat ze toch wat kon eten en het zelfs ook binnen houdt.
Na de lunch gaan we weer verder varen, dus hup Marijke weer in de benen van de ene kant naar de andere kant. Omdat Kimberley zoveel van haar houdt, krijgt ze ‘stoel arrest’. Dat is goed ook want uit haarzelf kan ze dat gewoon niet en ze moet echt even haar rust moment pakken. Rien, Kimberley en Esther gaan om haar heen zitten zodat ze beseft, ik kan ook genieten als ik gewoon even lekker blijf zitten. Om 16:00 komen we weer aan bij de Marina Amsterdam. Nu toch maar met de rolstoel naar de auto, want na zo lange dag met zoveel indrukken is dat wel een heel stuk lopen naar de auto. Marijke zegt nog: Ook al ben ik er een paar dagen helemaal kapot van, maak me niets uit, deze dag pakken ze nooit meer van me af.”
Marijke, Rien, Esther en Kimberley dank jullie wel dat we van jullie gezelligheid en liefde hebben mogen genieten.