Niets herinnert eraan dat het zondag is. Ja, het is stil, dat moet ik toegeven. En gisteren heb ik uitgebreid met de dominee gesproken, welke dominee, dat zullen alleen hij en ik weten, maar hij nam wel heel toepasselijk zonnebloemen mee, alsof hij wist van onze snode plannen om met de Zonnebloem op reis te gaan. Ook bracht hij een prachtig kaartje mee van Monnickendam in de jaren zeventig met allemaal auto’s uit die tijd: Volvo 140, Citroën 2cv en meer van dat soort schoons.

Mijn wens voor de toekomst is dat we allemaal weer in auto’s uit de jaren zestig en zeventig gaan rijden. Wat zou dat het straatbeeld opfleuren: meer kleur, meer echt motorgeluid en so wie so meer duidelijkheid over wie wat rijdt. Nu rijdt iedereen hetzelfde. Het is niet allemaal hetzelfde, maar het ziet er allemaal hetzelfde uit. Ik heb geen idee wat jullie daarmee willen zeggen, maar ik wens je er heel veel succes mee. Blijf maar grijs. Ik zou nog graag in een Citroën DS rijden, maar het hoeft niet per se.

Straks, wanneer de thuiszorg komt, dan zal de dag vanzelf wat meer tot leven komen en wat herrie maken. Het is heerlijk om zo elke ochtend gewassen en aangekleed te worden. Ik had me van afhankelijkheid heel wat anders voorgesteld, maar het bevalt mij eigenlijk heel goed, net zo goed als dat ik heel blij ben met mijn hoog-laagbed in de woonkamer. Niemand wil het, behalve ik, omdat het ongelofelijk veel moeite scheelt op de vroege zondagmorgen en het is tenslotte niet voor niets een rustdag.

Lekker een beetje naar de Olympische Spelen kijken en dan is de dag wel begonnen. Vanmiddag ga ik weer een rondje wandelen. Een wandelingetje is zeer ontspannend voor iedereen. Nu heb ik met twee stukjes op deze rustige zondag ook weer mijn eerdere dag zonder stukje gecompenseerd. Zo doen we dat.