Gisteren was toch nog een drukke dag, al zag het er aanvankelijk niet zo uit. Eerst kwam de thuiszorg en vervolgens belde Erwin, een jongen die ik ken van de Havo en de Pedagogische Academie. Later eerst gymleraar en vervolgens directeur, een die heel goed kan luisteren. Zo heb ik Erwin altijd gekend. En nu gepensioneerd en chauffeur bij een transportbedrijf.

We kletsen even en besloten dat hij gelijk wel even langs kon komen. Toen kwam de technische thuiszorg voor de verversing van de pleisters van de drains en daar was Erwin al. Ik liet hem een mooie foto van de PA zien en het was zo vreemd. We waren allebei niks veranderd. Ik ben weer bijna net zo mager als toen en hij voelde net zo dichtbij als vroeger. Toen ging hij weer naar huis.

Ik de middag kwamen Renze en Willemijn, je weet wel, Renze van dat boekje Kleine natuur, over al dat gespuis in je eigen tuin. Van hun zoon Bastiaan kreeg ik een onbetaalbaar cadeau, een zwarte Citroën DC, helemaal gaaf en zo inzetbaar voor de Franse politie. Hij maakte mijn dag zal ik maar zeggen. Joran komt binnenkort platen ophalen heb ik beprepen. Wacht niet te lang, jongen. We namen zo iedereen even door in het gesprek en niemand kwam er zonder kleerscheuren van af. Iedereen krijgt wel iets op zijn of haar bordje om mee te dealen.

Anyway, ook zij gingen weer terug naar Almere en ik ging nog even een rondje rijden met Emiel, zoals elke dinsdagmiddag, maar ik was duidelijk te moe en bekaf. We haalden snel even een harinkje op ‘t Spil en toen naar huis. De haring in de kraam op het Swaensborch is duidelijk de malste van Monnickendam, was mijn conclusie. Thuisgekomen stortte ik ineen. Nog wel een beetje OS gekeken, maar het wereldrecord baanwielrennen heb ik niet gehaald. Toen lag ik alweer te snurken. Allemaal bedankt voor jullie belangstelling en ondersteuning en tot de volgende keer.